ونس: دولت آمریکا به دنبال دستیابی به نتیجهای خوب برای مردم آمریکا است
جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، در گفتوگو با شبکه خبری فاکس، در مورد حضور خود در مراسم امضای توافق ایالات متحده با جمهوری اسلامی در ژنو در روز جمعه گفت که شرکت او در این مراسم، تعهد دولت آمریکا به کسب امتیاز از تهران را برجسته خواهد کرد.
او تأکید کرد که هرگونه توافق پیش از دادن هرگونه امتیاز برای تهران، مستلزم رعایت قابل توجه تعهدات از سوی حکومت ایران است.
ونس گفت: «آنها باید به طور جدی به تعهدات خود عمل کنند تا بتوانند از مزایای این معامله بهرهمند شوند.»
او این تصور را که حضورش در مراسم امضای توافق به منزله پاداش برای تهران است، رد کرد، و افزود: «من گرفتن عکس را پاداش نمیبینم. من آن را به عنوان پاداشی برای این مذاکرات میبینم و کاری که من سعی میکنم انجام دهم، این است که این نشانه را ارسال کنم که کل دولت آمریکا واقعاً به دنبال دستیابی به نتیجهای خوب برای مردم آمریکا است.»
ونس همچنین با ابراز تردید در مورد نیات جمهوری اسلامی گفت: «میخواهم بفهمم چقدر واقعی هستند و چقدر ساختگی. آنها وعدههای زیادی میدهند. آیا این وعدهها واقعاً با اقدام واقعی همراه خواهند شد؟»
او گفت: «به همین دلیل است که من در مذاکرات شرکت خواهم کرد. به همین دلیل است که ما چند ماه پیش به پاکستان رفتیم و در این روند مشارکت داریم.»
نسخه مرمتشده «فرستاده» ساخته پرویز صیاد محصول ۱۹۸۳، پس از دههها، در این ماه در چندین شهر آلمان به صورت تور نمایش خواهد داشت و پرویز صیاد که حالا ۸۷ سال دارد، در این نمایشها حاضر خواهد بود.
این فیلم که اولین ساخته صیاد پس از مهاجرت محسوب میشود، توانست با دریافت جایزه برنز نقرهای جشنواره لوکارنو و نمایش در بخش مسابقه برلیناله در سال ۱۹۸۳ (بهعنوان محصولی از آمریکا و آلمان غربی) توجه زیادی را به سینمای در تبعید ایران در سالهای اولیه پس از انقلاب جلب کند، اما این حرکت در سالهای بعد چندان که باید شکل نگرفت و به موفقیت نرسید تا دههها بعد که در این سالهای اخیر، سینمای در تبعید ایران دوباره جان تازهای گرفته است.
اما فرستاده به خودیخود نمونه موفقی بود از سینمای در تبعیدی که بدون سانسور موضاعاتی را میتواند مطرح کند که پرداختن به آنها در سینمای بسته و تحت کنترل داخل ایران ناممکن مینمود.
فیلم داستان یک مامور انقلابی با بازی هوشنگ توزیع را روایت میکند که در اولین سالهای پس از انقلاب به آمریکا آمده تا کسی را ترور کند. یک سرهنگ سابق ساواک با بازی خود صیاد باید ترور شود، اما آشنایی این دو همه چیز را تغییر میدهد.
فیلم در شکل و ساختار به نوعی ادامه دنیای «بن بست» (۱۳۵۷) بهترین ساخته پرویز صیاد است؛ مضمونی سیاسی که با ریتمی آرام و فضایی سرد تماشاگر را وارد دنیای خاص خود میکند.
اینجا هم دوربین از برخورد احساسی و درگیری عاطفی با شخصیتها پرهیز دارد و بهنوعی تنها ناظر است. دوربین صیاد از ما نمیخواهد که با کسی همذاتپنداری کنیم یا شخصیتهای فیلم را مورد قضاوت قرار دهیم.
در فضای سیاستزده آن روزها، این نوع نگاه و این برداشت از شخصیتها ، نقطه قوت فیلم را رقم میزد، جایی که قرار نیست با یک فیلم شعاری و آشکارا سیاسی درباره ایران بعد از انقلاب روبرو باشیم، در عوض با فضا و شخصیتهای پیچیدهای روبرو هستیم که در یک فضای ساده ترسیم میشوند و تماشاگر را به راحتی با خود همراه میکنند؛ فیلمی کمدیالوگ که سعی دارد با تصاویر خود داستانش را پیش ببرد و در فضا و تونالیته رنگ حاکم بر تصویر، نیویورک غریبی را روایت میکند که با حال و احوال مهاجرانی که غربت را به تازگی آغاز کردهاند سازگار میشود.
فیلم دو نوع تفکر را در برابر هم قرار میدهد: تفکر این مامور بهعنوان شخصی متعصب و مذهبی که از انقلاب دفاع میکند و تفکر ملیحه، دختری عاشق موسیقی که از قید و بندهای انقلاب ایران گریخته است.
صحنه مهمانی در خانه ملیحه و بحث بدون تعارف این دو، که از گناه بودن نواختن پیانو در نظر مامور آغاز میشود، چکیده فضای متشنج و دو قطبی اوایل انقلاب را تصویر میکند که در آن دو گروه با دو دنیای متضاد رو در روی هم قرار گرفتند و گروه اول با زور اسلحه پیروز شد.
اینجا صیاد بیش از علاقه به ثبت واقعیت و نوعی وفاداری به رئالیسم، با نوعی رمانتیسم داستانش را روایت میکند؛ از سویی به تغییر شخص و باورهای متعصبانهاش ایمان میآورد و از سوی دیگر شخصیت سرهنگ را بیش از حد مثبت تصویر میکند تا آنجا که اعتماد بیش از اندازه او به یک غریبه در ساختار فیلم چندان جا نمیافتد، در حالی که خودش هم در صحنهای اشاره دارد که جانش در خطر است و طبیعتا به این دلیل باید احتیاط بیشتری به خرج دهد، تا اینکه به سادگی مرد ناشناسی را به خود و خانوادهاش نزدیک کند.
فیلم تا نزدیک به انتها هم هیچ شک و شبههای در این اعتماد به نمایش نمیگذارد و تنها در صحنه روبرو شدن با گذرنامه سوریهای این مامور، فیلم با چند قطع سریع به گذشته به ما میگوید که سرهنگ تازه متوجه ماجرا شده است.
اما صحنه انتهایی فیلم، آن را نجات میدهد، جایی که از این رمانتیسم خبری نیست و فیلمساز باز به همان فضای سرد و خشن بازمیگردد، زمانی که به همان صحنههای ابتدایی فیلم باز میگردیم و میفهمیم که این چرخه تلخ پایان نمیپذیرد.
مارک لوین، مفسر محافظهکار آمریکایی، از یادداشت تفاهم بین ایالات متحده و جمهوری اسلامی انتقاد کرد و گفت که هیچ کشوری محدودیت در توانایی خود برای پاسخ به حملات موشکی و پهپادی از سوی گروههای مسلح در مرزهای خود را نمیپذیرد.
او در شبکه اجتماعی ایکس این پرسش را مطرح کرد که آیا هیچ کشوری با شرایطی که مستلزم اجازه یا محدودیت در پاسخ به حملات باشد، موافقت خواهد کرد یا خیر، و گفت که چنین ترتیباتی با مقابله با گروههای شبهنظامی نیابتی تهران ناسازگار خواهد بود.
لوین همچنین به شبکه منطقهای این گروهها از جمله حزبالله اشاره کرد و از این موضوع که آنها میتوانند تحت جسورانهتر فعایت کنند، ابراز نگرانی کرد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران گزارش داد که محمدعلی زحمتکش، فعال صنفی معلمان استان فارس، که از فروردین ماه امسال در بازداشت موقت و بلاتکلیفی به سر میبرد، با قرار وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی به صورت موقت از زندان عادل آباد شیراز آزاد شد.
این عضو کانون صنفی معلمان فارس در سال ۱۴۰۱ هم بهخاطر فعالت های صنفی بازداشت و زندانی شده بود.
شورا در همین ارتباط خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی از جمله معلمان زندانی شد.
سازمان حقوق بشر ایران اعدام جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، دو معترض بازداشتشده در ارتباط با اعتراضات شهر شاهرود در ۱۸ دیماه سال گذشته، در مکانی نامشخص در استان سمنان را محکومکرد.
این سازمان خواستار تلاش هماهنگ جامعه بینالملل برای متوقفکردن اعدامها در ایران شد.
محمود امیریمقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران، در این مورد گفت: «اعدام این دو معترض نیز همانند سایر اعدامها، پساز روندی فاقد حداقل استانداردهای دادرسی عادلانه و با هدف ایجاد رعب و وحشت در جامعه و جلوگیری از اعتراضات آینده انجام شد.»
او افزود: «اکنون که توافقی برای پایان جنگ حاصل شده است، جامعه جهانی و همه دولتهای پایبند به اصول حقوق بشر، بهویژه کشورهای اروپایی، باید وضعیت حقوق بشر در ایران و توقف اعدامها را در اولویت دستورکار خود قرار دهند.»
امیریمقدم تاکید کرد: «توقف فوری اجرای مجازات اعدام باید بهعنوان یکی از شروط محوری هرگونه عادیسازی روابط میان اتحادیه اروپا و جمهوری اسلامی مطرح شود.»
سازمان حقوق بشر ایران همچنین اشاره کرد که از ۲۸ اسفند سال گذشته تاکنون ۲۰ معترض در ارتباط با اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ اعدام شدهاند.
سازمان حقوق بشری هانا گزارش داد که «نخستین حمله» به مواضع حزب دموکرات کردستان ایران پس از اعلام توافق ۶۰ روزه میان تهران و واشنگتن انجام شد.
بر اساس این گزارش، جمهوری اسلامی با حمله پهپادی، کمپ «زهویهسپی» در نزدیکی کویه در اقلیم کردستان عراق را هدف قرار داد؛ کمپی که محل سکونت شماری از خانوادههای این حزب است.
هانا اشاره کرد که تاکنون جزییاتی درباره خسارت احتمالی این حمله پهپادی منتشر نشده است.
