اسکندری گفت ۱۹ دی، هنگام فرار از نیروهای امنیتی، دو بار هدف شلیک قرار گرفت و بیهوش شد. او پس از آن، از ترس بازداشت به بیمارستان نرفت و ماهها با زخمهایی که بهتدریج متورم و عفونی شدند، در مخفیگاه زندگی کرد.
تصاویر رادیولوژی و گزارش پزشکی مورخ ۳۱ شهریور که ایراناینترنشنال بررسی کرده است، نشان میدهد بیش از ۱۰۰ جسم فلزی کوچک و گرد، با مشخصات ساچمه، درون و اطراف جمجمه، بافتهای صورت، هر دو کاسه چشم و گردن اسکندری باقی مانده است. این اجسام بیشتر در اطراف چشم چپ او متمرکزند.
به گفته اسکندری کیش در جریان اعتراضات دیماه صحنه تیراندازی مرگبار به معترضان بود؛ اتفاقی که او و بسیاری دیگر از معترضان انتظارش را نداشتند.
او گفت: «فکر میکردم کیش جای کوچکی است و امکان ندارد کشتاری در ابعاد شهرهای دیگر آنجا اتفاق بیفتد.»
«اولین کاری که کردیم، نوشتن وصیتنامههایمان بود»
به گفته اسکندری، اعتراضات در کیش از ۱۷ دی آغاز شد و پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای ۱۸ و ۱۹ دی، دامنه تجمعات گسترش یافت.
او که در اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز شرکت کرده بود، احتمال میداد برخورد نیروهای امنیتی خشونتبار باشد، به همین دلیل، همراه چهار نفر دیگر تصمیم گرفت برای درمان اولیه مجروحان احتمالی، وسایل کمکهای اولیه تهیه کند: «اولین کاری که کردیم، نوشتن وصیتنامههایمان بود.»
او توضیح داد که اعضای گروه از احتمال کشته شدن خود میترسیدند و میخواستند خانوادههایشان برای چنین اتفاقی آماده باشند.
به گفته او، این گروه با هزینه شخصی وسایل پزشکی خرید، اما شمار مجروحان چنان زیاد بود که تا حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب ۱۸ دی، تقریبا همه وسایل کمکهای اولیه مصرف شد.
اسکندری درباره نحوه تیراندازی نیروهای امنیتی گفت: «به پایینتنه شلیک نمیکردند. مستقیم بالاتنه را هدف میگرفتند.»
تیراندازی از پشتبام کلانتری
اسکندری گفت شاهد تیراندازی نیروهای امنیتی از پشتبام یک کلانتری به سوی معترضان بود: «از بالای کلانتری به مردم شلیک میکردند. با چشمهای خودم دیدم.»
او همچنین روایت کرد که همان شب، نزدیک کلانتری ۱۱ کیش، گلولهای به گردن زن جوانی اصابت کرد که کنارش ایستاده بود: «کنارم ایستاده بود و شعار میداد. هیچچیزی همراهمان نبود، حتی یک چوب. ناگهان صدای عبور گلولهای را از کنار گوشم شنیدم و فهمیدم زن جوان هدف قرار گرفته. سرم را پایین آوردم و دیدم دارد جلوی پایم جان میدهد.»
اسکندری و چند معترض دیگر تلاش کردند زن مجروح را به محل امنی منتقل کنند، اما با پیشرَوی نیروهای امنیتی ناچار به فرار شدند. به گفته او، نتوانستند زن را از محل خارج کنند یا هویتش را بفهمند.
او گفت: «هر وقت درباره آن شب حرف میزنم، دست و پایم شروع به لرزیدن میکند.»
دو شلیک و بیهوشی
اسکندری گفت روز بعد از آن، یعنی ۱۹ دی، نیروهای امنیتی نزدیک میدان امیرکبیر به تعقیب معترضان پرداختند. او برای فرار به هتل مریم پناه برد، اما ماموران مسلح وارد ساختمان شدند و شروع به تیراندازی کردند.
او توانست از در پشتی هتل خارج شود، اما دو مرد مسلح او را دیدند: «اولین شلیک ساچمهای به گردن و پشتم خورد. شلیک دوم مستقیم به سرم اصابت کرد و بیهوش شدم.»
به گفته اسکندری، حدود دو ساعت بعد در هتل دیگری به هوش آمد. فردی پس از تیراندازی او را به آنجا منتقل کرده بود.
او از ترس بازداشت به بیمارستان نرفت و تلاش کرد خودش زخمهایش را درمان کند: «آن شب نمیتوانستم بخوابم. هر وقت میخواستم سرم را روی بالش بگذارم، گردنم درد میگرفت. همان موقع فهمیدم گردنم پر از ساچمه است.»
ماهها زندگی مخفیانه با زخمهای عفونی
اسکندری پس از مجروح شدن ماهها مخفیانه زندگی کرد و بخشی از این مدت را در کوههای اطراف ورامین گذراند. به گفته او، در این مدت تورم و عفونت زخمهایش شدت گرفت. او سرانجام توانست از ایران خارج شود و برای تصویربرداری پزشکی مراجعه کند.
اسکندری درباره وضعیت بیناییاش گفت: «بینایی چشم راستم بهتدریج دارد از بین میرود. چیزی که با این چشم میبینم، دیگر مثل چیزی نیست که با چشم دیگرم میبینم.»
او ساچمههای باقیمانده در بدنش را یادگار روزهای اعتراض و کسانی میداند که کشته شدند: «همیشه میگویم اینها برای من یادگاریاند؛ یادگاری آن روزها، یادگاری آدمهایی که جانشان را از دست دادند.»
اسکندری هدف خود از روایت این تجربه را رساندن صدای معترضان عنوان کرد: «من زنده ماندم تا صدای کسانی باشم که داخل ایران هستند و نمیتوانند حرف بزنند.»