مراسم یادبود جان‌باختگان بندر رجایی در بندرعباس

روز جهانی کارگر، در اول ماه مه در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود. در ترکیه، اتحادیه‌های کارگری فراخوان اعتراضات داده‌اند، اما امسال نیز مانند سال‌های گذشته، تدابیر امنیتی دولت، برگزاری مراسم را محدود کرده است.

فرزیا ثابتی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال گزارش می‌دهد

گروهی از معلمان شاغل و بازنشسته، پنج‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ همزمان با روز جهانی کارگر و روز معلم در ایران، در شهرهایی از جمله شیراز، هرسین و اسلام‌آباد غرب با وجود فضای سنگین امنیتی، مقابل ادارات آموزش‌وپرورش تجمع اعتراضی برگزار کردند.

این تجمع‌ها در شرایطی شکل گرفت که از شب قبل، تماس‌های تهدیدآمیز، احضار فعالان صنفی و فشار بر خانواده‌های معلمان از سوی نهادهای امنیتی در جریان بود.

در برخی مناطق، نیروهای امنیتی مانع شکل‌گیری تجمع شدند و در مواردی نیز تعدادی از معلمان بازداشت یا بازجویی موقت شدند.

فرهنگیان حاضر در این تجمع‌ها با در دست داشتن پلاکاردهایی همچون «امنیت شغلی، معیشت و کرامت، حق معلم است»، «معلم دادخواه است، نه فرمان‌بردار سکوت» و «هفته معلم را به ما تبریک نگویید، حق‌مان را بدهید» خواستار تحقق مطالبات صنفی خود شدند.

به‌رغم فشارهای امنیتی، این تجمع‌ها به صورت مسالمت‌آمیز برگزار شد. بسیاری از معلمان در گروه‌های کوچک و هماهنگ در مکان‌های مختلف گرد آمدند تا صدای خود را به گوش برسانند.

این اعتراض‌ها بازتاب سال‌ها بی‌توجهی به مطالبات صنفی، حقوق عقب‌افتاده، فشارهای معیشتی و بی‌عدالتی در ساختار آموزش‌وپرورش بود. معلمان معترض تأکید کردند: «با حقوق ناچیز، آینده دانش‌آموزان را نمی‌توان ساخت.»

فرهنگیان اعلام کردند که علی‌رغم تهدیدها، همچنان برای حفظ کرامت خود و آینده آموزش کشور ایستادگی خواهند کرد.

کانون صنفی فرهنگیان مازندران با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که پیش از تجمع فرهنگیان در پنج‌شنبه ۱۱ اردیبهشت‌ماه، موجی از تماس‌ها و احضارهای تهدیدآمیز از سوی نهادهای امنیتی، از جمله حراست، اطلاعات و پلیس امنیت، علیه اعضای این کانون و دیگر معلمان استان صورت گرفته است.

در این بیانیه آمده ماموران امنیتی نه‌تنها معلمان، بلکه برخی اعضای خانواده آن‌ها را نیز تهدید کرده‌اند تا از حضور در تجمع خودداری کنند.

این فشارها، به گفته این کانون، حتی تا ساعاتی پیش از زمان اعلام‌شده برای تجمع ادامه داشته است.

کانون صنفی فرهنگیان مازندران در بیانیه خود، این اقدامات را «بی‌محابا و برخلاف قانون» توصیف کرد و گفت در حالی که مطالبات معلمان و بازنشستگان آموزش و پرورش سال‌هاست بی‌پاسخ مانده، حکومت به جای پاسخگویی، مسیر سرکوب و ارعاب را در پیش گرفته است.

در پایان این بیانیه تاکید شده است: «جامعه فرهنگیان هیچ‌گاه از حق و حقوق قانونی خود و دانش‌آموزانش دست نخواهد کشید و در این مسیر، ثابت‌قدم‌تر از گذشته خواهد ماند.»

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران اعلام کرد که تجمع جمعی از معلمان شاغل و بازنشسته مقابل اداره‌کل آموزش و پرورش تهران به مناسبت روز جهانی کارگر با سرکوب شدید نیروهای امنیتی و انتظامی مواجه شد.

به گزارش این شورا، فضای اطراف محل تجمع به شدت امنیتی بود و ماموران اجازه هیچ‌گونه عکس‌برداری یا ثبت تصویر را به معلمان ندادند.

تعدادی از معلمان حاضر در این تجمع بازداشت شدند و جمعی دیگر نیز با ضرب و شتم مجبور به ترک محل شدند.

این تجمع در حمایت از مطالبات صنفی و در چارچوب فراخوان‌های هماهنگ‌شده معلمان سراسر کشور برگزار شده بود.

پس از گذشت پنج روز از انفجارها و آتش‌سوزی‌ مرگبار در بندر رجایی، آمارهای رسمی جمهوری اسلامی از جان باختن ۷۰ نفر خبر داده‌اند، در حالی که احمد میدری، وزیر کار دولت پزشکیان، روز پنج‌شنبه از کشته شدن ۱۰۰ نفر در این حادثه خبر داد.

این در حالی است که یک شهروند با سابقه کار در بندر رجایی در پیامی به کارزار مردمی «خط بحران» ایران‌اینترنشنال اعلام کرد که «تعداد کشته‌ها و مفقودان این انفجارها بیش از ۳۰۰ نفر است که شامل پرسنل اداری و عملیاتی شرکت سینا و کارگران روزمزد می‌شود.»

امیر سلطان‌زاده، عضو تحریریه ایران‌اینترنشنال، درباره تناقض‌های موجود در آمارهای ارائه‌شده می‌گوید: «مانند تمام حوادثی که در گذشته در کشور رخ داده، جمهوری اسلامی در تلاش است تا روایت خود را از این حادثه بسازد.»

او افزود: «حکومت، اجازه دسترسی خبرنگاران به منطقه را نداد تا جزییات حادثه پنهان بماند، اما در مقابل شاهد آن هستیم که رسانه‌های بین‌المللی مانند آسوشیتدپرس، با ارائه گزارشی دقیق درباره جزییات محموله و مالکیت آن، تحت بنیاد مستضعفان، جامعه جهانی را از ابعاد مختلف این حادثه آگاه می‌کنند.»

سلطان‌زاده درباره دلایل احتمالی این تناقض‌ها گفت: «ممکن است جمهوری اسلامی از بروز فاجعه‌ای با چنین ابعاد گسترده‌ای غافلگیر شده باشد چراکه آن‌ها در ابتدا محموله‌ای در ظاهر کالاهای روزمره و مواد غذایی وارد کردند تا از ردیابی آن جلوگیری کنند، اما در نهایت، انفجار این محموله به یک فاجعه‌ منجر شد.»