عقب‌نشینی اینفانتینو؛ فیفا طرح جنجالی فروش سهام تجاری جام جهانی را کنار گذاشت

آسنسیو با دو اتهام روبه‌رو است: انتشار ویدیوی خصوصی بدون رضایت و به اشتراک گذاشتن ویدیوی جنسی مربوط به یک فرد زیر سن قانونی.

او همراه با سه بازیکن سابق آکادمی رئال مادرید، فرران رویس، خوان رودریگس و آندرس گارسیا، محاکمه خواهد شد.

این سه نفر به ضبط و انتشار ویدیوهای دارای محتوای جنسی مربوط به یک فرد زیر سن قانونی و یک زن دیگر متهم هستند.

قاضی پرونده روز پنجشنبه، در جلسه مقدماتی پیش از آغاز دادگاه، تمامی درخواست‌های وکلای مدافع چهار متهم را رد کرد. دادگاه قرار است روزهای ۱۲، ۱۳ و ۱۶ شهریور در گران کاناریا برگزار شود.

وکلای مدافع خواستار حذف برخی مدارک، از جمله اطلاعات به‌دست‌آمده از تلفن‌های همراه متهمان که پلیس اسپانیا ضبط کرده بود، شده بودند.

بر اساس اسناد دادگاه که اتلتیک می‌گوید مشاهده کرده است، قاضی اعلام کرد ضبط تلفن‌های همراه «نیازی به رضایت مالکان آنها ندارد. همه متهمان پیش از بازداشت، از اطلاعات خود در فضای ابری نسخه پشتیبان تهیه کرده و سپس محتوای تلفن‌هایشان را حذف کردند؛ اقدامی که به‌وضوح تلاشی برای مختل کردن روند تحقیقات درباره وقایع گزارش‌شده بود.»

این پرونده به فیلمبرداری، بدون رضایت، از یک رابطه جنسی در بخش خصوصی یک باشگاه ساحلی در جزایر قناری در خرداد ۱۴۰۲ و همچنین انتشار همان ویدیو، باز هم بدون رضایت، مربوط می‌شود.

اتهام آسنسیو

آسنسیو متهم نیست که در وقوع این رابطه یا فیلمبرداری آن نقشی داشته باشد، اما گفته می‌شود او درخواست دریافت این ویدیوها را کرده و آنها را به دوست دیگری نشان داده است؛ اقدامی که بر اساس ماده ۷۷ قانون کیفری اسپانیا می‌تواند دو جرم علیه حریم خصوصی محسوب شود.

این مدافع ۲۳ ساله بر اساس بندهای ۲ و ۵ ماده ۱۹۷ قانون کیفری اسپانیا، به افشای تصاویر ثبت‌شده بدون رضایت و انتقال آنها به اشخاص ثالث متهم شده است.

هر دو شاکی اکنون شکایت خود را از آسنسیو پس گرفته‌اند، اما قاضی اعلام کرده است که آنها باید این موضع را در دادگاه نیز تکرار کنند تا از نظر حقوقی معتبر شناخته شود. هر دو شاکی همچنان علیه سه متهم دیگر، یعنی فرران رویس، خوان رودریگس و آندرس گارسیا، اتهام مطرح کرده‌اند.

آسنسیو همواره بی‌گناهی خود را اعلام کرده است. او در ماه مه ۲۰۲۵ در بیانیه‌ای گفت: «من در هیچ رفتاری که آزادی جنسی هیچ زنی، به‌ویژه افراد زیر سن قانونی، را نقض کرده باشد، مشارکت نداشته‌ام.»

دادستانی اسپانیا در تابستان سال گذشته برای آسنسیو درخواست دو سال و نیم حبس و برای هر یک از سه متهم دیگر نیز درخواست مجازات زندان کرده بود.

اتلتیک می‌نویسد در خلاصه پرونده‌ای که از دادستانی گرفته، آمده است که هر دو شاکی در نتیجه این اتفاق‌ها به اختلال استرس پس از سانحه مبتلا شده‌اند.

آسنسیو که اهل لاس پالماس در جزایر قناری است، تاکنون ۸۰ بار برای رئال مادرید به میدان رفته است. او پیش‌تر به تیم ملی اسپانیا دعوت شده، اما هنوز نخستین بازی خود را انجام نداده است.

این اتهام‌ها چگونه مطرح شد؟

شکایت نخست را دختر کم‌سن‌تر، همراه با مادرش، روز ۶ سپتامبر ۲۰۲۳ در دفتر گاردیا سیویل در شهر سانتا ماریا د گویا، در نزدیکی لاس پالماس در شمال گران کاناریا، ثبت کرد. پس از آن، شاکی دوم نیز شکایت خود را ارائه داد.

بر اساس اظهارات این دو نفر که همان سال در رسانه‌های اسپانیایی منتشر شد، آنها همان روزی که متوجه شدند از آنها فیلمبرداری شده، از بازیکنان خواسته بودند ویدیوها را حذف کنند.

یکی از دو شاکی نیز در گفت‌وگویی بدون ذکر نام با روزنامه دیاریو آاس در سپتامبر ۲۰۲۳ گفت بازیکنان به آنها گفته بودند ویدیوها را حذف خواهند کرد، اما در عوض آنها را «به تلفن‌های همراه دیگر منتقل کردند.»

بر اساس اظهارات منتشرشده، این دو نفر تا ماه اوت متوجه نشده بودند که ویدیوها همچنان وجود دارد و در حال دست‌به‌دست شدن است. آنها زمانی از حذف نشدن ویدیوها مطلع شدند که یکی از آشنایانشان به آنها گفت این ویدیو را دیده است.

روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، چند مامور گاردیا سیویل با لباس شخصی به محل تمرین رئال مادرید رفتند و از مانوئل فرناندس، مدیر آکادمی باشگاه، خواستند آنها را تا رختکن همراهی کند.

سه بازیکن بازداشت شدند و در ابتدا از آسنسیو فقط به عنوان شاهد تحقیق شد، اما هنگام ثبت اظهارات، وضعیت او از شاهد به مظنون تغییر کرد.

او سوابق ورزشی‌اش را توضیح می‌دهد و از اژه‌ای می‌خواهد برای استخدام شدنش کاری کند. تصویر زنی با چنین کارنامه‌ای که برای به‌دست‌آوردن یک شغل معمولی از یکی از مسئولان سیاسی - امنیتی جمهوری اسلامی درخواست کمک می‌کند، فقط روایت مشکلات شخصی یک فوتبالیست نیست؛ این صحنه، تصویری است از جایگاهی که جمهوری اسلامی برای زنان فوتبالیست ساخته است.

در یک ساختار عادی، اشتغال یک ورزشکار نه به رئیس قوه قضاییه مربوط است و نه باید از مسیر ملاقات با یک مسئول امنیتی و طلب کمک از او پیگیری شود. اما در جمهوری اسلامی، حقوق اولیه از مسیرهای عادی خارج می‌شوند و به لطف، سفارش و دستور مسئولان وابسته می‌مانند.

ورزشکار زن ابتدا از قرارداد حرفه‌ای، امنیت شغلی، حق پخش، پوشش رسانه‌ای و آینده شغلی محروم می‌شود و سپس برای بخشی از همان حقوق ازدست‌رفته باید مقابل قدرت بنشیند و درخواست کند.

هیچ‌کس از یک فوتبالیست انتظار ندارد در برابر حکومتی که برای معترضان صف اعدام به راه انداخته، به مبارزی سیاسی تبدیل شود؛ اما میان مبارزه‌کردن و این‌گونه طلب لطف از قدرت، فاصله زیادی است.

شاید برای فهم بهتر این وضعیت زنان، بد نباشد که سرنوشت دیگر فوتبالیست‌های زن ایران را کنار این تصویر بگذاریم؛ نه برای آنکه بازیکنان را مقابل یکدیگر قرار دهیم، بلکه برای دیدن راه‌های متفاوتی که ساختار جمهوری اسلامی پیش پای آنها می‌گذارد.

زهرا علیزاده در اعتراض به کشتار معترضان دیماه از تیم ملی کناره‌گیری کرد. پست او چند ساعت بعد، همزمان با انتشار گزارش‌هایی درباره تهدیدهای امنیتی علیه بازیکنان و خانواده‌هایشان و فشار برای حذف مطالب اعتراضی، از اینستاگرام پاک شد.

علیزاده بازیکنی حاشیه‌ای نبود؛ او در انتخابی جام قهرمانی آسیا که ایران را به استرالیا رساند، مقابل بوتان گل زد و مقابل سنگاپور پاس گل داد. او دیگر به تیم ملی دعوت نشد و چند ماه بعدتر هم کلا از فوتبال خداحافظی کرد. اینجا ساختار به بازیکن پیام می‌دهد که حق بازی‌کردن تا زمانی محفوظ است که درباره کشته‌شدن مردم واکنشی نشان ندهید.

چند هفته بعد، در استرالیا، شماری از بازیکنان و اعضای تیم برای دریافت ویزای بشردوستانه اقدام کردند. هفت نفر در مقطعی این مسیر را پذیرفتند، اما پنج نفر بعدتر تصمیمشان را تغییر دادند و بازگشتند؛ آن هم در فضایی آکنده از اضطراب، نگرانی برای امنیت خانواده‌ها، نظارت افراد حراستی فدراسیون و گزارش‌هایی درباره فشارهای مستقیم و غیرمستقیم. نه ماندن تصمیم ساده‌ای بود و نه بازگشت را می‌توان آزادانه و بدون توجه به آن شرایط تفسیر کرد.

اما حکومت از همین بحران هم نمایش ساخت. بازیکنان بازگشته به میدان ولیعصر برده شدند تا نشانه «عشق به وطن» و شکست پروژه پناهندگی معرفی شوند.

بعدتر گلنوش خسروی، دیگر ملیپوش فوتبال زنان ایران، با میکروفون میان جمعیت مراسم حکومتی راه افتاد و از مردم درباره تیم ملی زنان و ماجرای استرالیا پرسید؛ ماجرایی که خودش یکی از افراد دخیل در آن بود. مصاحبه‌شوندگان از بازیکنان بازگشته تشکر می‌کردند، می‌گفتند دوستشان دارند و به آنها افتخار می‌کنند، اما همان بازیکن تیم ملی را که روبه‌رویشان ایستاده بود نمی‌شناختند.

این شاید تصویری از نسبت جمهوری اسلامی با فوتبال زنان باشد؛ حکومتی که مردم را برای تشویق بازیکنان به میدان می‌آورد، اما طی سال‌ها کاری کرده که همان مردم حتی چهره ملی‌پوشان را نمی‌شناسند.

بازیکن در این نمایش، نه یک ورزشکار مستقل با هویت، سابقه و حقوق حرفه‌ای، بلکه وسیله‌ای برای اثبات روایت حکومت است. باید مقابل دوربین از بازگشتش تشکر شود، حتی اگر کسی نداند زنی که میکروفون در دست دارد خودش عضو همان تیم است.

در این میان، یکی به‌دلیل اعتراض حذف میشود، دیگری خانه‌اش را بدون فرصت خداحافظی ترک می‌کند، یکی بازمی‌گردد و در قاب تبلیغاتی قرار می‌گیرد و دیگری مقابل رئیس قوه قضاییه برای شغل التماس می‌کند.

اینها انتخاب‌های یکسانی نیستند و صاحبانشان هم مسئولیت یکسانی ندارند؛ اما همه محصول ساختاری‌اند که برای زن فوتبالیست فقط چند نقش می‌شناسد؛ ساکت، مهاجر، ابزار تبلیغات یا متقاضی لطف. آنچه در هیچ‌یک از این قاب‌ها دیده نمی‌شود، ورزشکار مستقلی است که موفقیتش بتواند برای او شأن، امنیت و آینده‌ای در ایران بسازد.

هر ۴۱ عضو کونکاکاف روز پنجشنبه برای بررسی این پیشنهادها تشکیل جلسه دادند.

اتلتیک به نقل از یک منبع آگاه از این نشست نوشت که اکثریت قاطع اعضای کونکاکاف اعتقاد داشته‌اند که در حال از دست دادن اعتماد خود، به جیانی اینفانتینو، رییس فیفا، هستند. برخی هم گفته‌اند اعتمادشان را از دست داده‌اند.

منبع دومی هم این توصیف را اندکی شدیدتر از برداشت خود از جلسه دانست، اما تایید کرد که نگرانی‌های گسترده‌ای درباره شیوه کنونی رهبری و شفافیت در فیفا وجود دارد.

کونکاکاف پس از پایان نشست، با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد این پیشنهادها را رد کرده است.

این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که یوفا اعلام کرد هر ۵۵ عضو اروپایی آن، در صورت کنار گذاشته نشدن این طرح، همه رقابت‌های فیفا از جمله جام جهانی را تحریم خواهند کرد.

در بیانیه کونکاکاف آمده است: «در این نشست، اعضا نگرانی عمیق خود را درباره نبود روند قانونی مناسب در تدوین این پیشنهاد، مهلت بسیار کوتاه تعیین‌شده و همچنین نبود بررسی یا تایید آن از سوی نهادهای ذی‌ربط حکمرانی فیفا ابراز کردند. همچنین این پرسش مطرح شد که پس از سودآورترین جام جهانی تاریخ، چه نیازی به جذب سرمایه‌گذاری خصوصی برای تامین مالی برنامه‌های جدید و فعلی فیفا فوروارد وجود دارد.

این گفت‌وگوها بر ضرورت شفافیت بیشتر و رعایت اصول صحیح حکمرانی تاکید کرد.

به همین دلایل، کونکاکاف و ۴۱ فدراسیون عضو آن:

- این پیشنهاد را رد کردند.
- از اعضای خود در شورای فیفا خواستند با فیفا وارد گفت‌وگو شوند تا مشخص شود چگونه می‌توان از ذخایر مالی موجود فیفا برای افزایش بودجه برنامه فیفا فوروارد و توسعه فوتبال در منطقه استفاده کرد.
- همچنین از اعضای خود در شورای فیفا خواستند به رییس فیفا اعلام کنند که هر موضوعی باید مطابق اساسنامه فیفا و از طریق کارکنان اجرایی و شورای فیفا، روندهای صحیح حکمرانی را طی کند.»

فیفا چه نیازی به سرمایه‌گذار دارد؟

کونکاکاف پیش‌تر نیز به شدت از نحوه مطرح شدن این طرح از سوی فیفا انتقاد کرده بود. این کنفدراسیون چهارشنبه شب نیز جلسه‌ای برگزار کرده بود که در آن، نگرانی‌هایی درباره روند تصمیم‌گیری، شیوه حکمرانی و همچنین این پرسش مطرح شد که چرا فیفا، با وجود منابع مالی فراوان، به سرمایه‌گذاری خارجی نیاز دارد.

فدراسیون‌های عضو کونکاکاف سال گذشته میزبان جام جهانی باشگاه‌ها و تابستان امسال میزبان جام جهانی مردان بودند. همچنین جام جهانی زنان ۲۰۳۱ نیز به میزبانی چهار عضو کونکاکاف، یعنی آمریکا، مکزیک، جاماییکا و کاستاریکا برگزار خواهد شد.

فیفا روز سه‌شنبه اعلام کرد قصد دارد بخشی از سهام اقلیت یک نهاد جدید را که به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی برای مدیریت رقابت‌های اصلی خود، از جمله جام‌های جهانی و جام جهانی باشگاه‌ها، تاسیس می‌کند، واگذار کند.

• 

  فروش بخشی از تجارت جام جهانی؛ طرح جنجالی اینفانتینو زیر ذره‌بین

این نهاد جدید «فیفا فوروارد اینترپرایز» (FFE) نام خواهد داشت و مسیولیت فعالیت‌های تجاری فیفا را بر عهده می‌گیرد. خود فیفا همچنان نهاد حاکم بر فوتبال جهان باقی می‌ماند و مالکیت اکثریت سهام این شرکت را حفظ خواهد کرد. فیفا در بیانیه‌ای اعلام کرد قصد دارد حداکثر ۲۱ درصد از سهام این شرکت را واگذار کند و از این طریق ۴.۲ میلیارد دلار (۳.۲ میلیارد پوند) جذب سرمایه داشته باشد. این منابع می‌تواند بلافاصله در اختیار فدراسیون‌های عضو قرار گیرد.

پس از موج گسترده انتقادها، اینفانتینو در گفت‌وگویی با رسانه فیفا گفت این پیشنهاد «الزام‌آور نیست» و تاکید کرد برای اجرایی شدن، به موافقت اکثریت ۲۱۱ فدراسیون عضو و همچنین شورای فیفا نیاز دارد.

پس از اعلام این طرح در روز سه‌شنبه، کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز اعلام کرد «ناامیدکننده است که موضوعی با این اهمیت، پیش از آنکه خانواده فوتبال آسیا فرصت بررسی و گفت‌وگو درباره آن را از طریق سازوکارهای رسمی و شناخته‌شده حکمرانی پیدا کند، به عرصه عمومی راه یافته است.»

در مقابل، کنفدراسیون فوتبال آفریقا اعلام کرد در روند مشورت درباره این طرح مشارکت داشته و از فدراسیون‌های عضو خود خواسته است پیشنهادها را به طور مستقل بررسی کنند.

پس از انقلاب ملی ایرانیان در دی ۱۴۰۴، جمهوری اسلامی به‌دلیل هراس از گسترش اعتراضات، مسابقات فوتبال را بدون تماشاگر برگزار کرد.

پس از آن هم با شروع جنگ ۴۰ روزه، لیگ برتر تعطیل شد و در نهایت نیمه‌کاره ماند.

درواقع در ۷ ماه گذشته ورود تماشاگر به استادیوم‌ها برای تماشای مسابقات فوتبال، ممنوع بوده است.

اما امروز خبرهایی درباره تصمیم جمهوری اسلامی برای بدون تماشاگر برگزارشدن مسابقات فصل جدید منتشر شد.

علی تاجرنیا، رییس هیات مدیره باشگاه استقلال در گفتگویی با خبرنگاران افشا کرد که قرار است لیگ بدون تماشاگر برگزار شود: «این پیام خوبی نیست. ما مدعی AFC هستیم که چرا میزبانی را گرفته است. برگزاری مسابقات بدون تماشاگر، پیام می‌دهد که شرایط آماده نیست.»

پس از او، حمید استیلی، بازیکن پیشین پرسپولیس و تیم ملی هم گفت: «از تقویم منظم، مهمتر، حضور تماشاگر است. در هر استادیومی، باید تماشاچی حضور داشته باشد. اگر تماشاگر نباشد، بازی روح ندارد. امیدوارم بازی‌ها با برنامه و حضور تماشاگر باشد.»

همچنین، مهدی فنونی‌زاده، دیگر بازیکن پیشین پرسپولیس گفت: «خواهشی که از سازمان لیگ دارم این است که اجازه حضور هواداران در بازی‌ها را بدهند. حداقل به ۳۰ درصد اجازه بدهند.»

بازسازی بی‌پایان استادیوم آزادی

از سوی دیگر، سازمان لیگ فوتبال ایران برنامه سه هفته ابتدایی لیگ بیست و ششم را اعلام کرد و محل میزبانی استقلال و پرسپولیس از حریفان خود را خالی گذاشت.

این درحالی است که مسئولان ورزش جمهوری اسلامی وعده داده بودند که استادیوم آزادی برای فصل جدید فوتبال ایران در سال ۱۴۰۵، میزبان مسابقات و تماشاگران باشد، اما درحالی که عملیات بازسازی سکوها و برخی از دیگر امکانات استادیوم در مراحل پایانی بود، در هفته‌های گذشته، چمن استادیوم به‌طور ناگهانی و در اقدامی مبهم، جمع شد و به نوشته فارس، تا نیم‌فصل در دسترس نخواهد بود.

نکته اینکه، مدیران پرسپولیس به استقبال بازی بدون تماشاگر هم رفته‌اند؛ سخنگوی باشگاه پرسپولیس گفته «در صورتی که بازی‌ها بدون حضور هواداران باشد در استادیوم دستگردی (پاس) و در صورت حضور هواداران در ورزشگاه قلعه حسن‌خان میزبانی خواهیم کرد.»

محمد دادکان، رییس پیشین فدراسیون فوتبال در سال‌های اخیر چندبار گفته که پیش‌بینی می‌کند «جمهوری اسلامی دیگر اجازه حضور تماشاگران در استادیوم آزادی را نمی‌دهد و حتی در این ورزشگاه، مسابقه فوتبال هم برگزار نمی‌شود.» پیش‌بینی که تاکنون به وقوع پیوسته است.

شرکت «ترایو اترنال»، به ریاست جاشوا کوشنر، قرار است سرمایه‌گذار اصلی «فیفا فوروارد اینترپرایز» باشد؛ شرکت جدیدی که برای اداره بخش‌هایی از فعالیت‌ها و حقوق تجاری رقابت‌های فیفا، از جمله جام جهانی مردان و زنان و جام جهانی باشگاه‌ها، تشکیل خواهد شد.

بر اساس طرح پیشنهادی، ۲۰ درصد از سهام این شرکت به سرمایه‌گذاران خصوصی واگذار می‌شود. فیفا می‌گوید این سهام اقلیت و فاقد حق کنترل خواهد بود و مسئولیت اداره فوتبال و تقویم مسابقات همچنان در اختیار این نهاد باقی می‌ماند.

منتقدان اما هشدار می‌دهند ورود سرمایه‌گذاران خصوصی می‌تواند در عمل بر تصمیم‌هایی مانند تعداد مسابقات، قیمت بلیت‌ها، محل برگزاری رقابت‌ها و نحوه فروش حقوق رسانه‌ای تاثیر بگذارد.

گاردین گزارش داده است که جاشوا کوشنر به چهره اصلی پیشبرد این طرح تبدیل شده و پیوندهای سیاسی پیرامون آن جیانی اینفانتینو، رییس فیفا، را بیش از پیش زیر ذره‌بین قرار داده است.

همزمان، روابط نزدیک اینفانتینو با دونالد ترامپ، رییس‌جمهور ایالات متحده، و نسبت خانوادگی جاشوا کوشنر با خانواده ترامپ نیز مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، تاکنون هیچ نقش مستقیم یا اعلام‌شده‌ای برای ترامپ در این سرمایه‌گذاری گزارش نشده است.

• 

  بیانیه قاطعانه یوفا؛ تا پیشنهاد فروش جام جهانی کنار گذاشته نشود، در مسابقات شرکت نمی‌کنیم

جاشوا کوشنر و نقش او در طرح

جاشوا کوشنر ۴۱ ساله چندین شرکت و صندوق سرمایه‌گذاری، از جمله «ترایو اترنال»، تاسیس کرده است. این صندوق قرار است سرمایه‌گذار اصلی فیفا فوروارد اینترپرایز باشد؛ شرکتی که اینفانتینو قصد دارد ۲۰ درصد از سهام آن را به سرمایه‌گذاران خصوصی واگذار کند.

جرد کوشنر در سال ۲۰۱۷، همزمان با پیوستن به دولت نخست ترامپ، سهام خود در «ترایو کپیتال»، شرکت مادر ترایو اترنال، را واگذار کرد. با این حال، حضور شرکت تحت مدیریت برادرش در طرح جدید فیفا، توجه منتقدان را به پیوندهای خانوادگی و سیاسی پیرامون این معامله جلب کرده است.

منتقدان می‌گویند حتی واگذاری یک سهم ۲۰ درصدی و ظاهرا غیرکنترلی نیز ممکن است به سرمایه‌گذاران امکان دهد بر جهت‌گیری تجاری رقابت‌ها اثر بگذارند، به‌ویژه اگر سازوکارهای شفاف و مستقلی برای پاسخ‌گو کردن مدیران فیفا وجود نداشته باشد. فیفا این ارزیابی را رد کرده و تاکید دارد که سرمایه‌گذاران در اداره و حکمرانی فوتبال نقشی نخواهند داشت.

پیوندهای سرمایه‌گذاری با عربستان سعودی

شش ماه پس از پایان نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، شرکت سرمایه‌گذاری جرد کوشنر، «افینیتی پارتنرز»، دو میلیارد دلار سرمایه از صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی دریافت کرد؛ صندوقی که ریاست هیات‌مدیره آن را محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، بر عهده دارد. این سرمایه‌گذاری با وجود مخالفت‌ها و نگرانی‌های مطرح‌شده از سوی برخی مشاوران صندوق انجام شد.

عربستان سعودی میزبان جام جهانی ۲۰۳۴ خواهد بود و صندوق سرمایه‌گذاری عمومی این کشور نیز به‌عنوان حامی رسمی جام جهانی ۲۰۲۶ با فیفا همکاری می‌کند. آرامکو، شرکت نفتی تحت کنترل دولت عربستان، نیز یکی از شرکای عمده جهانی فیفاست و ارزش قرارداد آن حدود ۱۰۰ میلیون دلار در سال گزارش شده است.

جرد کوشنر همواره از همکاری شرکتش با صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان دفاع کرده و از منتقدان خواسته است تصمیمی را نشان دهند که برخلاف منافع آمریکا گرفته شده باشد.

با این حال، در طرح جدید فیفا، جاشوا کوشنر و صندوق سرمایه‌گذاری متفاوتی به نام ترایو اترنال نقش محوری دارند. پولیتیکو گزارش داده است که او قصد دارد برای ایجاد یک «پایگاه سرمایه‌گذاری متنوع در سطح جهان» با صندوق‌های ثروت ملی کشورهای مختلف وارد مذاکره شود.