کاوه مدنی جایزه «نوبل آب» را دریافت کرد

جایزه آب استکهلم، یکی از معتبرترین جوایز جهانی حوزه آب، در مراسمی رسمی در سوئد به کاوه مدنی، پژوهشگر ایرانی، اهدا شد.

جایزه آب استکهلم، یکی از معتبرترین جوایز جهانی حوزه آب، در مراسمی رسمی در سوئد به کاوه مدنی، پژوهشگر ایرانی، اهدا شد.
کارل شانزدهم گوستاف، پادشاه سوئد، این جایزه را در جریان ضیافت هفته جهانی آب در استکهلم به مدنی اهدا کرد. جایزه آب استکهلم به دلیل اعتبار بینالمللی آن، به «نوبل آب» شهرت دارد.
مدنی این جایزه را به پاس سالها فعالیت علمی و پژوهشی در زمینه مدیریت و حکمرانی آب و ارائه دیدگاههایی تازه درباره مواجهه با بحرانهای آبی دریافت کرد.
او بحران آب را تنها نتیجه کمبود منابع یا تغییرات اقلیمی نمیداند و معتقد است شیوه تصمیمگیری، سیاستگذاری و مدیریت منابع آب نیز در شکلگیری و تشدید این بحران نقشی اساسی دارد.
جایزه آب استکهلم هر سال در چارچوب هفته جهانی آب به افراد یا سازمانهایی اهدا میشود که دستاوردهای برجستهای در حفاظت، مدیریت و استفاده پایدار از منابع آب داشته باشند.
جوانترین برنده جایزه آب استکهلم
نام مدنی ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ در مراسمی در مقر یونسکو در پاریس بهعنوان برنده جایزه آب استکهلم ۲۰۲۶ اعلام شد.
مدنی ۴۴ ساله، جوانترین دریافتکننده در تاریخ این جایزه و نخستین مقام سازمان ملل متحد است که جایزه آب استکهلم را دریافت میکند.
بر اساس اطلاعات دانشگاه سازمان ملل متحد، او همچنین نخستین «سیاستمدار سابق» در تاریخ این جایزه است که به این عنوان دست مییابد.
مدنی در دوره فعالیت در ایران، ریاست مرکز امور بینالملل و کنوانسیونهای سازمان حفاظت محیط زیست و کمیته ملی مذاکرات بینالمللی تغییرات اقلیمی را بر عهده داشت و هیات ایران را در نشستهایی از جمله کاپ۲۳ (COP23) هدایت کرد.
کمیته جایزه آب استکهلم، ۲۷ اسفند سال گذشته و هنگام معرفی مدنی بهعنوان برنده، اعلام کرد او بهدلیل «ترکیب منحصربهفردی از پژوهشهای پیشگامانه در مدیریت منابع آب با سیاستگذاری، دیپلماسی و ارتباطات جهانی، آن هم اغلب در شرایط خطر شخصی و پیچیدگیهای سیاسی» برای دریافت این جایزه انتخاب شده است.






متا، غول تکنولوژی و مالک فیسبوک، اینستاگرام و واتساپ، موافقت کرد برای پایان دادن به یک پرونده تاریخی درباره اعتیاد کودکان و نوجوانان به شبکههای اجتماعی، تا ۱۸ میلیارد دلار به ایالتها و قلمروهای آمریکا بپردازد و تدابیر محافظتی فیسبوک و اینستاگرام را تقویت کند.
این توافق چهارشنبه چهارم شهریور اعلام شد و برای اجرایی شدن باید به تایید دادگاه برسد. ایالتهای شاکی متا را متهم کرده بودند پلتفرمهایش را با هدف معتاد کردن کودکان و نوجوانان طراحی کرده و مصرفکنندگان را درباره ایمنی آنها گمراه کرده است. متا با پذیرش توافق، ارتکاب تخلف را رد کرد.
بر اساس مفاد توافق، متا در ۱۰ سال آینده مدت استفاده نوجوانان از فیسبوک و اینستاگرام را به دو ساعت در روز محدود خواهد کرد. دسترسی نوجوانان به این پلتفرمها نیز بدون رضایت والدین از ساعت ۱۲ شب تا ۶ صبح مسدود خواهد شد.
متا همچنین تدابیر خود برای جلوگیری از دسترسی کودکان به محتوای دارای محدودیت سنی را تقویت خواهد کرد.
با وجود این تغییرات، توافق به دگرگونی بنیادین در فعالیتهای متا منجر نخواهد شد. دامنه تغییرات عمدتا به محدودیتهای استفاده و تدابیر ایمنی برای نوجوانان محدود میشود. این شرکت ملزم نیست پیشنهادهای شخصیسازیشده یا تبلیغات هدفمند را کنار بگذارد.
جیمز اسپیتا، استاد حقوق دانشگاه نورثوسترن و متخصص سیاستگذاری اینترنت، به رویترز گفت این محدودیتها تجربه کاربران در فیسبوک و اینستاگرام را تغییر میدهند و با هدف کاهش میزان درگیری کاربران با این پلتفرمها طراحی شدهاند.
پرونده متا یکی از مهمترین آزمونهای قضایی برای بررسی نقش شرکتهای شبکههای اجتماعی در آسیب زدن به سلامت روان کودکان بود. این پرونده پس از آغاز محاکمهای فدرال با شکایت کالیفرنیا، کلرادو، کنتاکی و نیوجرسی به توافق انجامید.
فیل وایزر، دادستان کل کلرادو، در یک بیانیه رسمی گفت تدابیر پیشبینیشده در توافق «بسیار معنادار» و بسیار فراتر از اقداماتی است که دادگاهها تاکنون حکم دادهاند یا احتمالا حکم خواهند داد.
جمعآوری اطلاعات کودکان برای آموزش هوش مصنوعی
چهار ایالت متا را به نقض قوانین حمایت از مصرفکننده متهم کرده بودند. ۲۹ ایالت نیز گفتند این شرکت با جمعآوری آگاهانه اطلاعات شخصی کودکان بدون رضایت والدین و استفاده از این دادهها برای آموزش هوش مصنوعی مولد، قانون فدرال حفاظت از حریم خصوصی آنلاین کودکان را نقض کرده است.
متا مدتها استدلال میکرد که نمیتوانسته مصرفکنندگان را درباره خطر اعتیاد گمراه کرده باشد، زیرا «اعتیاد به شبکههای اجتماعی» یک اختلال روانپزشکی شناختهشده نیست.
بیش از ۱۷ میلیارد و ۶۰۰ میلیون دلار از مجموع پرداختها به ۴۸ ایالت آمریکا، واشینگتن دیسی، پورتوریکو، ساموآی آمریکا و جزایر ماریانای شمالی اختصاص خواهد یافت.
متا همچنین ۴۵۹ میلیون دلار برای حلوفصل شکایتهای ایالتها درباره نقض حریم خصوصی در ارتباط با رسوایی کمبریج آنالیتیکا میپردازد. این شرکت مشاورهای بریتانیایی اطلاعات شخصی میلیونها کاربر فیسبوک را جمعآوری کرده بود.
مجموع مبلغ پرداختی معادل سود تقریبا ۳ تا ۴ ماه متاست و در مقایسه با درآمد ۲۰۱ میلیارد دلاری این شرکت در سال ۲۰۲۵، بخش کوچکی به شمار میرود.
متا مبلغ توافق را طی ۱۰ سال و بهشکل سالانه پرداخت خواهد کرد و ایالتها باید آن را صرف برنامههای محافظت از جوانان در فضای آنلاین کنند. با این حال، پرداخت ۳۰ درصد این مبلغ، معادل حدود ۵ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار، مشروط است.
متا این بخش از مبلغ را تنها در صورتی میپردازد که یوتیوب و تیکتاک تدابیر ایمنی مشابهی اجرا کنند؛ از جمله محدودیت یکساعته استفاده روزانه، مسدود کردن دسترسی در ساعات شب و ساز و کارهای احراز سن. این دو شرکت همچنین باید در مجموع مبلغی معادل ۵ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار بپردازند.
متا: استاندارد تازهای برای این صنعت تعیین کردیم
متا در مطلبی در وبسایت خود اعلام کرد این توافق «در ادامه تلاشهای دیرینه ما برای توانمندسازی والدین و حمایت از نوجوانان» انجام شده است.
این شرکت افزود: «اطمینان از اینکه نوجوانان تجربهای ایمن و سازنده در پلتفرمهای ما دارند، برای متا یک ضرورت مطلق است. میخواهیم این کار را برای والدین و نوجوانان بهدرستی انجام دهیم و به همین دلیل با دادستانهای کل ایالتها همکاری کردیم تا استاندارد تازهای برای این صنعت تعیین کنیم.»
با این حال، همه ایالتها به توافق نپیوستند. جیمز اوتمایر، دادستان کل فلوریدا، در بیانیهای گفت: «مبالغ پرداختی به ایالتها در مقایسه با آسیبهای عمیقی که قابلیتهای اعتیادآور و سودمحور متا به کودکان ما وارد کردهاند، پول خردی بیش نیست. در دادگاه با متا روبهرو خواهیم شد.»
ادامه پروندههای حقوقی متا
توافق با ایالتها به همه پروندههای حقوقی متا پایان نمیدهد. این شرکت همچنان با هزاران شکایت افراد، نواحی آموزش و پرورش و دولتهای محلی درباره آسیب شبکههای اجتماعی به کودکان روبهرو است و محاکمههای بعدی آن در ماه اکتبر در لسآنجلس برگزار میشوند. نیومکزیکو و فلوریدا نیز جزو توافق نیستند.
فشارهای حقوقی به فعالیتهای متا در حوزه هوش مصنوعی نیز گسترش یافته است. رویترز ۲۳ مرداد ۱۴۰۴ با استناد به سندی داخلی گزارش داد سیاستهای شرکت به چتباتها اجازه میداد با کودکان وارد گفتوگوهایی عاشقانه یا حسی شوند و اطلاعات پزشکی نادرست یا استدلالهای نژادپرستانه تولید کنند. متا اصالت سند را تایید کرد، اما گفت بخشهای مربوط به گفتوگوی چتباتها با کودکان را حذف کرده است.
خبرگزاری فرانسه ۲۴ تیر گزارش داد ۲۶ کارمند متا نیز با طرح شکایتی، شرکت را متهم کردند که برای امتیازدهی، رتبهبندی و انتخاب کارکنان در اخراجهای گسترده از هوش مصنوعی استفاده کرده است. شاکیان گفتند این فرآیند بهشکلی نامتناسب کارکنانی را هدف قرار داد که در مرخصی پزشکی یا خانوادگی بودند.
یک ربات انساننمای چینی شنبه ۳۱ مرداد در مرحله مقدماتی مسابقات جهانی رباتهای انساننما در پکن، مسافت ۱۰۰ متر را در ۹.۳۹ ثانیه طی کرد؛ زمانی سریعتر از رکورد جهانی دو ۱۰۰ متر مردان که در اختیار یوسین بولت، دونده افسانهای جامائیکایی، است.
برگزارکنندگان مسابقات اعلام کردند ربات «تیانگونگ اولترا» (Tiangong Ultra)، ساخته مرکز نوآوری رباتهای انساننمای پکن، در آغاز دومین دوره این رقابتها در گروه خود به مقام نخست رسید.
این ربات که در ابتدای مسابقه عقب افتاده بود، در نزدیکی خط پایان از ربات «لایتنینگ» (Lightning)، ساخته شرکت سازنده تلفن همراه آنر، پیشی گرفت. لایتنینگ با زمان ۹.۴۷ ثانیه دوم شد که این زمان نیز سریعتر از رکورد ۹.۵۸ ثانیهای است که بولت در مسابقات جهانی دوومیدانی سال ۲۰۰۹ در برلین ثبت کرد.
این نتایج نشاندهنده پیشرفتی چشمگیر نسبت به نخستین دوره مسابقات در سال گذشته است؛ زمانی که تیانگونگ اولترا دو ۱۰۰ متر را با زمان ۲۱.۵۰ ثانیه برد. تیانگونگ همچنین سال گذشته در پکن برنده نخستین نیمهماراتن جهان ویژه رباتهای انساننما شد.
رسانههای دولتی چین اوایل شنبه گزارش دادند که لایتنینگ در یک آزمایش آمادهسازی پیش از مسابقات، ۱۰۰ متر را در ۹.۳۲ ثانیه دویده و به حداکثر سرعت ۱۴.۵ متر بر ثانیه رسیده است.
لایتنینگ همچنین نیمهماراتن امسال ویژه رباتهای انساننما را با زمان ۵۰ دقیقه و ۲۶ ثانیه به پایان رساند؛ سرعتی بالاتر از میانگین سرعت رکورد جهانی نیمهماراتن مردان در میان دوندگان نخبه انسانی.
قد لایتنینگ هنگام شرکت در نیمهماراتن ۱۶۹ سانتیمتر و طول پاهای آن ۹۵ سانتیمتر بود. شبکه تلویزیونی دولتی سیسیتیوی (CCTV) گزارش داد پژوهشگران پیش از آغاز این مسابقات، طول پاهای این ربات را ۱۰ سانتیمتر افزایش دادند و به ۱.۰۵ متر رساندند.
دو ۱۰۰ متر یکی از ۵۱ رشته این مسابقات است. رقابتهای فوتبال، رقص و انجام وظایف صنعتی نیز در برنامه مسابقات قرار دارند.
صنعتی راهبردی
چین توسعه رباتهای انساننما را بهعنوان یکی از صنایع نوظهور راهبردی خود در نظر گرفته است. سیاستگذاران و شرکتهای چینی امیدوارند پیشرفتهای هوش مصنوعی و سختافزار، استفاده از این رباتها را در تولید، لجستیک و کاربردهای مصرفی سرعت بخشد.
اشتیاق سرمایهگذاران به این صنعت اوایل همین هفته نیز آشکار شد؛ زمانی که سهام «یونیتری» (Unitree)، شناختهشدهترین سازنده رباتهای انساننمای چین، در نخستین روز معاملات خود در بورس شانگهای در روز چهارشنبه بیش از پنج برابر افزایش یافت و ارزش بازار این شرکت را به حدود ۵۰ میلیارد دلار رساند.
در مسابقات امسال، ۲ هزار و ۵۶ ربات از ۶۶۶ تیم متعلق به ۱۶ کشور در شش قاره شرکت کردهاند؛ در حالی که در نخستین دوره این رقابتها تنها ۲۸۰ تیم حضور داشتند.
این مسابقات در سالن ملی اسکیت سرعت پکن برگزار میشود و تا روز چهارشنبه ادامه خواهد داشت.
درمان اختلال نعوظ از طریق امواج شوک، علیرغم محدود بودن شواهد علمی درباره اثربخشی بلندمدت آن، با استقبال فزایندهای در ایالات متحده روبهرو شده است.
پایگاه خبری ساینسنیوز گزارش داد برخی مردان برای درمان این عارضه بهجای مصرف داروهایی مانند ویاگرا، به مراکزی مراجعه میکنند که آلت تناسلی را در معرض امواج صوتی کمانرژی قرار میدهند.
طرفداران این روش میگویند امواج شوک میتوانند بدون ایجاد درد، بافت آسیبدیده را ترمیم و جریان خون را بهتر کنند.
این روش که «شوکوِیوتراپی» یا «درمان با امواج شوک» نامیده میشود، همچنان محل مناقشه است. اگر ادعای افزایش خونرسانی درست باشد، این درمان میتواند به میلیونها مردی کمک کند که اختلال نعوظ آنها ریشه عروقی دارد.
با این حال، سازمان غذا و داروی آمریکا این درمان را تایید نکرده و انجمنهای معتبر پزشکی نیز بهدلیل کمبود شواهد، استفاده عمومی از آن را توصیه نمیکنند.
با وجود این، شمار زیادی از مراکز سلامت مردان آن را در کنار دارو و مکملهای تستوسترون عرضه میکنند.
جیمز واینبرگر، جراح اورولوژی در کالیفرنیا، گفت پژوهش او و همکارانش در سال ۲۰۲۲ نشان داد دستکم ۱۵۲ کلینیک در هشت کلانشهر آمریکا این خدمات را ارائه میکردند. به گفته او، شمار مراکز فعال امروز قطعا بسیار بیشتر است.
تحریک فرایند ترمیم با امواج کمانرژی
اختلال نعوظ ممکن است در هر سنی بروز کند و مصرف برخی داروها، اضطراب و عوامل غیرعروقی نیز در ایجاد آن نقش داشته باشند. درمان با امواج شوک اما مشخصا برای بهبود آسیبهای مرتبط با جریان خون طراحی شده است.
واینبرگر با تشبیه بافت نعوظ به اسفنج گفت این بافت در حالت سالم بهآسانی از خون پر میشود و آن را تحت فشار نگه میدارد.
در مردان مبتلا به دیابت، فشار خون یا کلسترول بالا، ممکن است بافت آسیب ببیند و توان نگه داشتن خون را از دست بدهد.
بر پایه دادههای یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۱، حدود ۲۴.۲ درصد مردان شرکتکننده در آمریکا نشانههای اختلال نعوظ داشتند. این میزان در افراد ۷۵ ساله و مسنتر به ۵۲.۲ درصد میرسید.
امواج صوتی پرانرژی دهههاست برای خرد کردن سنگ کلیه استفاده میشوند. پزشکان در سال ۲۰۱۰ اثر امواج کمشدت را بر ۲۰ مرد میانسال مبتلا به اختلال نعوظ آزمودند.
شش ماه بعد، وضعیت نیمی از آنها به اندازهای بهبود یافته بود که بدون مصرف داروهایی مانند ویاگرا رابطه جنسی همراه با دخول داشته باشند.
به گفته واینبرگر، برخلاف درمان سنگ کلیه، هدف این روش تخریب بافت نیست، بلکه تحریک سازوکارهای ترمیمی بدن است.
در هر جلسه، متخصص وسیلهای بزرگ و میلهمانند را ۱۵ تا ۲۰ دقیقه روی چند بخش آلت تناسلی قرار میدهد. دستگاه صدایی شبیه تقتق تولید میکند، اما بیمار نباید دردی احساس کند.
بیماران معمولا به شش تا ۱۲ جلسه نیاز دارند و هزینه هر جلسه ممکن است چند صد دلار باشد.
تیلور کوهن، متخصص اورولوژی در کالج پزشکی بیلور، گفت انرژی دستگاه در سطح سلولی فشارهای مکانیکی بسیار کوچکی ایجاد میکند و بدن را به ترمیم خود وامیدارد.
او افزود برخلاف قرص که پیامدهای مشکل را کاهش میدهد، هدف نظری این روش ترمیم خود بافت است.
شواهد محدود و اهمیت انتخاب متخصص
با این همه، سنجش اثربخشی این روش آسان نیست. پژوهشگران کتابخانه کاکرین، یکی از معتبرترین مراکز ارزیابی شواهد پزشکی، نتایج ۲۱ مطالعه را بررسی کردند.
یافتهها حاکی از آن بود که امواج شوک ممکن است در ماههای نخست اندکی عملکرد نعوظ را بهبود دهد و احتمالا در بلندمدت نیز سودمند باشد.
با این حال، تفاوتهای فراوان میان مطالعات انجامشده از اطمینان پژوهشگران به نتایج کاسته است.
گزارشی که سال ۲۰۲۶ در نشریه «مطالعات پزشکی جنسی» منتشر شد، نشان داد پژوهشهای این حوزه معمولا شرکتکنندگان کمی داشتهاند و شمار جلسات درمانی در آنها یکسان نبوده است.
به گزارش ساینسنیوز، این تفاوتها رسیدن به جمعبندی قطعی را دشوار میکند.
در هیچیک از مطالعات شواهدی از آسیب گزارش نشده است. کوهن گفت بیشتر عوارض مشاهدهشده به واکنش پوستی ناشی از ژل مورد استفاده محدود بودهاند.
او این روش را تنها برای مردانی در نظر میگیرد که هنوز به داروهایی مانند ویاگرا پاسخ میدهند. به گفته کوهن، برای افرادی که دیگر به داروهای خوراکی پاسخ نمیدهند یا اصلا نعوظ ندارند، این درمان کموبیش اتلاف وقت است.
واینبرگر همچنین درباره مراجعه به افراد فاقد تخصص لازم هشدار داد. از میان ۱۵۲ کلینیک شناساییشده، تنها ۲۵ درصد ارائهدهندگان متخصص اورولوژی بودند. پزشکان عمومی، جراحان پلاستیک، متخصصان پوست و حتی کایروپراکتورها این خدمات را عرضه میکردند.
او تاکید کرد درمان باید با بررسی وضعیت هورمونی بیمار و داروهای مصرفی او همراه باشد، در حالی که مراکز مختص اختلال نعوظ ممکن است خدمات پزشکی جامعی ارائه نکنند.
انجمن اورولوژی آمریکا و انجمن پزشکی جنسی آمریکای شمالی اعلام کردهاند شواهد کنونی برای توجیه استفاده از امواج شوک خارج از مطالعات بالینی کافی نیست.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، با امضای یک یادداشت اجرایی، نهادهای فدرال را مامور کرد زمینه افزایش چشمگیر پرتابهای فضایی تجاری را فراهم کنند. کاخ سفید قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ ظرفیت انجام دستکم هزار پرتاب و عملیات بازگشت فضاپیما به جو را در هر سال ایجاد کند.
براساس گزارش رویترز، آمریکا در سال ۲۰۲۵ میلادی ۱۷۸ پرتاب فضایی انجام داد که ۱۰ برابر شمار پرتابها در سال ۲۰۱۳ بود. شرکت اسپیسایکس متعلق به ایلان ماسک، با انجام ۱۷۰ پرتاب و استقرار حدود دو هزار و ۵۰۰ ماهواره، سهم غالب این فعالیتها را در اختیار داشت.
یادداشت ترامپ از نهادهای دولتی میخواهد اراضی فدرال مناسب برای ایجاد پایگاههای جدید پرتاب و بازگشت فضاپیماها را شناسایی کنند. رییسجمهوری آمریکا همچنین خواسته است ظرف ۹۰ روز مکان یک پایگاه فدرال جدید برای عملیات بازگشت به جو تعیین شود.
دولت صدور مجوزها را تسریع میکند
این سیاست بر مشارکت گستردهتر بخش خصوصی در توسعه زیرساختهای حملونقل فضایی تاکید دارد. نهادهای فدرال موظف شدهاند برای اجرای پروژههای مشترک با شرکتهای خصوصی مشوق ایجاد کنند، صدور مجوزها و بررسیهای زیستمحیطی را سرعت ببخشند و طیف فرکانسی بیسیم کافی برای عملیات فضایی اختصاص دهند.
دولت آمریکا همچنین قصد دارد حریمهای هوایی اولویتدار برای کریدورهای مهم پرتاب فضایی تعیین و فعالیتهای فضایی را در برنامه نوسازی سامانه کنترل ترافیک هوایی ادغام کند.
ترامپ از سازمانهای دولتی خواسته است، جز در موارد ضروری برای ایمنی عمومی یا امنیت ملی، از فعالیتهایی که مانع حملونقل فضایی تجاری میشوند یا با شرکتهای آمریکایی رقابت میکنند، خودداری کنند.
براساس این یادداشت، درخواست شرکتهای خارجی برای پرتاب فضاپیماهای تجاری از خاک آمریکا نیز بهصورت موردی بررسی خواهد شد.
بازگشت به ماه برای سال ۲۰۲۸ برنامهریزی شده است
بخش دیگری از برنامه فضایی ترامپ به بازگشت فضانوردان آمریکایی به ماه تا سال ۲۰۲۸ اختصاص دارد. ناسا مامور شده است حملونقل تجاری به ماه و ماموریتهای رباتیک بخش خصوصی به مریخ را تسهیل و راههای تجاری اعزام انسان به سیاره سرخ را بررسی کند.
کاخ سفید همچنین استقرار اجزای اولیه یک پایگاه در ماه را تا سال ۲۰۳۰ هدفگذاری کرده است. مایکل کراتسیوس، مدیر دفتر سیاستگذاری علم و فناوری کاخ سفید، گفت سیاست جدید با اولویتدادن به بخش تجاری، آمریکا را برای رهبری مرحله بعدی فعالیتهای فضایی آماده میکند.
ترامپ در آغاز دومین دوره ریاستجمهوری خود بارها بر اعزام انسان به مریخ تاکید کرده بود؛ هدفی که ایلان ماسک نیز برای اسپیسایکس دنبال میکند. با این حال، فشار قانونگذاران کنگره سبب شد برنامه «آرتمیس» ناسا و بازگشت به ماه بار دیگر در مرکز سیاست فضایی آمریکا قرار گیرد.
رییس اداره هوانوردی فدرال آمریکا پیشتر گفته بود اسپیسایکس قصد دارد ظرف پنج سال ظرفیت خود را به ۱۰ هزار پرتاب در سال برساند. این شرکت همچنین پیشنهاد کرده است منظومهای متشکل از یک میلیون ماهواره در مدار زمین مستقر کند تا با بهرهگیری از انرژی خورشیدی، برق مراکز داده هوش مصنوعی را تامین کنند.
چین قرار بود دوم شهریور کاوشگر چانگئه-۷ را به سوی قطب جنوب ماه پرتاب کند، اما این ماموریت در آخرین مرحله لغو و دستکم تا سال ۲۰۲۷ به تعویق افتاد. شرایط نامساعد جوی در جزیره هاینان یکی از دلایل احتمالی این تصمیم عنوان شده است.
در مرکز این ماموریت که قرار است سال آینده انجام شود، یک هدف به ظاهر ساده قرار دارد: یخ.
اما جستوجوی چین به این معنا نیست که دانشمندان تازه میخواهند بفهمند آیا روی ماه آب وجود دارد یا نه. پاسخ این سوال سالهاست تا حد زیادی روشن شده است. ماموریتهای مختلف شواهد محکمی از وجود آب و یخ در مناطق قطبی ماه به دست آوردهاند.
سوال امروز پیچیدهتر و بسیار مهمتر است: این یخ دقیقا کجاست؟ چه مقدار از آن وجود دارد؟ در چه عمقی قرار گرفته و آیا روزی میتوان از آن برای زندگی و فعالیت انسان روی ماه استفاده کرد؟ چانگئه-۷ برای پیدا کردن بخشی از این پاسخها ساخته شده است.
سفر به جایی که خورشید هرگز طلوع نمیکند
قطب جنوب ماه محیط عجیبی دارد. محور چرخش ماه تنها اندکی نسبت به مدارش انحراف دارد. در نتیجه در نزدیکی قطبها، خورشید همیشه بسیار نزدیک افق باقی میماند. لبه بعضی کوهها و دهانهها میتوانند برای مدت طولانی نور خورشید دریافت کنند، در حالی که تنها چند کیلومتر آنطرفتر، کف دهانهها ممکن است میلیاردها سال باشد که شاهد نور مستقیم خورشید نبودهاست. این مناطق با عنوان «نواحی همیشهسایه» شناخته میشوند.
این گودالها، که میلیاردها سال نور خورشید به آنها نتابیده، به «تلههای سرما» معروفاند. دادههای ناسا نشان داده دمای برخی از این نقاط میتواند تا منفی ۲۵۰ درجه سانتیگراد سقوط کند.
یکی از مهمترین مناطق مورد توجه دانشمندان، اطراف دهانه شَکِلتون در نزدیکی قطب جنوب است، دهانهای حدود ۲۱ کیلومتر عرض و چهار کیلومتر عمق که کف آن تقریبا همیشه در تاریکی قرار دارد، در حالی که بخشهایی از لبه آن نور خورشید مناسبی دریافت میکنند.
همین تضاد، این منطقه را بسیار ارزشمند کرده است: جایی برای تولید برق خورشیدی در نزدیکی مکانی که احتمالا یخ در آن حفظ شده است.
یک ماموریت، چهار کاوشگر
چانگئه-۷ برخلاف یک فرودگر ساده، در واقع مجموعهای از چند ابزار فضایی است. یک مدارگرد که از بالای سطح و زیرسطح منطقه را بررسی میکند. فرودگری که تجهیزات علمی را روی ماه قرار میدهد. یک ماهنورد در اطراف محل فرود حرکت و خاک و ساختار زیرسطحی را مطالعه میکند.
اما شاید جالبترین عضو این مجموعه، کاوشگر کوچک جهندهای باشد که برای ورود به نقاطی طراحی شده که یک ماهنورد چرخدار به سادگی نمیتواند به آنها برسد.
این وسیله میتواند از مناطق روشن حرکت کند و به داخل دهانههای تاریک بپرد، مناطقی که هم شیب شدید دارند، هم ارتباط و ناوبری در آنها دشوار است و هم سرمای شدید کار تجهیزات را پیچیده میکند.
این کاوشگر به دستگاهی برای تحلیل مولکولهای آب مجهز شده است. هدف فقط تشخیص هیدروژن از فاصله دور نیست، دانشمندان میخواهند مواد را در همان محل بررسی کنند و ببینند آیا واقعا یخ آب در خاک وجود دارد، چه مقدار است و چه ویژگیهایی دارد.
اگر این بخش ماموریت موفق شود، چانگئه-۷ میتواند یکی از دقیقترین بررسیهای مستقیم از ذخایر یخ در مناطق همیشهسایه ماه را انجام دهد.
اما چرا چند کیلو یخ اینقدر مهم است؟
برای ماموریتهای کوتاه، بردن آب از زمین کار سادهتری است. اما اگر قرار باشد انسان برای هفتهها، ماهها یا حتی سالها روی ماه زندگی کند، حمل تمام نیازهای او از زمین بسیار گران خواهد بود. در چنین شرایطی آب ماه فقط برای نوشیدن اهمیت ندارد.
با تجزیه آب میتوان اکسیژن مورد نیاز برای تنفس تولید کرد. هیدروژن و اکسیژن حاصل از آن نیز بالقوه میتوانند در سامانههای پیشران فضایی به عنوان سوخت استفاده شوند.
در نتیجه اگر روزی استخراج آب در ماه از نظر فنی و اقتصادی امکانپذیر شود، بخشی از مواد مورد نیاز ماموریتهای فضایی دیگر لازم نیست از زمین حمل شود.
این همان چیزی است که در صنعت فضایی استفاده از منابع در محل نامیده میشود: به جای اینکه همه چیز را با خود ببرید، از موادی که در مقصد وجود دارد استفاده کنید.
البته فاصله زیادی میان «پیدا کردن یخ» و ساختن یک کارخانه سوخت فضاپیماها روی ماه وجود دارد. هنوز معلوم نیست یخ در این مناطق چه تراکمی دارد، استخراج آن چقدر انرژی میخواهد و آیا میتوان سامانههایی ساخت که سالها در محیط خشن قطب جنوب ماه کار کنند. ماموریت چانگئه-۷ تنها برای کمک به پاسخ دادن به سوالهایی است که پیش از رسیدن به مراحل بعد باید حل شوند.
از آزمایش علمی تا رقابت فضایی
اهمیت چانگئه-۷ فقط به علم محدود نمیشود. چین طی دو دهه گذشته برنامه اکتشاف ماه را مرحله به مرحله پیش برده است: ابتدا مدارگرد فرستاد، سپس روی ماه فرود آمد، ماهنورد به کار گرفت و در سال ۲۰۲۰ نمونههای ماه را به زمین بازگرداند. چانگئه-۶ در سال ۲۰۲۴ نیز برای نخستین بار در تاریخ نمونههایی از نیمه دور ماه به زمین آورد.
چانگئه-۷ آغاز مرحله دیگری است، مرحلهای که توجه آن از «رسیدن به ماه» به سمت شناخت محیط و منابع مورد نیاز برای حضور طولانیتر حرکت میکند.
ماموریت بعدی، چانگئه-۸، قرار است در سالهای آینده فناوریهای بیشتری را در همین مسیر آزمایش کند. چین همچنین گفته است قصد دارد تا پیش از پایان دهه جاری فضانوردان خود را روی ماه فرود بیاورد و در افق بلندمدت، همراه با شرکای بینالمللی، یک ایستگاه تحقیقاتی در ماه ایجاد کند.
آمریکا نیز تقریبا به همان منطقه چشم دوخته است. پس از پرواز سرنشیندار آرتمیس ۲ به دور ماه در بهار امسال، ناسا برنامه خود برای بازگشت به سطح ماه را ادامه میدهد. طبق برنامه فعلی، آرتمیس ۳ در سال ۲۰۲۷ فناوریهای مورد نیاز فرود را آزمایش خواهد کرد و آرتمیس ۴ در سال ۲۰۲۸ نخستین فضانوردان را به منطقه قطب جنوب ماه خواهد برد.
همزمان، ناسا برنامهای با عنوان «Moon Base» را برای ایجاد مجموعهای از تجهیزات، رباتها، سامانههای حملونقل و در نهایت زیرساخت لازم برای حضور طولانیمدت انسان در قطب جنوب آغاز کرده است.
در عمل، هر دو قدرت فضایی به یک نتیجه رسیدهاند: اگر قرار باشد حضور انسان در ماه از چند سفر کوتاه فراتر برود، قطب جنوب یکی از بهترین نقاط برای شروع است.
آیا مسابقهای برای تصاحب ماه آغاز شده است؟
عبارت «رقابت بر سر ماه» جذاب است، اما ممکن است تصویر اشتباهی ایجاد کند.
بر اساس پیمان ماورای جو، هیچ کشوری نمیتواند بخشی از ماه را خاک خود اعلام کند. چین با فرود در یک دهانه و آمریکا با ساخت یک پایگاه نمیتوانند مالک آن منطقه شوند. اما حضور زودتر همچنان اهمیت دارد.
کشوری که زودتر بتواند مناطق مناسب را با جزئیات نقشهبرداری کند، منابع را بشناسد، سیستمهای ارتباطی و ناوبری ایجاد کند و فناوری کار در محیط قطب جنوب را توسعه دهد، تجربه و زیرساختی به دست میآورد که دیگران فاقد آن هستند.
رقابت واقعی احتمالا نه بر سر کاشتن یک پرچم، بلکه بر سر توانایی ماندن، کار کردن و ساختن زیرساخت خواهد بود. همین موضوع است که ماموریتی مانند چانگئه-۷ را از یک آزمایش علمی صرف فراتر میبرد. موفقیت واقعی این ماموریت زمانی خواهد بود که بتواند نشان دهد آن یخ دقیقا کجاست، چه شکلی دارد و تا چه اندازه قابل دسترس است.
اگر این اتفاق بیفتد، تاریکترین دهانههای ماه دیگر فقط نقاط ناشناختهای روی نقشه نخواهند بود. آنها ممکن است به یکی از مهمترین مکانها برای حضور انسان در فضا در مراحل بعد تبدیل شوند.
