مجیدرضا حریری، رییس اتاق بازرگانی ایران و چین اعلام کرد دارندگان کارت بازرگانی میتوانند پس از ثبتنام روزانه حدود ۲۰ دقیقه با حضور ناظر از اینترنت استفاده کنند که این زمان به هیچعنوان پاسخگوی نیاز تجار نیست.
بر اساس این بیانیه که یکشنبه پنجم بهمن منتشر شد، سه پزشک و چهار پرستار در تهران در گفتوگو با ایراناینترنشنال تایید کردند نیروهای امنیتی با مراجعه به بیمارستانها، برخی از مجروحان تحت درمان را ربودند.
دو پرستار دیگر نیز روایت کردند یک مامور امنیتی با ورود به آمبولانسی در غرب تهران، یک جوان مجروح را مقابل چشمان آنان با شلیک دو گلوله به قتل رساند.
گزارشها حاکی از آن است که نیروهای سرکوب برخی افراد را در منازلشان بازداشت کردند و سپس به خانوادههای آنان اعلام شد برای تحویل گرفتن جسد مراجعه کنند. همچنین روایتهایی وجود دارد که ماموران امنیتی با مراجعه به خانهها و کشاندن افراد به جلوی در آنان را هدف قرار دادند و کشتند.
در بیانیه ایراناینترنشنال آمده است: «تعدادی از شهروندان مجروح در حالی که در بیمارستانها بستری و تحت مداوا بودهاند، از ناحیه سر هدف اصابت گلوله قرار گرفتهاند. بدیهی است اگر این افراد در خیابان از ناحیه جمجمه هدف گلوله قرار میگرفتند و سرشان متلاشی میشد، اساسا دلیلی برای پذیرش آنان در بیمارستان و آغاز روند درمان وجود نداشت.»
سوم بهمن، سازمان عفو بینالملل هشدار داد بازداشتهای خودسرانه گسترده، ناپدیدسازیهای قهری، ممنوعیت برگزاری تجمعات و حملات برای خاموش کردن صدای خانوادههای قربانیان، نشانههای یک سرکوب نظامی است که مقامات جمهوری اسلامی برای پنهان کردن کشتار معترضان اعمال کردهاند.
ابعاد هولناک کشتار
شورای سردبیری ایراناینترنشنال در ادامه با استناد به گزارشهای محرمانه و میدانی، از جمله دو گزارش سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به شورای عالی امنیت ملی در تاریخهای دوم و چهارم بهمن، اعلام کرد دستکم ۳۶ هزار و ۵۰۰ ایرانی در بزرگترین قتلعام خیابانی تاریخ کشته شدند.
ایراناینترنشنال ۲۳ دی از کشته شدن دستکم ۱۲ هزار شهروند ایرانی در ۱۸ و ۱۹ دی عمدتا به دست نیروهای سپاه پاسداران و بسیج خبر داده بود. با این حال، اطلاعات جدید نشان میدهد ابعاد خشونت سرکوبگران فراتر از برآوردهای اولیه بوده است.
بر اساس جمعبندی محتاطانه منابع پزشکی، آمار جانباختگان در رشت بیش از ۲۵۰۰ نفر، در مشهد دستکم ۱۸۰۰ نفر، در اصفهان، نجفآباد و خوراسگان بیش از ۲۰۰۰ نفر، در کرج، شهریار و شهرک اندیشه دستکم ۳۰۰۰ نفر، در کرمانشاه ۷۰۰ نفر و در گرگان ۴۰۰ نفر برآورد میشود.
تاکنون رقم دقیقی از شمار کل کشتهشدگان در تهران در دست نیست، اما تصاویر منتشرشده از کهریزک و بیمارستانهای پایتخت نشان میدهد هزاران نفر در تهران جان باختهاند که بخش قابل توجهی از آنان در مناطق جنوبی شهر کشته شدهاند.
شورای سردبیری ایراناینترنشنال هشدار داد شتاب افزایش شمار جانباختگان در گزارشهای محرمانه حکومتی حتی این احتمال را تقویت میکند که ابعاد واقعی کشتار فراتر از آمارهای موجود باشد.
سوم بهمن، پیام اخوان، دادستان پیشین دادگاه رسیدگی به جنایات جنگی سازمان ملل، ابراز امیدواری کرد مقامهای جمهوری اسلامی مانند سران آلمان نازی محاکمه شوند و عدالت در مورد آنها به اجرا درآید.
قتلعام با هماهنگی عالیترین مقامهای حکومت
به گفته شورای سردبیری ایراناینترنشنال، کشتار سازمانیافته در نقاط مختلف ایران نشان میدهد سرکوب خشن معترضان با هماهنگی کامل نهادهای حکومتی و به دستور عالیترین مقامات جمهوری اسلامی انجام شده است.
بر اساس اطلاعات رسیده، پس از سخنرانی علی خامنهای، دیکتاتور تهران، در ۱۹ دی، در نشستها و جلسات توجیهی فرماندهان ارشد سپاه از تعابیری چون «النصر بالرعب» و «قاتلوهم حتی لا تکون فتنه» استفاده شد.
طبق گزارشها و شواهد متعدد، در بسیاری از شهرها، برای تحویل پیکر کشتهشدگان از خانوادههای داغدار مبالغی سنگین با عنوان «حق تیر» دریافت شده است. همچنین در برخی موارد، با وجود مخالفت خانوادهها، کشتهشدگان بهعنوان «بسیجی» معرفی شدهاند.
ایراناینترنشنال افزود بخش اصلی کشتار به دست نیروهای سپاه پاسداران و بسیج انجام گرفت، اما نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در عراق و سوریه نیز در سرکوب مردم ایران مشارکت داشتند.
۲۶ دی، سیانان گزارش داد هزاران شبهنظامی عراقی در هفتههای اخیر برای کمک به جمهوری اسلامی در سرکوب معترضان وارد ایران شدهاند. ایراناینترنشنال پیشتر گزارشی در همین زمینه منتشر کرده بود.
ایرانیانی که در روزها و هفتههای گذشته کشور را ترک کردهاند، از خشونت عریان نیروهای امنیتی و تردید عمیق نسبت به حمایت خارجی سخن میگویند.
الپائیس در گزارشی میدانی از شهر وان در ترکیه — یکی از اصلیترین گذرگاههای خروج ایرانیان — مینویسد هتلها و گذرگاه مرزی کاپیکوی به پناهگاه موقت معترضانی بدل شده که برای فرار از سرکوب، دسترسی به اینترنت قطعشده، یا ادامه مسیر به کشورهای دیگر از ایران خارج شدهاند. به گفته این روزنامه، اغلب این افراد با صدایی آهسته و نگاهی نگران روایت میکنند و همچنان از تعقیب و ربایش در خاک ترکیه بیم دارند.
بر اساس روایتهای نقلشده، آرامش کنونی در شهرهای ایران نه حاصل فروکشکردن نارضایتی، بلکه نتیجه استقرار گسترده نیروهای مسلح و سرکوب قهری است. یکی از مصاحبهشوندگان به الپائیس گفته است که در تقاطعهای اصلی تهران نیروهای بهشدت مسلح مستقر شدهاند و هیچ تجمعی تحمل نمیشود. به گفته او و دیگران، قطع اینترنت و خطوط تلفن زمینهای فراهم کرد تا سرکوب در سکوت و بدون پاسخگویی انجام شود.
این گزارش همچنین به شهادتهایی اشاره میکند که از شلیک مستقیم نیروهای امنیتی با سلاحهای مرگبار، از جمله شاتگانهای دستکاریشده، و حتی استفاده از چاقو علیه معترضان حکایت دارد. برخی از معترضان میگویند با وجود خطر مرگ، در صورت ازسرگیری اعتراضها حاضر به بازگشت به خیابانها هستند.
در بخش دیگری از گزارش، الپائیس به آمار قربانیان میپردازد. آمارهایی که سازمان «حقوق بشر ایران» تاکنون توانسته مستندسازی کند را در گزارش میآورد، اما تاکید میکند که برخی گروههای حقوق بشری شمار جانباختگان را بیش از ۱۰ هزار نفر برآورد میکنند. یکی از ایرانیان خارج از کشور که از طریق ارتباطات محدود ماهوارهای با داخل ایران در تماس بوده، به الپائیس گفته است: «اینبار تقریباً همه ما کسی را میشناسیم که کشته شده است.»
گزارش الپائیس همچنین بازتابدهنده شکاف عمیق میان معترضان درباره راه آینده است. برخی با اشاره به برتری تسلیحاتی حامیان حکومت، از مداخله خارجی برای کنار زدن رهبر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران دفاع میکنند؛ در حالی که دیگران هشدار میدهند حملات خارجی یا تحریمها میتواند به تقویت حکومت بینجامد و بهانهای تازه برای سرکوب فراهم کند.
در این میان، ناامیدی از مواضع متغیر دولت ایالات متحده نیز پررنگ است. مصاحبهشوندگان به الپائیس میگویند وعدههای پیشین برای حمایت از معترضان جای خود را به سکوت یا عقبنشینی داده و این احساس را تقویت کرده است که «هیچکس به مردم ایران اهمیت نمیدهد».
الپائیس در پایان گزارش خود مینویسد یکی از چالشهای اصلی خیزشهای اخیر، فقدان رهبری و برنامهای منسجم است؛ عاملی که باعث شده بخشی از مخالفان، از جمله کسانی که خواهان دموکراسی بدون خشونت هستند، از پیوستن به اعتراضات فاصله بگیرند. با این حال، بسیاری از ایرانیانِ گفتوگوشده با این روزنامه، با وجود ترس، همچنان امیدوارند که اعتراضهای آینده بتواند سرنوشت جمهوری اسلامی را برای همیشه تغییر دهد.
