ارتش اسرائیل: به صدها زیرساخت رژیم تروریستی ایران و زیرساختهای حزبالله لبنان حمله کردیم
ارتش اسرائیل اعلام کرد که در ادامه حملات همزمان در لبنان و ایران، به «صدها زیرساخت رژیم تروریستی ایران» در مناطق مختلف ایران و زیرساختهای حزبالله در سراسر لبنان حمله کرده است
بر اساس این گزارش، «دهها سایت که توسط رژیم تروریستی ایران برای تولید و ذخیره سلاح و موشکهای بالستیک استفاده میشد، مورد حمله قرار گرفت.»
علاوه بر این، موشکاندازها، سیستمهای پدافند هوایی و پایگاههای نظامی رژیم ایران نیز مورد حمله قرار گرفتند.
ارتش اسرائیل در مورد عملیاتش در لبنان خبر داد که نیروی هوایی این کشور دو موج حمله را در بیروت و سایر مناطق لبنان انجام داد که در آنها مقرهای مرکزی اطلاعاتی و سیستم پدافند هوایی حزبالله هدف قرار گرفتند.
ارتش اسرائیل: به صدها زیرساخت رژیم تروریستی ایران و زیرساختهای حزبالله لبنان حمله کردیم | ایران اینترنشنال
سخنگوی دولت قبرس با اشاره به تماس تلفنی کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، و نیکوس کریستودولیدس، رییسجمهوری قبرس، گفت که بریتانیا از پایگاههای خود در قبرس برای هیچ اقدام تهاجمی در بحران ایران استفاده نخواهد کرد.
به گزارش خبرگزاری رویترز، او در بیانیهای گفت نخست وزیر بریتانیا تأکید کرد که امنیت قبرس برای لندن مهم است و به همین منظور، تصمیمی برای افزایش ابزارهایی که به اقدامات پیشگیرانه موجود کمک میکنند، گرفته شده است.
بر اساس این بیانیه، استارمر تأکید کرد که پایگاههای بریتانیا در قبرس برای هیچ عملیات نظامی تهاجمی استفاده نخواهند شد.
بریتانیا هنگام استقلال قبرس در سال ۱۹۶۰، حاکمیت خود بر دو پایگاه در این جزیره را حفظ کرد.
اصابت یک پهپاد شاهد روز ۱۱ اسفند به تأسیسات پایگاه هوایی آکروتیری بریتانیا در جنوب قبرس، خسارات جزئی ایجاد کرد و دو پهپاد دیگر بعداً رهگیری شدند. از آن زمان تاکنون هیچ حادثه امنیتی دیگری رخ نداده است.
در پی پرتاب ناموفق دو موشک بالستیک به سوی پایگاه مشترک آمریکا و بریتانیا در دیهگو گارسیا در اقیانوس هند، وزارت دفاع بریتانیا آنچه را «حملات بیپروای» جمهوری اسلامی خواند، محکوم کرد.
سخنگوی وزارت دفاع بریتانیا شنبه اول فروردین با انتشار بیانیهای نوشت: «حملات بیپروای ایران، که در سراسر منطقه واکنش نشان میدهد و تنگه هرمز را گروگان گرفته، تهدیدی برای منافع و متحدان بریتانیا است.»
در این بیانیه آمده است: «جتهای نیروی هوایی سلطنتی و سایر داراییهای نظامی بریتانیا همچنان به دفاع از مردم و نیروهای ما در منطقه ادامه میدهند».
وزارت دفاع بریتانیا تاکید کرد: «این دولت به ایالات متحده اجازه داده است از پایگاههای بریتانیا برای عملیات دفاعی مشخص و محدود استفاده کند.»
این اظهارات یک روز پس از آن بیان شد که دولت بریتانیا تغییر سیاست خود در قبال جنگ علیه جمهوری اسلامی را تایید کرد.
دفتر نخستوزیری بریتانیا جمعه اعلام کرد: «توافق برای استفاده آمریکا از پایگاههای بریتانیا در دفاع جمعی منطقه شامل عملیات دفاعی آمریکا برای تضعیف سایتهای موشکی و توانمندیهایی است که برای حمله به کشتیها در تنگه هرمز استفاده میشوند.»
ساعاتی پس از انتشار بیانیه دفتر نخستوزیری بریتانیا، رسانهها گزارش دادند که جمهوری اسلامی دو موشک بالستیک به سمت پایگاه نظامی مشترک بریتانیا-آمریکا در دیهگو گارسیا شلیک کرده است.
گزارشها حاکی از آن است که هیچیک از این دو موشک به هدف مورد نظر خود اصابت نکردهاند؛ یکی با پدافند هوایی یک ناو جنگی آمریکایی سرنگون شده و دیگری صبح جمعه در میانه مسیر از کار افتاده است.
پس از این حمله، واینت گزارش داد حمله ناموفق جمهوری اسلامی به دیگو گارسیا نشان میدهد برد موشکهای تهران ممکن است به حدود چهار هزار کیلومتر برسد و بخشهایی از اروپا را در تیررس قرار دهد.
بر اساس این گزارش، کشورهایی در اروپای غربی، شمال آفریقا و جنوب آسیا میتوانند در تیررس موشکهای جمهوری اسلامی باشند.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، جمعه گفته بود که بریتانیا باید «خیلی سریعتر» اجازه استفاده از پایگاههای خود در منطقه را به آمریکا میداد.
اما عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، به نخستوزیر بریتانیا هشدار داد که با اجازه دادن به استفاده آمریکا از پایگاههای بریتانیا در منطقه، «جان شهروندان بریتانیایی را به خطر میاندازد.»
او به ایوت کوپر، وزیر امور خارجه بریتانیا گفت که تصمیم این کشور برای اجازه دادن به استفاده از پایگاههایش برای اهداف «دفاعی» به منزله «مشارکت در تجاوز» است و تاکید کرد که جمهوری اسلامی حق دفاع از خود را دارد.
کمی بیدناک، رهبر حزب محافظهکار بریتانیا، گفته است این کشور «چه بخواهد چه نخواهد» در حال «کشیده شدن» به جنگ علیه جمهوری اسلامی است و از کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا بهدلیل حمایت نکردن زودتر از آمریکا انتقاد کرد.
همزمان استارمر شنبه با سلمان بن حمد آل خلیفه، ولیعهد بحرین، تلفنی درباره جنگ در خاورمیانه گفتوگو کرد.
یک سخنگوی نخستوزیر بریتانیا گفت رهبران دو کشور ابتدا وضعیت میدانی را بررسی کردند و نخستوزیر بریتانیا آخرین حمایتهای این کشور از بحرین را تشریح کرد، از جمله اعزام تیمی از کارشناسان برای کمک به مقابله با حملات پهپادی.
بر اساس این اظهارات، هر دو رهبر، حملات مداوم جمهوری اسلامی به زیرساختهای حیاتی ملی و تنگه هرمز را محکوم کردند.
پیشتر، رسانهها گزارش دادهاند پنتاگون در حال اعزام سه ناو جنگی و هزاران تفنگدار دریایی به خاورمیانه است؛ این دومین اعزام تفنگداران دریایی به منطقه در یک هفته گذشته محسوب میشود.
خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران، خبر داد که کشتی مسافربری «پرمیسا» همزمان با تحویل سال نو در اسکله مروارید جزیره خارک، هدف قرار گرفت و دچار آتشسوزی شد. به گزارش تسنیم، این شناور در هر سفر حدود ۳۵۰ مسافر جابهجا میکرده، اما در لحظه حادثه ظاهرا مسافری روی آن حضور نداشته است. گزارش حاکی از آن است که کشتی مسافربری «پرمیسا» در مسیر خارگ - گناوه تردد داشت. همچنین روزنامه شرق از حمله آمریکا و اسرائیل به دو اسکله مسافری و صیادی بوشهر خبر داد.
این روزنامه زمان حمله را صبح شنبه اعلام کرد و نوشت بر اساس اطلاعات اولیه، اسکله مسافری والفجر بوشهر در این حمله هدف قرار گرفت و خساراتی به تأسیسات و شناورهای مسافری این اسکله وارد شد. شرق در مورد حمله به اسکله صیادی جفره بوشهر نوشت که بخشی از تجهیزات صیادی و محل پهلوگیری قایقها دچار آسیب شد و برخی شناورها نیز تخریب شدند.
در این حال، به گزارش خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، سخنگوی قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا با اشاره به آنچه هدف قرار گرفتن شناورهای شخصی و حملونقل مسافر در خلیجفارس نامید، گفت در صورت تکرار این حملات، «اقدام شدید و متقابل صورت خواهد پذیرفت.»
صبح هنوز کامل روشن نشده که «تبسم» روپوش مدرسهاش را میپوشد و پیش از آنکه راهی کلاس شود، از مادرش میخواهد مسیرشان را عوض کنند. او به قطعهای از قبرستان میرود که حالا عکس کاغذی پدرش روی سنگی سیاه چسبانده شده است.
با هر دو دست، سنگ را محکم در آغوش میکشد، صورتش را به آن میچسباند و صبح بهخیر میگوید. انگار اگر این دیدار صبحگاهی نباشد، روزش شروع نمیشود. پدرش، وحید فیروزی، ۱۹ دی ماه در نسیمشهر تهران کشته شد و از آن روز، خانه تبسم، یک ساکن کمتر و یک نبودن بیشتر دارد.
۲
در مرودشت، جایی که ستونهای تخت جمشیدش هنوز سر پا ایستادهاند، صدای لرزان مادربزرگی در غم فراق میلاد میخواند: «گلی بودی چه وقت چیدنت بود...». میلاد خاکسار علمدارلو، ۳۴ ساله و پدر دو فرزند، در ۱۹ دی ماه هدف شلیک چند گلوله قرار گرفت و جان باخت.
دختر ۱۲ سالهاش که به مرگ پدر آگاه است، عکساش را کنار مزار میبوسد و بیقراری میکند، اما پسر کوچکتر چیزی نمیداند، صبحها که بیدار میشود میگوید: «من باز بابا رو ندیدم.» برای او، پدر زودتر بیدار شده و به سر کار رفته و وقتی او خواب بوده به خانه برگشته.
خواهر میلاد تصویری از تلفن همراهش منتشر کرده که ۹۲ تماس بیپاسخ را نشان میدهد، در لحظهای که خبر «تیر خوردن» برادر را شنیده است. هر تماس، تلاشی بود برای شکستن خبری هولناک که هنوز قطعی نشده بود.
میلاد خاکسار
این همان نقطه تعلیق است؛ جایی که ذهن تا آخرین ثانیه احتمال بازگشت را زنده نگه میدارد. در روانشناسی، به این وضعیت «فقدان مبهم» گفته میشود. وقتی مرگ ناگهانی و بدون خداحافظی رخ میدهد، رابطه بهسادگی قطع نمیشود. فرد میان دانستن و ندانستن معلق میماند و میان امید و واقعیت رفتوآمد میکند. در چنین خانهای، «نبودن» تثبیت نشده، بلکه «حضور» تغییر شکل داده است.
۳
در چمستان نور، ساعتهای پایانی روز ۱۹ دی ماه، سامان علایی از پشت سر هدف شلیک چند گلوله جنگی قرار میگیرد و دیگر شباش به صبح نمیرسد.
مادر عکس پسر ۲۲ ساله را در آغوش گرفته و به دردی روی دستش اشاره میکند: «برای من یه سرم زدن، دستم درد گرفت… یاد سر تو افتادم، چطور تونستن به سرت شلیک کنن؟»
سامان علایی
این جمله کوتاه، پیوندی میان بدن و خاطره ایجاد میکند. در سوگهای ناشی از خشونت، بدن به حافظه تبدیل میشود. بوی بیمارستان، صدای آمبولانس، لمس یک زخم کوچک، حتی یک قطره خون میتواند تصویر لحظه مرگ را دوباره فعال کند.
روانشناسان این وضعیت را نوعی «سوگ تروماتیک» میدانند، حالتی که در آن، اندوه با نشانههای تروما درهم میآمیزد. در چنین سوگی، خاطره فقط در ذهن باقی نمیماند، بلکه بدن نیز به محرکهای کوچک واکنش نشان میدهد و صحنه فقدان دوباره فعال میشود.
۴
در چالوس، مادری کنار مزار پسرش فریاد میکشد: «وقتی داشتی جون میدادی چند بار صدام کردی که من نبودم آراز؟ اولین باره که من دیر رسیدم… من دیر رسیدم مامان منو ببخش».
آراز سلیمیان، ۲۷ ساله و تک فرزند خانواده، در ۱۸ دی ماه هدف شلیک گلوله ماموران قرار گرفت. صدای مادرش میان ضجه و نجوا میلرزد و باز تکرار میکند: «من دیر رسیدم». مثل زخمی که دوباره باز شده باشد.
در سوگهای ناگهانی، ذهن بهدنبال نقطهای میگردد که بتواند مرگ را جابهجا کند. روانشناسان این وضعیت را «گناه بازماندگی» مینامند، احساسی که در آن فرد خود را بهطور ناخودآگاه مسئول مرگی میداند که کنترلی بر آن نداشته است. ذهن بارها به عقب برمیگردد و میپرسد: شاید میشد کاری کرد، شاید میشد محافظت کرد، شاید میشد نجات داد.
در خانه آراز، از آن روز به بعد، زمان دو نیم شده است؛ قبل از «دیر رسیدن» و بعد از آن. مادر با این جمله زندگی میکند، با پرسشی که پاسخی ندارد.
رشتهای نامرئی بین خانوادههای دو نیم شده
اینها خانههایی جدا از هم نیستند. از نسیمشهر تا مرودشت، از چالوس تا قشم، رشتهای نامرئی خانوادهها را به هم وصل میکند، رشتهای از مرگ خشونتبار، تهدید و اجبار به سکوت، خاکسپاری در ناکجاآباد و خانوادههای دو نیم شده.
ساختار عاطفی خانواده، زیر فشار فقدانی که فرصت هضم نیافته، تغییر شکل میدهد. کودک زودتر بزرگ میشود، مادر همزمان باید سوگوار و ستون خانه باشد و خواهر دوقلوی ۱۷ساله تبدیل به حامل حافظه برادر میشود.
صبح فردا، تبسم دوباره روپوشاش را میپوشد و از مادرش میخواهد به دیدار پدر بروند. سنگ سرد را در آغوش میگیرد، صورتش را میچسباند به نامی که دیگر جواب نمیدهد و زیر لب چیزی میگوید که کسی جز خودش نمیشنود. خانههای دیگر، با صندلیهای خالی و چراغهای خاموش، اول به نبودن سلام میکنند و بعد روزشان آغاز میشود.
