نخستوزیر پیشین اسرائیل: من بدترین کابوس جمهوری اسلامی خواهم بود
نفتالی بنت، نخستوزیر پیشین اسرائیل، در گفتوگو با پیرس مورگان، با ابراز امیدواری نسبت به منصوب شدن به عنوان رهبر جدید این کشور، خطاب به جمهوری اسلامی گفت: «من بدترین کابوس شما در تمام عمرم خواهم بود و تا وقتی مردم شما را آزاد نکنیم و مطمئن نشویم که سلاح هستهای ندارید، دست از سرتان برنمیدارم.»
بنت گفت: «همچنین میخواهم بگویم که معتقدم بهزودی در اسرائیل دولت جدیدی روی کار خواهد آمد. امیدوارم من رهبر آن دولت جدید باشم.»
او گفت: «باید مطمئن شویم که نمیتوانند جهان را به وحشت بیندازند، چون ما نمونهای از رفتار این قلدر را زمانی که فقط از تسلیحات متعارف استفاده میکند، دیدهایم. حالا تصور کنید اگر سلاح هستهای به دست بیاورد، چه وضعیتی ایجاد خواهد شد.»
نخستوزیر پیشین اسرائیل جمهوری اسلامی را «یک قلدر بزرگ و خشونتآمیز» توصیف کرد و گفت: «باید مطمئن شویم آنها هرگز سلاح هستهای به دست نیاورند.»
نفتالی بنت افزود: «ما از این تلاش دست برنمیداریم، چون این مبارزه برای آزادی ما، برای امنیت ما و برای خیر و نفع تمام خاورمیانه است.»
در این بیانیه که ۲۶ خرداد در هفته صد و بیست و پنجم کارزار منتشر شد، آمده است: «در شرایط بحرانی جامعه ایران، در حالی که حکومت ولایت فقیه و دستگاه سرکوب و قضاییه آن از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون، بیش از ۱۷۷ زندانی را به دار آویخته است، همچنان شاهد صدور و اجرای احکام غیرانسانی اعدام هستیم.»
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» هشدار داد صدها زندانی متهم به جرائم عمومی «در بیخبری» به اعدام محکوم میشوند و شمار قابل توجهی از این احکام نیز به اجرا درمیآیند.
بر اساس این بیانیه، حکم اعدام علی فتاح و محمد نقیزاده، زندانیان سیاسی، به تایید دیوان عالی کشور رسیده است و آنها به انفرادی زندان قزلحصار منتقل شدهاند.
همچنین پیمان گنجی، زندانی سیاسی ۲۳ ساله، نیز از زندان تهران بزرگ به زندان قزلحصار منتقل شده است. او پیشتر در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شده بود.
تمامی این زندانیان از شهروندان بازداشتشده در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ هستند.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» خاطرنشان کرد: «زندان قزلحصار مرکز اصلی اعدامهای استان تهران و یکی از قتلگاههای حکومتی است که بسیاری از محکومان به اعدام را در خود جای داده و زندانیانی که محکوم به اعدام هستند، پس از انتقال به این زندان، در خطر اجرای حکم قرار میگیرند.»
این کارزار ۱۲ خرداد هشدار داده بود جمهوری اسلامی میکوشد برای توجیه سیاستهای سرکوبگرانه خود و کشتار شهروندان، هرگونه اعتراض مردمی را به کشورهای خارجی منتسب کند.
در هفتههای اخیر، حکومت ایران موج جدیدی از سرکوب شهروندان را از طریق احضارها و بازداشتهای گسترده، صدور احکام سنگین حبس و افزایش چشمگیر اجرای حکم اعدام به راه انداخته است.
کنشگران بر این باورند که جمهوری اسلامی بهویژه پس از درگیری نظامی اخیر قصد دارد با ایجاد فضای رعب و وحشت، مانع از فوران دوباره خشم عمومی علیه بحرانهای فزاینده معیشتی و سیاسی شود.
تحقق آزادی و برابری بدون حق حیات انسانها ممکن نیست
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ادامه بیانیه خود، بر لزوم توقف فوری اعدامها در ایران تاکید کرد و از وجدانهای بیدار و فعالان سیاسی، حقوق بشری، مدنی و صنفی خواست علاوه بر محکوم کردن سیاستهای سرکوبگرانه جمهوری اسلامی، برای توقف اعدامها دست به اقدامی جدی بزنند.
این کارزار همچنین نوشت سازمان عفو بینالملل خواهان توقف اجرای احکام اعدام علیرضا مرداسی، مسعود جامعی، رضا عبدالی، فرشاد اعتمادیفر و حسن مصلاوی، پنج زندانی سیاسی محبوس در زندان شیبان اهواز، شده است.
در بیانیه کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» آمده است: «تحقق آزادی، برابری و حفظ کرامت انسانی بدون تحقق حق حیات انسانها ممکن نیست. ما به تمام مخالفان اعدام برای در هم شکستن ساختار استبدادی و چرخه سلب حیات انسانی فراخوان همبستگی و عمل متحدانه میدهیم.»
سازمان حقوق بشر ایران ۲۶ خرداد با اشاره به تفاهم اخیر میان تهران و واشینگتن تاکید کرد موضوع توقف فوری اعدامها و آزادی زندانیان سیاسی باید در هرگونه تعامل با جمهوری اسلامی گنجانده شود.
اعتصاب غذا در ۵۶ زندان
اعضای «کارزار سهشنبههای نه به اعدام» در هفته صد و بیست و پنجم فعالیت خود، در اعتراض به سیاستهای سرکوبگرانه جمهوری اسلامی در ۵۶ زندان ایران دست به اعتصاب غذا زدند.
زندانهای مشارکتکننده در این حرکت اعتراضی عبارتند از:
زندان اراک، زندان اردبیل، زندان ارومیه، زندان ازبرم لاهیجان، زندان اسدآباد اصفهان، زندان اهر، زندان ایلام، زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان بانه، زندان برازجان، زندان بروجرد، زندان بوکان، زندان بهبهان، زندان بم، زندان تبریز، زندان تهران بزرگ، زندان چوبیندر قزوین، زندان حویق تالش، زندان خرمآباد، زندان خورین ورامین، زندان خوی، زندان دهدشت، زندان دستگرد اصفهان، زندان دیزلآباد کرمانشاه، زندان رامهرمز، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان سبزوار، زندان سقز، زندان سلماس، زندان سنندج، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان شیبان اهواز، زندان طبس، زندان عادلآباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فردیس کرج، زندان فیروزآباد فارس، زندان قائمشهر، زندان قرچک، زندان قزلحصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان کامیاران، زندان کهنوج، زندان گرگان، زندان گنبدکاووس، زندان لنگرود قم، زندان مریوان، زندان مهاباد، زندان مرکزی بیرجند، زندان مرکزی کرج، زندان مشهد، زندان میاندوآب، زندان نقده، زندان نظام شیراز، زندان یاسوج و زندان یزد (بندهای زنان و مردان).
روزنامه سان بریتانیا نوشت هواداران ایرانی با فریادهای کرکننده و هو کردن سرود جمهوری اسلامی، صدای خود را به گوش همه رساندند.
این رسانه اشاره کرد مسابقه در میان تدابیر شدید امنیتی مأموران افبیآی و دیگر تیمهای امنیتی برگزار شد؛ امنیتی که به دلیل جنگ چندماههٔ جمهوری اسلامی و آمریکا شدید بود، اما در نهایت با رفتار پرشور ولی مسالمتآمیز تماشاگران، بیش از حد نیاز به نظر میرسید.
سان گزارش داد هزاران تماشاگر در خارج از ورزشگاه تجمع کرده و تیم را «تیم مجتبی» و نمایندهٔ رژیم نامیدند.
این روزنامه به تقابل پرچمها پرداخت و نوشت با وجود ممنوعیت فیفا و تهدید ایران به قطع مسابقه، پرچمهای تاریخی شیر و خورشید در دستان هواداران به اهتزاز درآمد.
روزنامه واشینگتنپست بر شکاف عمیق میان جامعهٔ مهاجران ایرانی در جنوب کالیفرنیا تمرکز کرد.
این روزنامه نوشت صدها ایرانی-آمریکایی در خارج از استادیوم علیه حکومت تهران تظاهرات کردند و تیم ملی را متعلق به دولت دانستند، در حالیکه هزاران هوادار دیگر با صورتهای رنگشده وارد میشدند و میگفتند برای لذت بردن از فوتبال آمدهاند و ورزش را از سیاست جدا میکنند.
این رسانه به درگیریهای لفظی پراکنده اشاره کرد که با مداخلهٔ مأموران پلیس پایان یافت.
واشینگتنپست نوشت این بازی تحت تأثیر جنگ اخیر جمهوری اسلامی با نیروهای آمریکایی و اسرائیلی قرار داشت.
در پایان گزارش، به نقل از مهدی طارمی آمده است که فضای استادیوم مانند بازیهای خانگی بود.
نشریه اتلتیک جزئیات دیگری از تنشهای حقوقی و امنیتی داخل ورزشگاه ارائه داد.
به نوشته این رسانه، دادگاه لسآنجلس صبح روز بازی شکایت یک نهاد ایرانی برای لغو ممنوعیت فیفا را رد کرد و حق را به فیفا داد.
مأموران امنیتی نیز دستور داشتند مانع ورود هرگونه نماد شیر و خورشید شوند و حتی از تماشاگران خواستند تیشرتهای خود را برعکس بپوشند.
با این حال، هواداران پرچمها را مخفیانه وارد کرده و در پاسخ به باز شدن پرچم بزرگ جمهوری اسلامی روی زمین، آنها را برافراشتند.
اتلتیک همچنین به هو شدن سرود جمهوری اسلامی و شادی برخی تماشاگران پس از گل نیوزیلند اشاره کرد.
در بخشی از گزارش آمده است که مأموران پارچهنوشتههای هواداران با عنوان «میناب ۱۶۸» را که یادبود ۱۶۸ کودک کشتهشده در درگیری نظامی بود، جمعآوری کردند که این اقدام باعث بروز درگیری لفظی میان تماشاگران موافق و مخالف رژیم شد.
