مطالب بیشتر
در بحبوحه افزایش تنشها میان حکومت ایران و اسرائیل، حزام محمد الاسد، عضو دفتر سیاسی حوثیهای یمن اعلام کرد این گروه به حملات خود به کشتیهای «مرتبط» با اسرائیل در دریای سرخ ادامه خواهد داد.
او گفت حوثیها همچنین کشتیهای آمریکایی و انگلیسی را در آبهای منطقه هدف قرار میدهند.
این اظهارات یک روز پس از آن مطرح شد که مهدی المشاط، رییس شورای عالی سیاسی حوثیهای یمن در تماسی تلفنی با ابراهیم رئیسی، رییس دولت جمهوری اسلامی، حمله اخیر حکومت ایران به اسرائیل را «غرورآفرین» خواند.
مشاط «جبهه مقاومت» را «یک جبهه واحد» توصیف کرد و افزود این جبهه خود را به مقابله با اسرائیل و حمایت از ایران متعهد میداند.
مستند «ناوالنی» ساخته دانیل روهیر فیلم تحسینشدهای است که جایزه تماشاگران جشنواره ساندنس و اسکار بهترین مستند در نود و پنجمین دوره جوایز آکادمی را به خانه برد؛ فیلمی که داستان مسمومیت الکسی ناوالنی، مشهورترین مخالف پوتین را به تصویر میکشد.
ناوالنی که به مخالفت آشکار با پوتین و سیاستهای او میپرداخت، خشم دستگاه حکومتی روسیه را برانگیخت. در یک سفر با سم مهلکی قصد جانش را داشتند اما بخت با او یار شد و با درمان در آلمان زنده ماند؛ هرچند بعدتر با بازگشت به روسیه دستگیر شد و مدتی بعد، زمانی که به نظر میرسید با یک زندانی نزدیک به پوتین در غرب معاوضه خواهد شد، دولت روسیه خبر مرگش را در زندان منتشر کرد. فیلم پیش از مرگ او ساخته شده و از ابتدای سوءقصد تا بازگشتش به روسیه را در بر می گیرد، زمانی که پس از درمان در آلمان، مدتی آنجا ماند و با ویدئوهایی جنجالی داستان مسموم شدنش را به گوش جهانیان رساند.
فیلم با یک سوال شاید کلیشهای شروع میشود: فیلمساز از او میپرسد اگر به دست دولت روسیه به قتل برسد، چه پیامی برای مردم روسیه دارد؟
ناوالنی این سوال را پاسخ نمیدهد و به شکلی به کلیشهای بودن آن اشاره میکند. اما فیلم با همین سوال به شکل دیگری پایان مییابد: ناوالنی میگوید پیامش این است که نباید از پا افتاد و باید ادامه داد. حالا با مرگ مشکوک او در زندان که همسرش آن را قتل نامیده، پایان فیلم تلختر به نظر میرسد.
فیلم در واقع یک ژورنالیسم تحقیقی است که برای مدتی طولانی ادامه مییابد و به نتیجه میرسد. یک روزنامهنگار که در فیلم تأکید میشود هیچ ارتباطی با امآیسیکس و سیآیای ندارد، خود به تنهایی با به کارگیری سیستمهای پیچیده و رشوه دادن به هکرها به اطلاعاتی دست مییابد و بر اساس آن میتواند چند نفری را که در آن پرواز و سپس برای مدتی طولانی ناوالنی را تعقیب کردهاند پیدا کند. فیلم هیجان و جذابیتش را از همین جا پیدا میکند: روزنامهنگار به اسامی و مشخصات آنها میرسد و عکسهای آنها را روی تختهای در اتاق نصب میکند. مشخص نیست چرا تصویر یکی از این اشخاص در همه تصاویر فیلم محو شده است، اما بقیه به وضوح دیده میشوند.
در صحنهای فوقالعاده، ناوالنی به تکتک این افراد زنگ میزند و خود را معرفی میکند. عکسالعمل بلافاصله آنها این است که تلفن را قطع میکنند، در نتیجه ناوالنی روشش را عوض میکند و این بار سعی دارد از یک جوک و ضربالمثل معروف بر اساس دست گذاشتن روی حماقت افراد استفاده کند. این بار خود را کس دیگری معرفی میکند و یکی از قاتلان، به شکل احمقانهای او را با یک مامور اشتباه میگیرد و به سوالات او درباره نحوه تعقیب و مسموم کردن ناوالنی پاسخ میدهد. اینجاست که ناوالنی و همراهانش بیسر و صدا خوشحالی خود را در پشت خط تلفن نشان میدهند و تماشاگر شاهد صحنهای است تاریخی: یک قاتل درباره نقشه قتل توضیح میدهد.
پوتین در طول کنفرانسهای خبری خود نام ناوالنی را بر زبان نمیآورد تا او را ظاهرا بیاهمیت جلوه دهد. او را تنها «شخص» یا «همان شخصی که گفتید» میخواند و در یک کنفرانس تلاش برای مسموم کردن او را مسخره میکند. پس از آن، ناوالنی فرصت مناسبی پیدا کرد تا ویدئوی حرف زدن با یکی از قاتلان را پخش کند؛ ویدئویی که به سرتیتر خبرهای رسانهها تبدیل شد و صدها میلیون بازدیدکننده داشت. فیلم در انتها به ما میگوید مدتهاست از آن قاتل سادهلوح به دامافتاده در پشت خط تلفن خبری نیست و تماشاگر میتواند این نتیجهگیری را داشته باشد که این شخص کشته شده است.
با آن که برخی حرفها و سخنرانیهای ناوالنی ممکن است قهرمانانه به نظر برسند، اما در مجموع فیلم تصویری انسانی از او ارائه میکند و سعی دارد از اغراق پرهیز کند. نمایش او در کنار همسر و فرزندانش، به تصویر وجه انسانی او کمک میکند. بازگشت او به روسیه هم پیش از آن که عملی قهرمانانه به نظر برسد، در طول فیلم شکلی طبیعی به خود میگیرد، هرچند تماشاگر حالا میداند که این بازگشت به قیمت جان او تمام شد و در واقع حاصل یک محاسبه اشتباه بود: جایی از فیلم ناوالنی میگوید او در روسیه مشهور شده بود و به همین دلیل فکر نمیکرد که دولت روسیه به دلیل این شهرت، قصد جانش را داشته باشد، اما فیلمساز به او یادآوری میکند که محاسبات او اشتباه بوده چرا که آنها سعی کردند او را از طریق مسمومیت بکشند.
در انتهای فیلم هم به نظر میرسد ناوالنی باز همین اشتباه را مرتکب میشود و به روسیه بازمیگردد؛ جایی که فیلم جمعیت مشتاقی را در انتظار او به نمایش میگذارد، اما ناوالنی به محض ورود بازداشت میشود. دوربین فیلمساز این بازداشت را ثبت میکند در حالی که پلیس به او میگوید اگر مقاومت کند، به زور متوسل خواهند شد.
یولیا، همسر او در این صحنه حضور چشمگیری دارد و در انتها هم این صحنه با حرفهای او تمام میشود. او در طول فیلم هم حضور پررنگی دارد. جدا از روایت زندگی شخصی ناوالنی، با تأثیر این زن بر کارهای این مخالف شناختهشده روبهرو هستیم، زنی که پس از مرگ ناوالنی، شاید به پرچمدار مبارزه با فساد و قدرتطلبی پوتین تبدیل شود.
دیوید کامرون، وزیر امور خارجه بریتانیا که برای دیدار با مقامهای اسرائیلی به این کشور سفر کرده، گفت «واضح است» که اسرائیل تصمیم گرفته به حمله ایران پاسخ دهد.
او ابراز امیدواری کرد که واکنش اسرائیل در عین «شدید» بودن، «هوشمندانه» باشد و تنشها در منطقه را به کمترین میزان ممکن افزایش دهد.
کامرون بر لزوم وضع «تحریمهای هماهنگ» علیه جمهوری اسلامی تاکید کرد و هشدار داد بریتانیا میتواند اقداماتی فراتر از این انجام دهد.
به گفته وزیر امور خارجه بریتانیا، جمهوری اسلامی باید پیامی «صریح و واضح» از سوی گروه جی-۷ دریافت کند.
جداول تفصیلی منتشر شده در بخش دوم لایحه بودجه سال ۱۴۰۳ نشان میدهد دولت ابراهیم رئیسی برای توسعه اینترنت ملی در سال جاری بیش از شش هزار میلیارد تومان بودجه اختصاص داده است.
بر اساس محتوای این سند، بودجه سال ۱۴۰۳ وزارت ارتباطات و فنآوری اطلاعات با افزایش ۲۵ درصدی نسبت به سال گذشته به بیش از ۱۹ هزار و ۵۸۳ میلیارد تومان رسیده است.
از طرفی دولت در بخش اعتبارات متفرقه لایحه بودجه سال جدید نیز بیش از ۱۵ هزار میلیارد تومان دیگر به این وزارتخانه اختصاص داده است که بیشترین سهم آن به گسترش دسترسی شبکه ملی اطلاعات مربوط میشود.
طبق لایحه منتشر شده، دولت برای «ایجاد، توسعه متوازن و تجهیز زیرساختهای ارتباطی، اطلاعاتی، خدمات و محتوای شبکه ملی اطلاعات»، بیش از شش هزار و ۴۱۵ میلیارد تومان بودجه اختصاص داده است.
وزارت ارتباطات ۲۴۰ میلیارد تومان دیگر نیز برای «گسترش شبکه ملی اطلاعات از محل افزایش درآمد پیامک» دریافت خواهد کرد.
این وزارتخانه علاوه بر این برای مواردی همچون «توسعه متوازن زيرساخت خدمات شبکه ملی اطلاعات در مناطق محروم»، «توسعه و تکمیل زیرساختهای امنیت و صیانت اجتماعی و فرهنگی در بخش ارتباطات و فنآوری اطلاعات» و «تامین، توسعه و تجهیز زیرساختها و خدمات فضایی» نیز بودجههای جداگانهای دریافت میکند.
لایحه بودجه ۱۴۰۳ دولت باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد.
دولتمردان جمهوری اسلامی امسال در حالی هزاران میلیارد تومان دیگر برای گسترش اینترنت ملی اختصاص دادهاند که بر اساس برآورد مرکز پژوهشهای مجلس، تا پایان سال ۱۳۹۸ حدود ۱۹ هزار میلیارد تومان از بودجه کشور صرف گسترش این شبکه شده است.
رهبران نظام در سالهای گذشته به بهانههای مختلف همزمان با اعمال محدودیتهای بیسابقه در دسترسی شهروندان به اینترنت، به دنبال سوق دادن اجباری کاربران ایرانی به استفاده از نسخه ملی شدهای از این شبکه جهانی بودهاند.
سند تهیه شدهای در سازمان فنآوری اطلاعات نشان میدهد وزارت ارتباطات فرایند جداسازی و کاهش وابستگی شبکه ملی اطلاعات از اینترنت را بهطور جدی در برنامههای بلندمدت خود دنبال میکند.
آمارهای شرکت خدمات ابری «کلودفلر» نیز از کاهش پیاپی ترافیک اینترنت ایران در دو سال گذشته خبر میدهد.
از طرفی اختلالات اینترنتی در سالهای اخیر نه تنها مصرفکنندگان اینترنت در ایران را آزار داده بلکه موجب نارضایتی کسبوکارها و اصناف حوزه فنآوری شده است.
چندی پیش اتاق بازرگانی تهران با انتشار گزارشی در این رابطه از دولت درخواست کرد تا نگرش فعلی خود را نسبت به این حوزه تغییر دهد.
روزنامه آ اس اسپانیا در گزارشی نوشتهاست درگیریهای جمهوری اسلامی و اسرائیل باعث شده پاکو خمز، سرمربی تراکتور تبریز ناگهان ایران را ترک کند: «اوضاع در ایران پس از پرتاب حدود ۳۰۰ موشک و پهپاد به سمت اسرائیل ناآرام شده است. اتفاقی که باعث شد خمز و کادرش به اسپانیا برگردند.»
آ اس همچنین نوشته که «هرچند عملکرد تراکتور باعث نارضایتی هواداران هم شد، اما هشدارهای سفارت اسپانیا باعث شده خمز ناگهان تصمیم بگیرد قراردادش با تراکتور را به پایان برساند.»
این روزنامه در ادامه نوشته: «خمس، لونا اسلاوا، رامیرس و خولیو، کادر مربیگری اسپانیایی تیم تراکتور، به لطف کمک و هشدار سفارت در حال حاضر در اسپانیا به سر میبرند.»
خمز در جلسه خداحافظی با بازیکنان تراکتور گفته بود که خانوادهها نگرانشان هستند: «چنین شرایطی پیش آمده و ما باید برگردیم چون خانواده ما نگران است.»
همچنین هوشنگ نصیرزاده، مدیرعامل تراکتور، درباره جدایی پاکو خمز از این باشگاه به روزنامه «هممیهن» گفته است: «خمز بهخاطر مسائل سیاسی، از باشگاه تراکتور درخواست جدایی کرد. البته که شرایط در کشور امن است و مشکلی نیست اما بسیاری از افراد با چنین شرایطی آشنایی ندارند.»
