بیخبری از دلایل بازداشت و سرنوشت سه بهائی بازداشت شده در شیراز
وبسایت حقوق بشری هرانا گزارش داد بهزاد بصیری و ماندانا ستوده، زوج بهائی ساکن شیراز، و مهسا ستوده، دیگر شهروند بهائی ساکن این شهر، با گذشت حدود سه هفته از زمان بازداشت همچنان در بلاتکلیفی بهسر میبرند.
هرانا افزود بیخبری از دلایل بازداشت و سرنوشت این شهروندان، موجب نگرانی خانواده و نزدیکان آنها شده است.
بر اساس این گزارش، تلاشهای خانوادهها و نزدیکان این سه شهروند بهائی برای کسب اطلاع از محل نگهداری و شرایط آنها بینتیجه مانده است. همچنین، وکلای این سه نفر تاکنون موفق به ثبت وکالت و پیگیری وضعیت حقوقی موکلانشان نشدهاند.
در حالی که آتشبس اخیر میان اسرائیل و لبنان بهعنوان نشانهای از کاهش تنش معرفی شده، تحلیل منتشر شده در یک نشریه اسرائیلی آن را اقدامی موقت و حتی خطرناک توصیف میکند که میتواند به تقویت طرفهای درگیر برای دور بعدی جنگ منجر شود.
در یادداشت منتشر شده در اسرائیلنشنالنیوز، به قلم چایا ای. گراس، تاکید شده که آتشبس برای گروههای تروریست مسلح نهتنها به معنای پایان درگیری نیست، بلکه فرصتی برای تجدید قوا و آمادهسازی برای مراحل بعدی محسوب میشود.
این یادداشت با اشاره به بازگشت نیروهای نظامی اسرائیل از جبههها، مینویسد که اگرچه آتشبس به ظاهر خبر مثبتی است، اما بسیاری از نظامیان با آسیبهای جسمی و روحی بازمیگردند و خانواده قربانیان نیز همچنان با پیامدهای جنگ مواجهاند؛ واقعیتی که مفهوم آتشبس را برای آنان زیر سوال میبرد.
در ادامه، نویسنده با طرح این پرسش که چه کسانی درباره چنین تصمیمهایی تصمیمگیری میکنند، از نبود نقش مستقیم افکار عمومی در این روند انتقاد کرده و تاکید میکند که جامعه اسرائیل بهخوبی میداند چنین آتشبسهایی معمولاً پایدار نیستند.
در این تحلیل همچنین آمده است که تجربههای گذشته نشان داده درگیریها بهطور چرخهای ادامه مییابد و دشمنان اسرائیل بهدلیل ماهیت ایدئولوژیک خود، بهراحتی از تقابل دست نمیکشند.
نویسنده با اشاره به نقش دونالد ترامپ در اعلام این آتشبس، آن را نشانهای از نفوذ تعیینکننده واشینگتن در تصمیمگیریهای امنیتی اسرائیل دانسته و این پرسش را مطرح میکند که آیا اسرائیل همچنان قادر به تصمیمگیری مستقل در چنین مسائل راهبردی است یا خیر.
نویسنده با تاکید بر اینکه «هیچ اسرائیلی جدیای فکر نمیکند این آتشبس منطقی باشد» نوشت: «به نظر میرسد این یک امتیاز به «دوست خوبمان» ترامپ است. بهنظر من او این آتشبس را حتی پیش از نخستوزیر ما اعلام کرد؛ و همین نشان میدهد چه کسی تصمیمگیر اصلی است.»
در بخش دیگری از این تحلیل، به وضعیت لبنان و نقش حزبالله اشاره شده و این پرسش مطرح شده که آیا توافقهای فعلی میتواند به تغییرات واقعی در معادلات امنیتی منجر شود یا صرفاً مقدمهای برای بازگشت به تنش است.
این یادداشت همچنین به ابعاد گستردهتر منطقهای و بینالمللی جنگ پرداخته و آن را بخشی از تقابل میان محورهایی چون [حکومت] ایران، چین و روسیه در برابر آمریکا و متحدانش توصیف میکند.
نویسنده با تکرار این پرسش که «این جنگ چگونه با پیروزی پایان مییابد؟» نوشت: «واضح است که حکومت ایران باید سقوط کند و این هرگز از طریق مذاکره اتفاق نخواهد افتاد.»
نویسنده میگوید یا مردم ایران قیام میکنند - که با توجه به سرکوبها بعید است - یا آمریکا و اسرائیل با تخریب زیرساختها [حکومت] ایران را وادار به تسلیم میکنند، که با توجه به نگاه «جنگ مقدس» در حاکمیت [ایران]، این سناریو نیز چندان محتمل نیست.
در جمعبندی، نویسنده تاکید میکند که آتشبس فعلی بیش از آنکه نشانه پایان جنگ باشد، یک «وقفه موقت» است؛ وقفهای که اگرچه ممکن است برای مدتی کوتاه آرامش ایجاد کند، اما به باور او، جنگ را به پایان نمیرساند و احتمالاً تنها زمینهساز دور بعدی درگیری خواهد بود.
ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران با صدور بیانیهای حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به مقرها و کمپهای پناهندگان سیاسی در اقلیم کردستان عراق را به شدت محکوم کرد.
این ائتلاف که شامل شش حزب کرد ایران است، هشدار داد: «سکوت جامعه جهانی و سیاست سازش با تهران، این حکومت را در ادامه جنایات جنگی و بیثباتسازی منطقه جسورتر میکند.»
بر اساس این بیانیه، کمپهای غیرنظامی و مراکز حزب دمکرات کردستان ایران ۲۸ فروردین هدف حمله قرار گرفتند که در جریان آن سه نفر از اعضای این حزب به نامهای شاهین آذربزرین، ندا میری و سمیرا اللهیاری کشته و دو تن دیگر زخمی شدند.
ائتلاف اشاره کرد که در حملات قبلی نیز ۱۱ نفر کشته شدهاند.
ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران از دولت عراق خواست به مسئولیتهای خود در قبال حفظ جان و امنیت پناهندگان سیاسی عمل کند، و تأکید کرد این حملات، نقض آشکار توافقات امنیتی میان دو طرف است.
ائتلاف همچنین از سازمان ملل متحد به دلیل سکوت در برابر این رویدادها انتقاد کرد و خواستار ثبت آنها به عنوان «جنایت جنگی» شد.
ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان ایران از کشورهای غربی نیز «به دلیل معاملهگری با تهران» انتقاد کرد و گفت که جمهوری اسلامی از مذاکرات برای پیشبرد اهداف خود استفاده میکند.
ائتلاف نسبت به سیاست سازش با تهران هشدار داد و تأکید کرد که مذاکره با این رژیم تنها فرصتی برای گسترش تروریسم و تداوم ناامنی فراهم میکند.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل اعلام کرد: «نیروهای ما مطابق با توافق آتشبس، به عملیات خود در منطقه امنیتی تعیین شده در لبنان برای خنثی کردن تهدیدات ادامه خواهند داد.»
کمی قبلتر، ارتش اسرائیل اعلام کرد که روز شنبه چند عضو حزبالله را در جنوب لبنان کشته است.
در اطلاعیه ارتش اسرائیل اعلام شده که این اعضای حزبالله «بهگونهای به نیروهای ارتش نزدیک شدند که تهدیدی فوری ایجاد میکرد».
مصیب نظامی، ۳۲ ساله و کشاورز، در جریان اعتراضات ۱۸ دیماه در بروجرد پس از مجروح شدن بهدست نیروهای سرکوبگر و انتقال به بیمارستان، با اصابت «تیر خلاص» به قلبش کشته شد. خانواده او علیرغم وضعیت دشوار مالی، پیشنهاد نهادهای امنیتی برای «بسیجی» معرفی کردن مصیب را نپذیرفتند.
مصیب متولد ۱۳۷۲، کشاورز و کارگر اهل روستای فیال بروجرد، پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ حوالی ساعت ۱۸ به قصد حضور در تجمع از خانه خارج میشود. او کمی بعد از سوی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی مورد اصابت گلوله ساچمهای قرار میگیرد، اما همچنان به اعتراض ادامه میدهد.
بهگفته یک منبع مطلع، مصیب دوباره در محاصره نیروهای لباسشخصی و موتورسوار گرفتار میشود.
این منبع به ایراناینترنشنال گفت: «آنقدر با باتون به سر و صورتش کوبیده بودند که دندانها و بینیاش شکسته بود و با صورت به زمین خورده بود. مردم پیکر نیمهجان و تیر خورده او را در حالی که هنوز توان سخن گفتن داشت، به بیمارستان رساندند.»
نزدیکان او که به بیمارستان رسیدند، کادر درمان با این جمله که «مصیب در اتاق عمل است»، لباسهای خونین او را تحویل دادند، اما ساعتی بعد، خبر فوت او اعلام شد.
مزار مصیب نظامی در روستای فیال
معمای «تیر خلاص»
خانواده برای تحویل پیکر به سردخانه «دارالسلام» در چند کیلومتری بروجرد ارجاع داده و جستوجو در میان کشتهشدگانی که در کیسههای سیاه رها شده بودند، آغاز شد.
بهگفته منبع ایراناینترنشنال، پیکر مصیب در حالی پیدا شد که هنوز شلنگها و تجهیزات بیمارستانی به بدنش وصل بود.
نزدیکان با بررسی پیکر، لباسهای مصیب و مطابقت آنها با روایت شاهدانی که در صحنه حضور داشتند، متوجه شدند یک «گلوله جنگی» دقیقا از پشت به قلب او اصابت کرده. این در حالی بود که رد هیچ گلولهای از پشت روی لباس خونی مصیب وجود نداشت.
به گفته این منبع، شواهد نشان میدهد مصیب در خیابان کشته نشده: «اگر او در خیابان تیر جنگی از پشت به قلبش خورده بود، زنده به بیمارستان نمیرسید و صحبت نمیکرد. با توجه به تجهیزات پزشکی که به او متصل بود، او را در بیمارستان با تیر خلاص کشتهاند.»
تصویر لباسهای خونین مصیب نظامی به همراه تصویری از او که یکی از این پیراهنها را به تن داشته است
مقاومت در برابر معامله با خون؛ «هدیه به ایران»
پس از شناسایی پیکر، فشارهای امنیتی بر خانواده آغاز شد. نیروهایی از چندین نهاد جمهوری اسلامی، بارها با مراجعه به خانواده با وعده پول و مزایا، خواستار آن شدند تا مصیب را عضو «بسیج» معرفی کرده و بگویند به دست سایر معترضان و یا «ترویست»ها کشته شده است.
خانواده اما باوجود اینکه مصیب مسئولیت تامین مالی آنها را برعهده داشت و از وضعیت اقتصادی مناسبی برخوردار نبودند، این پیشنهادها را نپذیرفتند.
منبع ایراناینترنشنال گفت مصیب قبل از اینکه برای پیوستن به اعتراضات از خانه بیرون برود به همه گفته بود: «اگر کشته شدم، به خون من خیانت نکنید.»
برادر مصیب نیز در مراسمی در کنار مزار با گفتن «من برادرم را به ایران هدیه کردم»، به وصیت او عمل کرد.
بهگفته این منبع، خانواده مصیب نظامی به محل تیر خوردن او نیز مراجعه کردند تا شاید بتوانند جزییات بیشتری به دست بیاورند، اما نهادهای امنیتی تمامی دوربینهای آن خیابان را جمعآوری کرده بودند.
آزادهای در دل طبیعت؛ «نان جمهوری اسلامی کثیف است»
مصیب با مادر سالخورده و خواهرش زندگی میکرد. اطرافیانش او را جوانی «شریف، آگاه و خانوادهدوست» توصیف میکنند که با وجود تحصیلات، تن به کار در نهادهای حکومتی و دولتی نداده بود.
به فته یکی از نزدیکان مصیب، او معتقد بود «نان جمهوری اسلامی کثیف است» و جمهوری اسلامی را شر مطلقی میدانست که یک روزی آسیب او به همه میرسد: «او عاشق زندگی بود و هربار که از خفقان سیاست به تنگ میآمد، به آغوش طبیعت پناه میبرد و میگفت تنها چیزی که مرا کمی از شر جمهوری اسلامی خلاص میکند، طبیعت است.»
مصیب در رسانههای اجتماعی نیز فعال بود. او در صفحه خود در شبکه اجتماعی ایکس، دادخواه خون کشتهشدگان جنبش مهسا و نوجوانانی چون «سارینا اسماعیلزاده» بود.
تصویر پیام مصیب در شبکه اجتماعی ایکس
بهگفته منبع ایراناینترنشنال، مصیب مدام بعد از جنبش مهسا، همیشه از کشتهشدگان و اعدامشدگان یاد میکرد و میگفت: «خون ما از این بچهها رنگینتر نیست؛ باید بتوانیم کاری کنیم تا نسل بعد خوب زندگی کند».
سیامک آرام، برگزارکننده تجمع واشینگتن، به اردوان روزبه، خبرنگار ایراناینترنشنال، گفت: «مسئله حقوق بشر و آنچه در ایران میگذرد برای مذاکرهکنندگان در دولتهای مختلف آمریکا اولویت اصلی نبوده است.»
او افزود: «در دورههای مختلف تلاش شده با حضور در عرصه بینالمللی و همزمان با مذاکرات، صدای نقض حقوق بشر در ایران به گوش جهان برسد و این مسائل قربانی معاملات سیاسی نشود.»
