خاویر میلی، رییسجمهوری آرژانتین، روز پنجشنبه در گفتگویی با رادیو «ال اوبسروادور» از عادت ویژه خود پرده برداشت: «به هیچ عنوان رسم همیشگیام را نمیشکنم و مسابقات جام جهانی را از اقامتگاه ریاستجمهوری تماشا میکنم.»
با این حساب او یکی از تماشاگران ویژه مسابقه فینال در استادیوم متلایف نیویورک نخواهد بود.
شاگردان لیونل اسکالونی تنها یک مسابقه با دفاع از عنوان قهرمانی خود فاصله دارند؛ آنها پس از پیروزی ۲ بر ۱ برابر رقیب دیرینه، انگلیس، در نیمهنهایی آتلانتا، راهی فینال شدند.
اما هرچه هیجان بیشتر میشود، هواداران نیز بیش از پیش به دنبال راهی برای آرام کردن اضطراب خود هستند.
در سراسر آرژانتین، آیینهای خوشیمنی بخش جداییناپذیر فرهنگ فوتبال است و بسیاری از هواداران معتقدند همین خرافات به آنها کمک میکند فشار روانی مسابقات را تحمل کنند.
«هیچکس از جایش تکان نمیخورد»
آندرس گونزالس، ساکن محله کارگری لینیرس در بوینوس آیرس، به خبرگزاری فرانسه گفت: «هنگام مسابقه، هیچکس حق ندارد از جایی که آخرین بار روی آن نشسته بود، بلند شود.»
این حسابدار ۴۸ ساله که خود را «معتاد فوتبال» توصیف میکند، معتقد است همه باید این قوانین را رعایت کنند.
او گفت: «اگر کسی برای رفتن به دستشویی بلند شود و همان موقع آرژانتین گل بزند، او را همانجا نگه میداریم و تا پایان بازی اجازه خروج ندارد.»
«کابالا»؛ آیین خوششانسی
گونزالس به آیینی اشاره میکند که در آرژانتین به آن «کابالا» گفته میشود؛ مجموعهای از رفتارها که باور دارند برای تیم خوششانسی میآورد.
این رسم در بخشهای مختلف جامعه دیده میشود.
در خانه استلا وارگاس، فروشنده ۶۵ ساله، قوانین روز مسابقه تغییرناپذیر است؛ همه باید همان لباس همیشگی را بپوشند، روی همان صندلی بنشینند و سگ خانواده هم باید بیرون از خانه بماند.
او گفت: «برای بازی با انگلیس، چون سگمان بولداگ انگلیسی است، پیراهن آرژانتین را تنش کردیم. برای بازی با اسپانیا، چه باران بیاید و چه آفتاب باشد، باز هم بیرون میماند.»
در خانه گراسیلا کامپوس نیز مادرشوهرش باید هنگام مسابقه اتاق را ترک کند: «او به آشپزخانه میرود و شال آبی و سفید میبافد.»
هواداران خود را بخشی از بازی میدانند
برای کسانی که این آیینها را انجام میدهند، این رفتارها شوخی نیست.
دیگو مورسی، جامعهشناس، به خبرگزاری فرانسه گفت: «در فوتبال، آرژانتینیها خود را فقط تماشاگر نمیدانند، بلکه احساس میکنند بخشی از ماجرا هستند.»
او گفت: «این آیینها به آنها احساس مشارکت میدهد؛ انگار با خوشیمن کردن شرایط یا دور کردن بدشانسی، در نتیجه مسابقه نقش دارند.»
مورسی با تاکید بر اینکه چنین باورهایی در فوتبال بسیار رایج است، گفت: «کارلوس بیلاردو، سرمربی قهرمان جام جهانی ۱۹۸۶، یکی از مشهورترین نمونههاست. بیلاردو با وجود ذهن علمی، بهشدت خرافاتی بود.»
مورسی خاطرهای از او نقل کرد: «در نخستین مسابقه آرژانتین، تلفن رختکن زنگ خورد. یکی از بازیکنان گوشی را برداشت، اما کسی پشت خط نبود.»
او ادامه داد: «از آنجا که آرژانتین آن بازی را برد، بیلاردو قبل از هر مسابقه از کسی میخواست با همان تلفن تماس بگیرد، همان بازیکن پاسخ بدهد و باز هم کسی چیزی نگوید.»
«همیشه جواب میدهد»
در بسیاری از محلههای بوینوس آیرس که با پرچمهای آبی و سفید آراسته شدهاند، هیجان و اضطراب در هم آمیخته است.
لیدیا اوترو، بازنشسته ۷۴ ساله، گفت: «همه آیینهای من همیشه جواب میدهد.»
او که از هواداران دوآتشه تیم ملی آرژانتین و باشگاه بوکا جونیورز است، برای خبرنگار خبرگزاری فرانسه توضیح داد هنگام مالکیت توپ حریف چه حرکات و شعارهایی را مقابل تلویزیون انجام میدهد.
او گفت: «در نیمه اول بازی با انگلیس، سگم رو به تلویزیون نشسته بود و آرژانتین گل نزد.»
سپس با خنده افزود: «میدانید چه کار کردم؟ در نیمه دوم سگ را برگرداندم و همان موقع نتیجه بازی هم برگشت.»
مارادونا و فریزر معروف
دیهگو مارادونا، اسطوره فوتبال آرژانتین که سال ۲۰۲۰ درگذشت، همچنان جایگاه ویژهای در میان مردم این کشور دارد.
خانه سابق او در محله وییا دِووتو در بوینوس آیرس اکنون به زیارتگاهی برای هواداران تبدیل شده است.
در کنار این باورها، سنت قدیمی دیگری هم همچنان زنده است؛ «فریز کردن» حریف.
رودریگو سرنا، هوادار ۱۱ ساله لیونل مسی، گفت: «عکس بازیکن حریف را برمیدارم و داخل فریزر میگذارم. این کار را پدربزرگم به من یاد داده است.»
