موضوع باقی ماندن ۵۰ پیکر ناشناس زن در پزشکی قانونی کهریزک پس از اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، با واکنش قوه قضاییه و اظهارات یک نماینده مجلس شورای اسلامی دوباره خبرساز شده است. روایتی متناقض که شکاف میان روایت رسمی و گزارشهای میدانی و بحران اعتماد عمومی را برجستهتر میکند.
گزارش اولیه از وجود حدود ۵۰ پیکر ناشناس زن در سردخانههای کهریزک خبر میداد. اجسادی که بنا بر این روایت، هنوز شناسایی نشدهاند و خانوادهای برای تحویل گرفتن آنها مراجعه نکرده است.
این خبر، با توجه به فضای حساس پس از سرکوب اعتراضات دیماه، به سرعت در رسانهها بازتاب یافت و بار دیگر توجهها را به پزشکی قانونی کهریزک جلب کرد. جایی که نامش در حافظه جمعی ایران، همواره با پروندههای پرابهام و جنجالی گره خورده است.
روایت رسمی، تکذیب قاطع قوه قضاییه
قوه قضاییه جمهوری اسلامی، شنبه ۲۵ بهمن از طریق خبرگزاری میزان، رسانه رسمی خود، خبر وجود ۵۰ پیکر ناشناس زن را تکذیب کرد.
در توضیح منتشر شده اعلام شد چنین آماری صحت ندارد و در تاریخ مورد اشاره تنها هفت پیکر ناشناس در مجموعه وجود داشته که همگی مرد بودهاند.
این تکذیب صریح، تلاش داشت روایت منتشرشده را «غیرواقعی» معرفی کند و ابعاد مساله را به شکل قابل توجهی کوچکتر نشان دهد.
با این حال، واکنش رسمی بیش از آنکه به روشنی ماجرا بیفزاید، پرسشهای تازهای ایجاد کرد، زیرا تکذیب عدد ۵۰ یا تاکید بر جنسیت اجساد، پاسخگوی پرسش اصلی نبود: آیا پس از اعتراضات دیماه، پیکرهای ناشناس در کهریزک باقی ماندهاند یا نه؟
پاسخ این سوال در همان روز، از جایی دیگر و به شکلی غیرمنتظره مطرح شد.
شاهزاده پهلوی شنبه ۲۵ بهمن گفت اعتماد بخشی از جامعه ایران به او ناشی از این است که «نفع شخصی» را در این مسیر دنبال نکرده و صرفا خود را «پلی برای رسیدن به یک گذار دموکراتیک» میداند.
سخنان او در شرایطی مطرح شد که موضوع ایران، مذاکرات هستهای، تنشهای منطقهای و سرکوبهای داخلی، یکی از محورهای مهم گفتوگوها در کنفرانس امنیتی مونیخ بوده است.
شاهزاده رضا پهلوی ۲۴ بهمن نیز در پنلی در کنفرانس امنیتی مونیخ، با تاکید بر اینکه خیزش اخیر نشانه عبور جامعه از اصلاحطلبی و مطالبه تغییر بنیادین سیاسی است، خواستار افزایش فشار دیپلماتیک و اقتصادی بر جمهوری اسلامی شد و گفت اکنون «پنجرهای از فرصت» گشوده شده که میتواند سرنوشت ایران و حتی منطقه را تغییر دهد.
کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶ به یکی از صریحترین صحنههای طرح دیدگاههای بینالمللی درباره آینده جمهوری اسلامی تبدیل شده است و شاهزاده رضا پهلوی، سناتور لیندزی گراهام، روبرتو متسولا، رییس پارلمان اروپا و همچنین ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهوری اوکراین، هر یک از زاویهای متفاوت درباره انقلاب ملی در ایران، نقش سپاه پاسداران، فشارهای بینالمللی و سناریوهای پیش رو، سخن گفتند.
شاهزاده رضا پهلوی در نشست خبری خود در حاشیه این کنفرانس، علاوه بر طرح دیدگاههایش درباره تغییر نظام سیاسی در ایران، از دولتهای غربی خواست «در طرف درست تاریخ» بایستند و از حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خود دفاع کنند.
او پیش از این، ۲۵ بهمن (۱۴ فوریه) را «روز جهانی اقدام» نامگذاری کرد و از ایرانیان خارج کشور خواست با تجمع در سه شهر مونیخ، لسآنجلس و تورنتو و نیز دیگر نقاط جهان، حمایت خود را از «انقلاب شیر و خورشید» و هموطنان داخل کشور به نمایش بگذارند.
شاهزاده پهلوی: به دنبال قدرت نیستم
شاهزاده رضا پهلوی در پاسخ به پرسشی درباره نقش خود در آینده سیاسی ایران گفت: «از روزی که مبارزه را شروع کردم تنها هدف من این بود که مردم ایران به روزی برسند که بتوانند حکومت دموکراتیک برای خود انتخاب کنند. من به دنبال قدرت و عنوان نیستم.»
او تاکید کرد موضوع مورد نظرش نه دفاع از سلطنت و نه تبلیغ جمهوری، بلکه فراهم کردن شرایطی برای انتخاب آزادانه نظام سیاسی از سوی مردم است.
به گفته او، «اکثریت مردم ایران سیستم حکومتی را انتخاب خواهند کرد» و او خود را «صرفا تسهیلکننده این فرآیند» میداند.
شاهزاده رضا پهلوی همچنین از انتشار یک سند ۱۸۰ صفحهای درباره «۱۰۰ روز نخست پس از سقوط نظام» خبر داد و گفت این طرح به منظور جلوگیری از خلأ قدرت و تضمین تداوم خدمات اساسی تدوین شده است.
او افزود اکثریت کارمندان ادارات دولتی در دوران انتقال بر سر کار خواهند ماند تا ثبات حفظ شود.
چهار اصل گذار
شاهزاده رضا پهلوی بار دیگر چهار اصل محوری مورد نظر خود را برای گذار سیاسی تکرار کرد: «حفظ تمامیت ارضی ایران، جدایی دین از دولت، برابری کامل شهروندان و استقرار یک فرآیند دموکراتیک برای رسیدن به دموکراسی پارلمانی.»
او گفت هر فرد یا جریانی که به این اصول پایبند باشد، صرفنظر از گرایش سیاسی، میتواند در این فرآیند مشارکت کند، مشروط بر آنکه «دستش به خون مردم آغشته نباشد».
شاهزاده پهلوی همچنین تاکید کرد منابع مالی فعالیتهایش «خصوصی» است و از هیچ دولت خارجیای کمک مالی دریافت نکرده است.
انتقاد از سرکوب داخلی
شاهزاده رضا پهلوی در سخنان خود بارها به سرکوب اعتراضات در ایران اشاره کرد و گفت مردم ایران با وجود بازداشتهای گسترده و فشارهای امنیتی همچنان مقاومت میکنند.
او همچنین به وضعیت زندانیان سیاسی و آنچه «نسلکشی» خواند اشاره کرد و گفت سردخانهها پر از اجساد شده و مجروحان حتی فرصت درمان مناسب نداشتهاند.
در همین چارچوب، او از جامعه بینالمللی خواست از ابزارهای دیپلماتیک و حقوقی برای پیگیری پروندههای مربوط به نقض حقوق بشر استفاده کند.
درخواست از غرب: حمایت از مردم، نه مماشات با حکومت
بخش قابل توجهی از سخنان شاهزاده رضا پهلوی در نشست خبری او به نقد سیاستهای غرب در قبال جمهوری اسلامی اختصاص داشت.
او گفت مسئولیت اصلی مماشات با حکومت ایران بر عهده دولتهایی است که در سالهای گذشته بهدنبال تعامل با این نظام بودهاند، و نیز اصلاحطلبانی که به گفته او در چارچوب ساختار موجود فعالیت کردهاند.
شاهزاده پهلوی از دولتهای غربی خواست به جای تمرکز بر مذاکره با حکومت ایران، از «حق مردم ایران» دفاع کنند.
به گفته او، «جهانیان باید طرف درست تاریخ قرار بگیرند و طرف مردم باشند».
شاهزاده رضا پهلوی همچنین از ادامه سیاست فشار حداکثری، تحریم سپاه پاسداران، مقابله با ناوگان موسوم به «سایه» و پیگیری پروندههای مربوط به «جنایت علیه بشریت» حمایت کرد و خواستار آزادی زندانیان سیاسی شد.
از سوی دیگر، نسرین ستوده، وکیل حقوق بشری در ایران، در مصاحبه با نشریه فرانسوی لوپوئن، خواستار مداخله بینالمللی در کشور به دلایل بشردوستانه شد و بر «مسئولیت حفاظت» از مردم تاکید کرد.
او گفت: «همه ما هنوز در شوک هستیم و از خود میپرسیم یک حکومت چگونه اینچنین بیمحابا به کشتار و خشونت دست میزند؟»
شاهزاده رضا پهلوی نیز در بخش دیگری از سخنانش گفت حکومت ایران «مشغول وقتکشی» در مذاکرات است و او هیچ چشمانداز روشنی برای دستیابی به نتیجهای پایدار نمیبیند.
به گفته او، هر روزی که میگذرد هزینه انسانی بیشتری بر مردم ایران تحمیل میشود.
شاهزاده رضا پهلوی تاکید کرد حکومتی که به گفته او در اعتراضات داخلی با خشونت گسترده برخورد کرده، بعید است «مسالمتآمیز قدرت را ترک کند» و مردم غیرمسلح ایران برای تحقق تغییر سیاسی، نیازمند حمایت بینالمللی هستند.
ریشه بیثباتی در منطقه
در بخش دیگری از این نشست خبری، شاهزاده رضا پهلوی جمهوری اسلامی را یکی از عوامل اصلی بیثباتی در خاورمیانه توصیف کرد و گفت نیروهایی مانند اخوانالمسلمین و حکومت ایران در دهههای اخیر نقش محوری در تنشهای منطقه داشتهاند.
او افزود یک «ایران آزاد» میتواند به جای منبع بحران، به عامل ثبات و تامینکننده انرژی برای منطقه و اروپا تبدیل شود.
به گفته او، تغییر نظام سیاسی در ایران نهتنها به سود مردم ایران بلکه به سود اروپا و کل منطقه خواهد بود.
درس گرفتن از عراق و لیبی
شاهزاده رضا پهلوی در پاسخ به نگرانیها درباره تکرار تجربه کشورهایی مانند عراق و لیبی پس از تغییر حکومت، گفت که ایران دارای «جامعه مدنی فعال و ساختارهای اجتماعی متفاوت» است و از این تجربهها درس گرفته خواهد شد.
او تاکید کرد گذار سیاسی در ایران باید «با ثبات» و با مشارکت نیروهای مدنی و اجتماعی داخل کشور انجام شود.
به گفته او، برنامهریزی برای دوران انتقال از هماکنون در حال انجام است.
درخواست اتحاد اپوزیسیون
شاهزاده رضا پهلوی همچنین گفت میلیونها ایرانی از او خواستهاند نیروهای اپوزیسیون را یکپارچه کند.
او افزود هدف نهایی، تشکیل یک دولت انتقالی و سپس تدوین قانون اساسی جدید تحت نظارت بینالمللی است تا مردم ایران بتوانند در یک همهپرسی آزاد، نظام سیاسی آینده خود را تعیین کنند.
او تاکید کرد: «چیزی که نیاز داریم اتحاد راسخ است تا مردم ایران بتوانند خود را آزاد کنند.»
شاهزاده رضا پهلوی در پایان نشست خبری خود گفت: «امروز مردم ایران دارند خون میدهند و نیاز به همبستگی شما دارند. زندهباد آزادی و زندهباد ایران.»
ستوده در مصاحبه با این نشریه فرانسوی گفت: «همه ما هنوز در شوک هستیم و از خود میپرسیم یک حکومت چگونه اینچنین بیمحابا به کشتار و خشونت دست میزند؟»
شورای سردبیری ایراناینترنشنال پنجم بهمن در بیانیهای اعلام کرد بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر در جریان سرکوب هدفمند انقلاب ملی ایرانیان به دستور علی خامنهای، دیکتاتور تهران، کشته شدند.
۲۳ بهمن، پارلمان اروپا در قطعنامهای ضمن محکوم کردن سرکوب خشونتبار مردم ایران هشدار داد کشتار معترضان از سوی جمهوری اسلامی میتواند مصداق «جنایت علیه بشریت» باشد.
ستوده در ادامه صحبتهای خود گفت: «ضربه نهایی، اعدامهای انجامشده در مراکز بازداشت و نمایش عمومی اجساد متعدد بود. صحنههایی از جسدها که در کیسههای سیاه کنار هم در فضای باز گذاشته شده بودند، از تلویزیون دولتی پخش شد.»
در یک نمونه از همین اعدامهای فراقضایی، اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد علی حیدری، معترضی که شامگاه ۱۸ دی در جریان اعتراضات در مشهد مجروح و بازداشت شد و ۳۳ روز در وضعیت ناپدیدسازی قهری قرار داشت، حدود یک ماه پس از بازداشت با شلیک تیر مستقیم ماموران امنیتی به پیشانیاش در بازداشتگاه به قتل رسیده است.
ستوده در بخش دیگری از صحبتهای خود تاکید کرد مسئولیت کشتارها بر عهده کسانی است که در قدرت بودهاند و پیش از ۱۸ و ۱۹ دی نیز از روشهای خشونتآمیز استفاده کردهاند.
او به حمله نیروهای امنیتی به بیمارستانی در ایلام و استفاده از گاز اشکآور در بیمارستان سینای تهران اشاره کرد و گفت سرکوب، خشونت و کشتارها برنامهریزیشده بوده و مسئولان حکومت از قبل برای آن آماده شده بودند.
این وکیل حقوق بشری خواستار مداخله بینالمللی در ایران با دلایل بشردوستانه شد تا از جان شهروندان محافظت شود.
همزمان خبرگزاری رویترز شنبه ۲۵ بهمن به نقل از دو مقام آمریکایی گزارش داد ارتش آمریکا در حال آمادهسازی برای احتمال اجرای یک کارزار نظامی مستمر و چند هفتهای علیه ایران است. سناریویی که در صورت صدور دستور از سوی دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، میتواند به درگیری گستردهتر و جدیتر از رویاروییهای پیشین میان دو کشور تبدیل شود.
به گفته این مقامات که بهدلیل حساسیت موضوع نخواستند نامشان فاش شود، این برنامهریزی نظامی همزمان با تلاشهای دیپلماتیک جاری میان واشینگتن و تهران در حال انجام است و سطح ریسک را برای هر دو طرف افزایش داده است.
هفته گذشته دیپلماتهای آمریکا و جمهوری اسلامی در عمان دیدار کردند تا درباره احیای گفتوگوها درباره برنامه هستهای تهران رایزنی کنند. مذاکراتی که پس از افزایش چشمگیر حضور نظامی آمریکا در منطقه و بالا گرفتن تهدیدهای لفظی ترامپ انجام شد.
به گفته این مقامات که به دلیل حساسیت موضوع نخواستند نامشان فاش شود، این برنامهریزی نظامی همزمان با تلاشهای دیپلماتیک جاری میان واشینگتن و تهران در حال انجام است و سطح ریسک را برای هر دو طرف افزایش داده است. هفته گذشته دیپلماتهای آمریکا و جمهوری اسلامی در عمان دیدار کردند تا درباره احیای گفتوگوها پیرامون برنامه هستهای تهران رایزنی کنند؛ مذاکراتی که پس از افزایش چشمگیر حضور نظامی آمریکا در منطقه و بالا گرفتن تهدیدهای لفظی ترامپ انجام شد.
مقامهای آمریکایی روز جمعه ۲۴ بهمن اعلام کردند پنتاگون در حال اعزام یک ناو هواپیمابر دیگر به خاورمیانه است. این اعزام شامل هزاران نیروی اضافی، جنگندهها، ناوشکنهای مجهز به موشکهای هدایتشونده و دیگر تجهیزات رزمی است که هم قابلیت اجرای حمله و هم دفاع در برابر آن را دارند. این تحرکات نشان میدهد واشینگتن در حال تقویت گزینه نظامی در کنار مسیر دیپلماتیک است.
ترامپ روز جمعه در سخنرانی برای نیروهای آمریکایی در پایگاهی در کارولینای شمالی گفت رسیدن به توافق با ایران «دشوار» بوده است. او افزود: «گاهی باید ترس وجود داشته باشد. این تنها چیزی است که واقعاً میتواند وضعیت را حلوفصل کند.» کاخ سفید در واکنش به گزارشها اعلام کرد رییسجمهوری «همه گزینهها را درباره ایران روی میز دارد.» آنا کلی، سخنگوی کاخ سفید، گفت ترامپ دیدگاههای مختلف را بررسی میکند اما تصمیم نهایی را بر اساس منافع ملی و امنیت آمریکا اتخاذ خواهد کرد. به نوشته رویترز، پنتاگون از اظهارنظر رسمی خودداری کرده است.
بر اساس این گزارش، طرحریزی فعلی بسیار پیچیدهتر از عملیات «چکش نیمهشب» در ژوئن گذشته است؛ عملیاتی محدود که طی آن بمبافکنهای رادارگریز آمریکایی از خاک ایالات متحده پرواز کردند و تاسیسات هستهای ایران را هدف قرار دادند. در آن زمان، حکومت ایران تنها یک حمله تلافیجویانه محدود به یک پایگاه آمریکایی در قطر انجام داد. اما به گفته منابع رویترز، در سناریوی جدید، یک کارزار طولانیمدت میتواند علاوه بر زیرساختهای هستهای، تاسیسات دولتی و امنیتی حکومت ایران را نیز هدف قرار دهد.
به نوشته رویترز، کارشناسان نظامی هشدار دادهاند که چنین عملیاتی خطرات بهمراتب بیشتری برای نیروهای آمریکایی به همراه خواهد داشت. حکومت ایران دارای زرادخانه گستردهای از موشکهای بالستیک و کروز است و توانایی حمله به پایگاههای آمریکا در منطقه را دارد. یکی از مقامهای آمریکایی به رویترز گفته است واشینگتن «کاملاً انتظار دارد» ایران در صورت حمله، اقدام به تلافی کند؛ موضوعی که میتواند به چرخهای از حملات و ضدحملات و گسترش درگیری در سطح منطقهای منجر شود.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز پیشتر هشدار داده بود در صورت هدف قرار گرفتن خاک ایران، هر پایگاه نظامی آمریکا در منطقه میتواند در معرض حمله قرار گیرد. آمریکا در کشورهای متعددی از جمله اردن، کویت، عربستان سعودی، قطر، بحرین، امارات متحده عربی و ترکیه حضور نظامی دارد؛ موضوعی که دامنه بالقوه درگیری را گسترده میکند.
در همین حال، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، در دیدار اخیر خود با ترامپ در واشینگتن تاکید کرده است هر توافقی با ایران باید «عناصر حیاتی برای اسرائیل» را در برگیرد. تهران نیز اعلام کرده آماده گفتوگو درباره محدودیتهایی بر برنامه هستهای خود در ازای رفع تحریمهاست، اما هرگونه پیوند دادن مذاکرات به برنامه موشکهای بالستیک را رد کرده است.
رویترز مینویسد اکنون پرسش اصلی این است که ترامپ تا چه اندازه برای مسیر دیپلماسی صبر خواهد کرد. او بارها حکومت ایران را به حمله نظامی تهدید کرده و روز پنجشنبه ۲۳ بهمن نیز هشدار داد در صورت شکست مذاکرات، گزینه جایگزین «بسیار دردناک» خواهد بود. با این حال، مقامات آمریکایی تاکید کردهاند که هنوز اهداف دقیق یک عملیات احتمالی بهطور کامل برای فرماندهان نظامی تعریف نشده و استفاده از زور در حال حاضر قطعی یا قریبالوقوع نیست.
در مجموع، همزمانی مذاکرات دیپلماتیک با آمادهسازی برای یک کارزار نظامی گسترده، نشان میدهد تنش میان تهران و واشینگتن وارد مرحلهای حساس شده است؛ مرحلهای که میتواند به توافقی تازه منجر شود یا به درگیریای طولانی و پرهزینه در خاورمیانه بیانجامد.
این گزارش رویترز در حالی منتشر میشود که عصر جمعه ۲۴ بهمن، رییسجمهوری ایالات متحده، به خبرنگاران گفت که از ایده تغییر رژیم در ایران استقبال میکند. او گفت: «به نظر میرسد این بهترین اتفاقی باشد که میتواند رخ دهد».
ترامپ همچنین گفت: «۴۷ سال است که مقامهای ایران مدام حرف زدهاند و حرف زدهاند و حرف زدهاند. در این میان، ما افراد زیادی را از دست دادهایم.»
او با اشاره به انتقال ناوهای آمریکایی به منطقه تاکید کرد: «ما در همین فاصله نیروی عظیمی وارد منطقه کردهایم، و نیروی بیشتری هم در راه است. همانطور که میدانید، یک ناو هواپیمابر دیگر هم اعزام میشود.»
پیش از اینروزنامه نیویورکتایمز به نقل از چهار مقام آمریکایی نوشته بود که ناو هواپیمابر «یواساس جرالد آر. فورد» و ناوهای اسکورت همراه آن به خاورمیانه فرستاده میشوند و انتظار نمیرود تا نیمه یا اواخر اردیبهشت به بنادر اصلی محل استقرار خود بازگردند.
به نوشته این رسانه، خدمه ناو فورد که بزرگترین ناو هواپیمابر جهان است، پنجشنبه ۲۳ بهمن از این اعزام مطلع شدند.
همزمان با تکذیب قوه قضاییه، اظهارات محمد سراج، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، روایت متفاوتی ارائه داد.
او در گفتوگویی رسانهای، اصل باقی ماندن برخی پیکرهای شناسایی نشده را امری قابل تصور دانست و توضیح داد که نبود مدارک هویتی یا مراجعه نکردن خانوادهها، میتواند علت چنین وضعیتی باشد.
همین جمله کوتاه، فضای بحث را تغییر داد، زیرا هر چند این نماینده بهطور مشخص درباره تعداد یا جنسیت اجساد اظهار نظر نکرد، اما اساس وجود پیکرهای ناشناس را رد نکرد و توضیحی اداری برای آن ارائه داد. در نتیجه، افکار عمومی با دو روایت متفاوت روبهرو شد: تکذیب وجود اجساد زنان ناشناس مانده از سوی نهاد قضایی و تایید ضمنی آن از سوی یک مقام قانونگذار.
چرا این تناقض اهمیت دارد؟
تناقض میان مواضع رسمی در پروندههای مرتبط با اعتراضات، موضوع تازهای نیست. با این حال، در این ماجرا اهمیت مساله به چند دلیل بیشتر است. نخست آنکه بحث نه درباره آمار، بلکه درباره پیکر انسانهایی است که هویتشان مشخص نشده و سرنوشتشان برای افکار عمومی و خانوادههای احتمالی مبهم مانده است.
دوم آنکه تجربه سالهای گذشته از اختلاف روایتها به شکلگیری بیاعتمادی عمیق نسبت به آمارهای رسمی منجر شده است.
در چنین شرایطی، هر روایت تازهای نه فقط به عنوان خبر، بلکه به عنوان نشانهای از چگونگی مدیریت اطلاعات در یک بحران سیاسی خوانده میشود.
تکذیب قاطع، زمانی اثرگذار است که با شفافیت دادهها همراه باشد. در غیر این صورت، خود به عاملی برای تشدید تردید تبدیل میشود.
آیا وجود اجساد ناشناس پدیدهای غیرعادی است؟
از منظر حرفهای و پزشکی قانونی، نگهداری پیکرهای ناشناس امری غیرمعمول محسوب نمیشود. در همه کشورها مواردی وجود دارد که اجساد بدون مدارک شناسایی به سردخانهها منتقل میشوند و تا زمان شناسایی یا مراجعه خانوادهها، در آنجا باقی میمانند. روند شناسایی از طریق آزمایشهای ژنتیکی یا تطبیق اطلاعات میتواند زمانبر باشد و گاه هفتهها یا ماهها طول بکشد.
اما آنچه پرونده کهریزک را متفاوت میکند، بستر سیاسی آن است. وجود این پیکرها در زمینه اعتراضاتی مطرح میشود که خود با ابهام درباره شمار کشتهشدگان، بازداشتشدگان و نحوه برخورد نیروهای امنیتی همراه است.
بنابراین مساله صرفا فنی یا اداری نیست، بلکه به چگونگی روایت یک رویداد سیاسی گره خورده است.
سناریوهای ممکن درباره ناشناس باقی ماندن پیکرها
نخستین احتمال، همان توضیحی است که نماینده مجلس ارائه کرده است: نبود مدارک هویتی یا دشواری شناسایی.
در شرایط اعتراضات خیابانی، ممکن است افراد مدارکی همراه نداشته باشند یا روند ثبت اطلاعات با اختلال مواجه شود.
احتمال دیگر، مراجعه نکردن خانوادههاست. موضوعی که در تجربههای پیشین نیز مطرح شده است. خانوادههایی که نگران پیامدهای امنیتی هستند، گاه از پیگیری رسمی پرونده خودداری میکنند یا مسیرهای غیررسمی را ترجیح میدهند. این مساله میتواند روند شناسایی را طولانیتر کند.
سناریوی سوم به اختلاف در تعریف «پیکر ناشناس» مربوط میشود.
منظور از «اختلاف در تعریف پیکر ناشناس» این است که نهادهای مختلف - یا حتی یک نهاد - در مراحل متفاوت کار، لزوما از یک معیار واحد برای شمارش استفاده نمیکنند و همین میتواند باعث ایجاد تناقض ظاهری شود.
در عمل، وقتی پیکری به پزشکی قانونی منتقل میشود، چند مرحله اداری و فنی طی میکند: ثبت اولیه، بررسی ظاهری، تطبیق با گزارشهای مفقودی، نمونهبرداری ژنتیکی، بررسی اطلاعات پلیسی و در نهایت ثبت نهایی هویت یا ناشناسبودن.
از سوی دیگر، درباره مساله زنان و احتمال باقی ماندن پیکرهای ناشناس، نمیتوان از عوامل اجتماعی و جنسیتی چشم پوشید.
در برخی موارد، ممکن است میان خانواده و فرد جان باخته، پیش از مرگ اختلاف عمیق وجود داشته باشد؛ اختلاف بر سر سبک زندگی، کنش سیاسی، روابط شخصی یا حتی استقلال فردی.
در چنین شرایطی خانوادهها گاه تمایلی به پیگیری رسمی یا علنی کردن هویت فرد ندارند.
علاوه بر این، احتمال تنها بودن یا طرد شدن اجتماعی برخی زنان نیز قابل طرح است.
زنانی که مهاجر داخلی بودهاند، شبکه حمایتی نداشتهاند یا از خانواده فاصله گرفتهاند، ممکن است در صورت مرگ، دیرتر شناسایی شوند.
در جامعهای که هنوز برخی کلیشههای جنسیتی درباره «آبرو»، کنترل اجتماعی یا قضاوت اخلاقی فعال است، مرگ زنان در موقعیتهای حساس سیاسی یا اجتماعی میتواند با سکوت خانواده یا پیچیدگی بیشتری در روند شناسایی همراه شود.
اینها البته سناریوهایی احتمالیاند، اما کمک میکنند توضیح داده شود که چرا مساله «پیکر ناشناس» در مورد زنان میتواند ابعاد اجتماعی متفاوتی نسبت به موارد مشابه داشته باشد.
مسالهای فراتر از آمار
آنچه این پرونده را مهم میکند، صرفا عدد ۵۰ یا هفت نیست. مساله اصلی، نبود سازوکار شفاف برای روشن شدن حقیقت است.
وقتی یک نهاد رسمی تکذیب میکند و همزمان مقام دیگری در ساختار حاکمیت توضیحی متفاوت ارائه میدهد، پرسش اصلی این است که مرجع نهایی روایت کدام است و آیا نهادی پاسخگو خواهد بود؟
در چنین پروندههایی، سکوت یا تضاد اطلاعاتی، خود بخشی از داستان است.
افکار عمومی نه فقط بهدنبال دانستن تعداد دقیق، بلکه در جستوجوی اطمینان از این است که هیچ پیکری بینام و بیسرنوشت باقی نمانده باشد.
همچنین در پروندههای مرتبط با اعتراضات، مساله فقط کنترل بحران نیست. مساله اصلی کنترل روایت است. وقتی روایت رسمی بهجای شفافسازی، مدام در حال تکذیب، اصلاح یا ارائه توضیحهای ناقص باشد، شکاف میان آنچه حکومت میگوید و آنچه جامعه میشنود، عمیقتر میشود.
در چنین فضایی، روایت رسمی بهدلیل فقدان اعتماد، باورپذیری خود را از دست میدهد.
ماجرای اجساد ناشناس زنان در کهریزک دقیقا از همین نقطه حساستر است.
تناقض میان تکذیبهای رسمی و اظهارات دیگر مقامها این تصور را تقویت میکند که اطلاعات کامل داده نشده یا روایتها بر اساس مصلحت سیاسی تنظیم شدهاند. نتیجه این است که پرسشها نه خاموش، بلکه انباشته میشوند و هر پاسخ دیرهنگام یا مبهم، شک بیشتری تولید میکند.
مساله فقط عدد یا آمار نیست؛ بحران اعتماد است. در شرایطی که امکان بررسی مستقل وجود ندارد و روایتها با یکدیگر نمیخوانند، جامعه به این نتیجه میرسد که حقیقت جایی بیرون از روایت رسمی قرار دارد.
این همان نقطهای است که مدیریت روایت استوار بر پنهانکاری و ابهام، تبدیل به بخشی از بحران میشود.
