ایران یکی از سیاهترین و تاریکترین دورههای تاریخ خود را سپری میکند. بیش از ۳۶،۵۰۰ شهروند ایرانی به دست جمهوری اسلامی کشته شدهاند و محلهای نیست که در آن چراغ حجله جوانان روشن نباشد.
بسیاری از آنانی که امروز زیر خاکاند یا خانوادههایشان در خانهها سوگوارند، همانهایی هستند که با گلهای شما فریاد شادی سر میدادند و با شکستهایتان اشک میریختند.
آنها هواداران شما بودند. شما اعتبار خود را از آنها گرفتید و اکنون نسبت به آنها مسئولیت دارید.
میتوانید انتخاب کنید؛ شجاع خلیلزاده باشید یا سروش رفیعی. امروز در برابر دوربینها و میکروفونها، دو مسیر پیش روی شماست:
۱- مسیر شجاع خلیلزاده؛ مسیری که در سوگواری ملی، با شادیهای اغراقآمیز، نمک بر زخم مردم میپاشد و در پاسخ به اعتراضها، با ادبیاتی تند، منتقدان را خطاب قرار میدهد. نتیجه این مسیر، تقدیرنامه و تشویق از سوی قاتلان مردم است.
وقتی آخوند رسول برگی، عضو شورای شهر تبریز، از «موضعگیری مسئولانه» شما تقدیر میکند، یعنی از مردم فاصله گرفتهاید.
خلیلزاده و خلیلزادهها شاید به آرزوهایشان برای رسیدن به جام جهانی برسند، اما نامشان در سمت تاریک تاریخ ثبت خواهد شد.
۲- مسیر سروش رفیعی؛ مسیری که درد و رنج هموطنان را فدای جایگاه و جام جهانی نمیکند. سروش نشان داد که میتوان در زمین بازی کرد، چون اجبار است، اما شرافت را نباخت.
او صادقانه پس از بازی برابر چادرملو گفت: «وقتی حال مردم خراب است، فوتبال در استادیوم خالی نه شوقی دارد و نه کیفی... ما هم مجبوریم و بازی میکنیم.»
او با تاکید بر اجبار برای بازی کردن و اشاره به استادیومهای خالی نشان داد برخلاف آنچه فدراسیون تاج میخواهد القا کند، شرایط عادی نیست.
فوتبالیستهای عزیز!
مردم انتظار ندارند اعجاز کنید، اما انتظار دارند درد آنها را بفهمید و وقتی میکروفونها جلوی شما قرار میگیرد، با آنها همدردی کنید.
با مردم حرف بزنید و بگذارید بدانند که میدانید در چه شرایطی زندگی میکنند.
وقتی اجبار را فریاد میزنید، بازی عادیسازی جمهوری اسلامی را بر هم میزنید و خود را از تبدیل شدن به ابزاری برای القای اینکه «همهچیز خوب است» رها میکنید. با مردم و هوادارانتان حرف بزنید!
