در این بیانیه که یکشنبه ۱۹ بهمن در شبکه اجتماعی ایکس منتشر شد، آمده است: «دوصد نیمکت خالی؛ دوصد نام که نباید بیجان میشدند و این پایان نیست. دوصد نام؛ نامهایی که تکرارشان خواهیم کرد تا روز دادخواهی.»
این تشکل افزود: «هر نام یک "کاش" با خودش دارد: کاش زنده بود؛ کاش مدرسهاش هنوز منتظرش بود؛ کاش مادری مجبور نبود نام فرزندش را در فهرستها بخواند. اینها کودک بودند؛ زندگی داشتند، شیطنت داشتند و رویا داشتند، اما دستهایی تصمیم گرفتند که زندگیشان قابل حذف است.»
شورای سردبیری ایراناینترنشنال پنجم بهمن در بیانیهای اعلام کرد بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر در جریان سرکوب هدفمند انقلاب ملی ایرانیان به دستور علی خامنهای، دیکتاتور تهران، کشته شدهاند.
با گذشت زمان، هر روز ابعاد تازهتری از جنایات گسترده و هولناک جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات اخیر آشکار میشود.
قتلعام سازمانیافته معترضان و مشارکت مستقیم سپاه پاسداران، بسیج و نیروهای نیابتی در آن، بیش از هر زمان دیگری مشروعیت جمهوری اسلامی را در سطح داخلی و بینالمللی به چالش کشیده است.
«تا وقتی مرگ کودک بیهزینه است، هیچ نظم سیاسی مشروع نیست»
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران در ادامه بیانیه خود، اسامی دانشآموزان کشتهشده را منتشر کرد و نوشت: «این فهرست آرشیو مرگ نیست؛ کیفرخواستی است علیه سیستمی که کودک را نه صاحب زندگی، که مانعی برای بقای خود میبیند.»
این تشکل با اشاره به تداوم سیاستهای سرکوبگرانه حکومت اضافه کرد: «پس از مرگشان هم دست برنداشتند: نامها را ممنوع کردند، خاکسپاریها را بیصدا پیش بردند و حقیقت را انکار کردند. حذف، انکار و تحریف، ادامه همان سیاستی بود که پیشتر جانها را گرفته بود.»
این تشکل تاکید کرد نیمکتهای خالی در مدارس یادآور جنایات جمهوری اسلامی و سیاستی هستند که «کودک را از کلاس به گورستان فرستاد».
در پایان این بیانیه آمده است: «ما این نامها را مینویسیم تا آموزش از بیطرفی دروغین بیرون بیاید و جامعه بداند تا وقتی مرگ کودک بیهزینه است، هیچ نظم سیاسیای مشروع نیست... نامها میمانند؛ برای مطالبه، برای پاسخگویی و برای پایاندادن به سیاست قتل کودک.»
پیشتر یک مقام سابق وزارت کشور در گفتوگو با ایراناینترنشنال خبر داد سرکوب گسترده اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی نتیجه یک «روند برنامهریزیشده و چندلایه» بوده که از سال ۱۴۰۱ در نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی پیگیری شده است.
ویدیوهای منتشرشده و روایتهای شهروندان از شلیک مستقیم گلوله جنگی، به رگبار بستن معترضان از ساختمانهای مرتفع، استفاده از سلاحهای ساچمهای، بهکارگیری تکتیراندازها، یورش به بیمارستانها و زدن تیر خلاص به مجروحان در جریان انقلاب ملی حکایت دارد.
