شهروندان از هزینه سنگین قطع روزانه برق بر زندگی خود گفتند
شماری از شهروندان با ارسال پیامهایی به کارزار «خط بحران» ایراناینترنشنال که هدفش جمعآوری روایت افراد از کمبود شدید انرژی در ایران است، از بحرانهای روزمره و هزینههای سنگینی گفتند که به دلیل قطع برق مستمر با آنها مواجه شدهاند.
ایراناینترنشنال در دومین کارزار خط بحران، از مخاطبان خود پرسید قطع روزانه برق چه تاثیراتی بر زندگی روزمره آنان گذاشته است.
شهروندی با ارسال ویدیو از قطع برق بدون اطلاعرسانی قبلی در محل زندگیاش خبر داد و گفت در چنین شرایطی، فشار آب هم بسیار کم و عملا زندگی روزمره مختل میشود.
مهدی مسائلی، دبیر سندیکای صنعت برق، اواسط اردیبهشت امسال گفته بود وقتی برق نیست، آب هم نداریم چون پمپ قطع میشود.
برخی شهروندان قطع روزانه برق را برابر با «فلج شدن» زندگی مردم خواندند.
یک شهروند توضیح داد که سیستم گرمایشی آپارتمانهای ساخته شده در فازهای مختلف شهرستان پردیس در استان تهران پکیج دیواری است و با قطع برق به طور کامل از کار میافتد.
به گفته این شهروند، چون تامین آب برای طبقههای بالا بهویژه در فاز ۱۱ پردیس که ۱۴ طبقه هستند با پمپ انجام میشود، با قطع برق جریان پمپاژ آب نیز از مدار خارج میشود.
خطوط تلفن و اینترنت نیز به طور کامل قطع و آسانسورها از سرویس خارج میشوند.
یک مخاطب ایراناینترنشنال تاثیر منفی قطع برق و سپس آب را بیش از همه بر سلامت روان شهروندان دانست و گفت آثار بعدی آن بر کسبوکار و اقتصاد و ایجاد اختلال در دروس دانشآموزان در تمام مقاطع تحصیلی است.
در سالهای گذشته نیز در تابستان، کشور با بحران کمبود برق مواجه بود، اما اینبار بحرانی که مقامات جمهوری اسلامی آن را «ناترازی» میخوانند، بسیار زودتر از تابستان و در اردیبهشت آغاز شد.
مخاطبی از گرگان با ارسال ویدیویی به ایراناینترنشنال، از قطع ۴۸ ساعته گاز در این شهر خبر داد و گفت: «کمکم به قرون وسطی بازمیگردیم.»
پس از اطلاعیه هفتم اردیبهشت شرکت توانیر درباره «افزایش زودهنگام دمای هوا و رشد مصرف برق»، قطع برق روزانه مشترکان در سراسر ایران آغاز شد.
در اطلاعیه توانیر با اشاره به کاهش ظرفیت نیروگاههای برقآبی در اثر خشکسالی، از شهروندان خواسته شده بود با مراجعه به سایت شرکتهای توزیع برق، جدول احتمالی قطع برق را بررسی کنند.
یک کشاورز در پیام خود به ایراناینترنشنال گفت در روستای آنها روزی شش تا هفت ساعت برق قطع میشود و افزود: «زندگی ما را سیاه کردهاند.»
شهروندی دیگر گفت شغلش خیاطی است و با توجه به اینکه در منطقه آنها روزی دو بار و هر بار بهمدت دو ساعت برق میرود، عملا امکان کار کردن را ندارد.
یک نانوای سنگکی سنتی در تهران نیز گفت گاهی قطع برق بیشتر از دو ساعت طول میکشد و در همین مدت، برای اینکه خمیر ترش نشود، او و همکارانش مجبورند بهجای دستگاه، با دست خمیر را ورز دهند؛ فعالیتهایی که باعث درد بدنی و فشار بیشتر بر آنان شده است.
او با اشاره به دیگر تبعات قطع برق افزود: «اینترنت قطع میشود، دستگاه نانینو از کار میافتد، کارگر میگوید گرم است و نمیتواند کار کند... بهدنبال همه این اتفاقات، فروش کم میشود و ضرر میکنیم.»
آبان سال گذشته گزارشهایی از اختلال در کار نانوایان بهدلیل قطع برق منتشر شده بود.
مخاطبی که یک کارگاه نجاری دارد، به ایراناینترنشنال گفت بهدلیل قطع مکرر برق نمیتواند سفارش مشتریان را بهموقع آماده کند و این موضوع باعث «بحث با مشتریان و جنگ اعصاب دائمی» شده است.
هزینههای بالای خرید ژنراتور و سوختن وسایل الکترونیکی
یک شهروند دیگر گفت به دلیل قطعی روزانه برق، برای یک کارخانه کاغذسازی در یزد دو دستگاه ژنراتور تهیه کرده بودند، اما ژنراتورها غیراستاندارد بوده و دچار حریق شدند.
به گفته او، همین موضوع باعث آتش گرفتن بسیاری از تجهیزات کارخانه شد.
به گفته شهروندان قیمت هر کدام از این ژنراتورها صدها میلیون تومان است.
به گفته کارشناسان اقتصادی، فعالان حوزه کسبوکار از زیرساختهای پایهای ناامید شدهاند و به جای توسعه، سرمایهشان را صرف خرید ژنراتور میکنند و حالا تنها خواستهشان، تامین گازوئیل برای تولید برق اضطراری است.
با اینحال بسیاری از شهروندان در ایران به برق اضطراری دسترسی ندارند و برای همین قطع برق، برای آنان برابر با تعطیلی کسبوکارهایشان است.
شهروندی با ارسال ویدیویی به ایراناینترنشنال از سوختن پکیج خانهشان به دلیل قطعی مداوم برق در اردیبهشت و خرداد خبر داد.
او اشاره کرد که هزینه تعمیر پکیج دستکم پنج میلیون تومان و هزینه تعویضش حدود ۳۵ میلیون تومان است.
شهروندی دیگر گفت چند لوازم خانگی و ریموت کنترل در ورودی ساختمان به دلیل قطعی مکرر برق سوخته، اما کسی این خسارتها را گردن نمیگیرد.
مخاطبی از سوختن یخچال خود و ۱۲ میلیون تومان خرجی روایت کرد که درست کردن آن بر دستشان گذاشت.
در هفتههای گذشته بسیاری از شهروندان از سوختن وسایل برقیشان به دلیل نوسانهای ناشی از قطع برق خبر دادهاند.
هر چند جمهوری اسلامی بر اساس قوانین شرعی، محدودیتهای فراوانی بر رفتار جنسی خارج از چارچوب ازدواج رسمی در ایران اعمال میکند اما به نظر میرسد رشد صنعت خدمات ماساژ به صورت زیرزمینی در شهرهای مختلف، به پوششی برای تنفروشی بدل شده است.
تنفروشی در قالب ارائه خدمات ماساژ که در شبکههای مجازی تبلیغ میشود و پربازدید شده است، از تناقضهای اخلاقی و اجتماعی-اقتصادی عمیق در جمهوری اسلامی حکایت دارد.
در کشوری که اخلاق عمومی بر پایه اصول اسلامی تعریف میشود، محبوبیت خدمات ماساژ در شبکههای اجتماعی مانند اینستاگرام، پارادوکس قابل توجهی را به نمایش میگذارد.
به نظر میرسد بسیاری از این صفحهها در فضای مجازی در حال تبلیغ خدمات درمانی هستند اما بررسیهای دقیقتر ایراناینترنشنال واقعیت دیگری را آشکار میکند: شبکهای مخفی از تنفروشی، تحت پوشش خدمات درمانی فعالیت میکنند.
یکی از این صفحات به دست زنی اداره میشود که خود را دارنده مدرک فیزیولوژی از دانشگاه تهران و مدرک بینالمللی ماساژدرمانی از مالزی معرفی میکند و در پروفایل آن نوشته شده است: «من یک ماساژور هستم و در تهران برای زنان و مردان خدمات ماساژ ارائه میدهم.»
ایراناینترنشنال نمیتواند بهطور مستقل اصالت این صفحات یا محتوای آنها را تایید کند، علاوه بر این به نظر میرسد برخی از این صفحات، از ویدیوهایی از خدمات ماساژ در سایر کشورها را برای تبلیغ کار خود استفاده کردهاند.
این خدمات شامل ماساژ در منزل، ماساژ پا، ماساژ با سنگ داغ و ماساژ تایلندی است و در شماری از این صفحات هم عکسهایی از یک سالن ماساژ که ظاهرا در شمال تهران قرار دارد، به چشم میخورد.
وجود تعدادی ویدیو از زنان جوانی که در حال ماساژ مردان هستند، ظاهرا به مشتریان این امکان را میدهد که ماساژور مورد علاقه خود را انتخاب کنند.
با این حال، یکی از لینکهای موجود در یکی از این صفحهها، ما را به یک کانال تلگرام راهنمایی میکند و این کانال بُعد دیگری از خدمات ارائه شده در این مراکز را به تصویر میکشد.
محتویات این کانال تگرام نشان میدهد این مراکز چیزی فراتر از ماساژدرمانی سنتی در اختیار مشتریان میگذارند و خدمات آنها همچنین شامل سکس سهنفره یا گروهی و رابطه با لزبینها و افراد تراجنسیتی میشود.
قیمت این خدمات دو میلیون و ۱۰۰ هزار تومان برای یک ماساژ ۹۰ دقیقهای، چهار میلیون و ۷۰۰ هزار تومان برای ماساژ و رابطه جنسی، شش میلیون و ۲۰۰ هزار تومان برای یک شب خدمات، و ۱۳ میلیون تومان برای خدمات در طول ۲۴ ساعت تعیین شده است.
تنفروشی در ایران غیرقانونی است و برای افرادی که در آن مشارکت میکنند یا در تسهیل آن نقش دارند، مجازاتهای سنگینی در نظر گرفته میشود.
بر اساس قوانین جمهوری اسلامی، «زنا»، یعنی رابطه جنسی بین دو فرد که رابطه زناشویی رسمی با همدیگر ندارند و همجنسگرایی میتواند به حبس، شلاق یا در مواردی به اعدام منجر شود.
ناظران میگویند علیرغم قوانین تنبیهی بیرحمانه جمهوری اسلامی، تجارت زیرزمینی روابط جنسی در ایران همچنان ادامه دارد و عواملی از جمله فقر، بیکاری، اعتیاد به مواد مخدر و کمبود تحصیلات به آن دامن میزند.
مشکلات شدید اقتصادی یکی از مهمترین دلایلی است که زنان در ایران را در معرض استثمار قرار میدهد و میتواند شماری از آنان را وادار به تنفروشی کند.
وقتی ایراناینترنشنال برای کسب اطلاعات بیشتر با مدیر کانال تلگرامی تماس گرفت، فردی با فهرستی از پیش آماده شده که جزییات قوانین و روشهای پرداخت را توضیح میداد، به این تماس پاسخ داد.
به گفته او، مشتریان باید نیمی از هزینهها را پیش از دریافت خدمات و نیمی دیگر را پس از آن پرداخت کنند، البته پیشپرداخت باید به حساب فرد دیگری صورت میگرفت و این موضوع میتواند به این معنی باشد که این صفحات و کانال در کار کلاهبرداری باشند.
وجود این صفحات در فضای مجازی، چه جعلی و چه واقعی، تصویری نگرانکننده از زندگی در حکومت جمهوری اسلامی به تصویر میکشد: یا افرادی در حال سواستفاده از تجارت غیرقانونی تنفروشی برای گول زدن جوانان و کلاهبرداری از آنان هستند و یا زنان جوانی از سنین ۲۰ تا ۴۰ ساله حاضر هستند برای سه میلیون تومان تنفروشی کنند.
ادامه بررسی های ایراناینترنشنال، نشان داد صفحات مشابه متعددی در فضای مجازی وجود دارند که به دست ادمینهای ایرانی اداره میشوند.
برخی از این صفحات به صورت تلویحی و مبهم به تبلیغ ارائه خدمات جنسی میپردازند و برخی دیگر آشکارا از آن سخن میگویند. قیمت این خدمات با توجه به عوامل مختلفی از دو میلیون تومان تا ۱۵ میلیون تومان متغیر است.
به دلیل ماهیت حساس این مطلب و حفظ امنیت افرادی که عکس آنها در این صفحات قرار داده شده است، ایراناینترنشنال از ذکر اسامی درج شده در این صفحات خودداری میکند.
«آ» که میگوید زنی ۲۴ ساله است که تصویرش در یکی از آگهیهای تبلیغ ارائه خدمات جنسی در فضای مجازی دیده میشود.
آنچنان که در تبلیغ ادعا شده او با ارائه گواهی سلامت و همچنین گواهی واکسیناسیون کرونا به مشتریان اطمینان خاطر میدهد که خطر ابتلا به بیماریهای مراقبتی از طریق رابطه جنسی وجود ندارد.
عکسهایی با لباسهای مختلف از این زن در این صفحه موجود است و نوشته شده او برای هر روز همراهی یک مشتری خدمات جنسی، ۱۳ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان مطالبه میکند و با آنان به سفر نیز میرود.
زن دیگری با نام «میم»، ویدیوهایی شطرنجیشده از رابطه دهانی به اشتراک گذاشته است. او همچنین عکسهایی در سواحل، باشگاههای ورزشی و سایر مکانها در اختیار مشتریان بالقوه خود میگذارد و به نظر میرسد با به نمایش گذاشتن بدن خود سعی در جذب آنان دارد.
«ر» زنی دیگر است که میگوید ۲۷ ساله است و آمادگی خود را برای سفرهای بینالمللی با مشتریان اعلام کرده است.
زن دیگری با نام «گاف» در یک ویدیوی تبلیغاتی دیده میشود و از یک استخر، بوسه و چشمک را روانه مشتریان خود میکند.
مقامهای جمهوری اسلامی در مواجهه با تنفروشی به صورت گزینشی عمل میکنند. آنها در بسیاری موارد چشم خود را به روی واقعیتهای موجود میبندند و در تعدادی از موارد نیز به شکلی بیرحمانه افراد دخیل در تنفروشی را سرکوب میکنند.
به همین دلیل، این باور وجود دارد که تصمیمات و شیوه برخورد مسئولان حکومت در حوزه برخورد با مساله تجارت جنسی، تحت تاثیر فساد و رشوهگیری اتخاذ میشود.
هرچند نگاه عامه مردم در ایران به تنفروشی، تحت تاثیر ارزشهای محافظهکارانه مذهبی، تا حد زیادی منفی است، اما اکنون بسیاری اذعان دارند که عوامل اجتماعی-اقتصادی در دامن زدن به این پدیده نقشی کلیدی ایفا میکنند.
همزمان، تلاشها برای مبارزه با تنفروشی در ایران به دلیل محدودیتهای قانونی و فرهنگی با موانع زیادی روبهرو شده است.
اگرچه برخی ابتکارات با هدف حمایت و بازپروری کارگران جنسی در ایران وجود دارد، اما سازمانهای غیردولتی فعال در این زمینه با مشکلات زیادی از جمله فشارهای حکومت و نگاه منفی جامعه دست به گریبان هستند.
به گفته کارشناسان و متخصصان این حوزه، مواجهه موثر با پدیده تنفروشی تنها با شناسایی و تلاش برای رفع عوامل ریشهای آن، مانند فقر و نگاه غیرامنیتی و آسیبشناسانه به این معضل امکانپذیر است.
بهعلاوه، آگاهیبخشی، خدمات آموزشی، آموزش حرفهای و مراقبتهای پزشکی از دیگر شاخصههای مهمی هستند که باید در مسیر حل معضل تنفروشی در نظر گرفته شوند.
حکومت به دنبال اجرای سختگیرانه قوانین خود در حوزه «اخلاق»، از جمله حجاب اجباری است. در سوی دیگر، تنفروشی بیداد میکند و زنان آسیبپذیر را درست زیر چشم حکومت مورد استثمار قرار میدهد.