هوشنگ حسنیاری، کارشناس مسائل نظامی، به ایران اینترنشنال گفت از آغاز جنگ تا این لحظه که بحث آتشبس مطرح شده، نمیتوان پیام آتشبس را بیچونوچرا پذیرفت. رفتار پرتناقض دونالد ترامپ در گذشته، از جمله تغییر ناگهانی مواضع و وعدههایی که نقض شدهاند، ما را وادار میکند که به هرگونه اعلام آتشبس با احتیاط نگاه کنیم. بهویژه اینکه گزارشها نشان میدهند حملات اسرائیل به اهداف نظامی و امنیتی در ایران همچنان ادامه دارد و نشانی از توقف فوری وجود ندارد.
به گفته او، اگر آمریکا آتشبس را پذیرفته باشد، به احتمال زیاد به این دلیل است که به اهداف راهبردیاش رسیده؛ اما در مورد اسرائیل، نمیتوان بهسادگی چنین نتیجهای گرفت.
حسنیاری گفت ترامپ در روزهای اخیر گفته بود کشوری که دارد جنگ را میبرد، چرا باید آتشبس کند؟ این جمله، که آشکارا موضعی ضد آتشبس بود، حالا در تضاد با پیامهای جدید اوست. چنین تناقضی میتواند نشاندهنده تاکتیکی موقت باشد تا فضای روانی میدان را تغییر دهد، نه تصمیمی راهبردی برای پایان دادن به عملیات.
به باور این تحلیلگر، از سوی دیگر، برای اسرائیل، مسئلهی برنامه موشکی جمهوری اسلامی همچنان اولویت حیاتی دارد—حتی مهمتر از تأسیسات هستهای. موشکهای نقطهزن، برد بلند و زیرساختهای پرتابی آنها تهدیدی مستقیم و روزانه برای امنیت اسرائیل بهشمار میروند.
حسنیار ی معتقد است به همین دلیل، به نظر میرسد اسرائیل در میانه راه، هدف بزرگتری را به مأموریت خود افزوده: تضعیف ساختاری رژیم، بهویژه بازوهای نظامی سرکوبگر. از زدن قرارگاههای سپاه، پایگاههای بسیج و تخریب زیرساختهای امنیتی در تهران، البرز، خوزستان و دیگر استانها گرفته تا حمله به مراکزی چون زندانها و مراکز ارتباطی نظام، همهچیز حکایت از روندی دارد که پایان آن نه آتشبس، بلکه فروپاشی تدریجی ساختار سرکوب است.
به باور او، در این چشمانداز، هرگونه پیام صلح، صرفاً ابزاری برای خرید زمان یا ارزیابی میزان بازدارندگی دشمن تلقی میشود.
به نظر این تحلیلگر، اگر اسرائیل واقعا به آتشبس رضایت دهد، باید پرسید در ازای چه؟ نه جمهوری اسلامی در موضع دیکتهی شروط است، نه توان بازدارندگیاش را حفظ کرده. حمله به پایگاه آمریکا در قطر هم، مانند بسیاری از واکنشهای نمادین پیشین، عملاً بیاثر بود—و بیش از آنکه تهدیدی عملی باشد، تلاشی برای حفظ ظاهر در برابر بدنه داخلی تلقی شد.
حسنیاری معتقد است در نهایت، بهنظر میرسد آتشبس، اگر اتفاق افتاده باشد، تصمیمی از موضع قدرت برای مدیریت صحنه و نه عقبنشینی است. حال باید دید اسرائیل پس از حملات اخیر به مناطق حساس تهران، چه رویکردی اتخاذ میکند: ادامه تخریب سپاه و بسیج، یا ورود به فاز کنترلشدهی پایان عملیات؟
