«خانواده»؛ فمینیسم مردانه!
محمد عبدی
نویسنده و منتقد فیلم
«خانواده»، ساخته فرانچسکو کوستابیله که در بخش افقهای جشنواره ونیز به نمایش درآمد، داستان تلخی را درباره خشونت خانگی روایت میکند. جایی که سرانجام پسر در برابر خشونت پدر علیه مادرش میایستد.
نویسنده و منتقد فیلم
«خانواده»، ساخته فرانچسکو کوستابیله که در بخش افقهای جشنواره ونیز به نمایش درآمد، داستان تلخی را درباره خشونت خانگی روایت میکند. جایی که سرانجام پسر در برابر خشونت پدر علیه مادرش میایستد.
همه چیز از دوران کودکی آغاز میشود. جایی که دو پسر خانواده شاهد بدرفتاری و خشونت ترسناک پدر علیه مادرشان هستند. دوربین از نگاه این دو پسربچه که از ترس در گوشهای پناه گرفتهاند، محیط اطراف آنها را به شکل ناواضحی به نمایش میگذارد. قرار نیست در این صحنه خشونت را به چشم ببینیم. برای دیدن آن باید تا نزدیک اواخر فیلم منتظر بمانیم تا باز به این صحنه بازگردیم اما تاثیر این صحنه بر این دو بچه، بهویژه فرزند کوچکتر که جی صدایش میکنند، قرار است جهان خشن فیلم و شخصیت خلافکار و متمایل به خشونت او را شکل دهد.
دوربین از نگاه جی به پشت در اتاق خواب میآید؛ جایی که صدای پرخاش پدر را از پشت آن میشنویم اما همان جا میایستد و وارد نمیشود.
در طول فیلم چند بار دیگر به این صحنه بازمیگردیم. به این فضای ترسناک که روح و روان این پسربچه را میآزارد. در نهایت اما درست پیش از صحنه پایانی، برای بیشتر همراه شدن با عملی که جی در انتها علیه پدرش انجام میدهد، اتفاقات داخل اتاق خواب را برای اولین بار میبینیم: جی (در زمان کودکی) در را باز میکند و پدرش با خشونت تمام در حال کتک زدن مادرش است. نگاه پدر به نگاه جی گره میخورد؛ همان نگاهی که در صحنه رویارویی آنها در انتها تکرار میشود.
روایت ماچوئیسم در سینمای ایتالیا چیز تازهای نیست چرا که مستقیم برگرفته از فرهنگی است که در آن موارد خشونت مردانه اصلا کم نیست. این داستان هم برگرفته از یک داستان واقعی است که بخشی از این معضل را روایت میکند اما اتفاق رخ داده و همینطور فضای فیلم به شدت تحت تاثیر همان فضای مردانه باقی میماند.
به یک معنی، با آن که فیلم از جهت روایت خشونت علیه زنان در رده فیلمهای فمینیستی قرار میگیرد اما نوع روایت فیلم، جهانبینی درون آن و نوع شخصیتها به شدت مردانه به نظر میرسد.
شخصیت مادر در فیلم به غایت منفعل است و فیلم در پرداخت او برای تماشاگری از نسل امروز چندان موفق نیست. هر چند قرار است نوع زن منفعلی روایت شود که از جهان مردانه میترسد و عکسالعملش تسلیم است اما روند پیشبرد قصه و تحمل همه توهینها و خشونت بیحد و حصر مرد، گاه غیرقابل باور به نظر میرسد؛ از جمله پذیرش بازگشت مرد به خانه پس از چندین سال، در داستان فیلم به یک علامت سوال تبدیل میشود.
ترس او از مرد را میتوان دلیل پناه نبردن این زن به پلیس دانست (و این که پناه بردن به پلیس در مقطعی باعث جدایی او از فرزندانش شده) اما حالا در وضعیت جدید، زمانی که فرزندان کوچک او به جوانان رعنایی بدل شدهاند که میتوانند جلوی پدر را بگیرند، احتیاط بیش از حد او که حتی حاضر نیست جای زخم خشونت شوهر را به فرزندانش نشان دهد، در جهان فیلم قابل قبول ترسیم نمیشود.
به همین دلیل فیلم بیش از آن که نگاهی فمینیستی در روایت جهان یک زن داشته باشد، به دنیای مردانه خشن و تلخ جوانی توجه دارد که زاییده خشونت خانگی است. به این معنی که شخصیت اصلی فیلم مادر نیست بلکه قرار است ما از طریق بلایی که بر سر مادر میآید، به دنیای پسر او نزدیک شویم. دنیای این پسر هم به تمامی مردانه و منطبق بر ماچوئیسم ترسیم میشود.
در نتیجه فیلم با یک تناقض روبهرو می شود: قرار است شخصیتی را دوست داشته باشیم که دوست داشتنی نیست. رفتار بسیار خشن او، عضویتش در یک گروه تبهکار فاشیستی و کتک زدن و چاقو زدن به دیگران، چیزی برای قهرمان تلقی شدن شخصیت اصلی باقی نمیگذارد و در نتیجه عمل نهایی او، بیش از آن که عملی قهرمانانه باشد، نوعی ادامه خشونتهای قبلی است که این بار تنها به دلیل متفاوتی رخ میدهد.
از همه بدتر رفتار جی با دختری است که او را دوست میدارد. این دختر مظهر پاکی و زیبایی و عشق در فیلم است اما رفتار زننده جی با او، از خشونت گفتاری تا حتی فیزیکی، عشق این دختر به جی را غیرقابل باور و بسیار عجیب جلوه میدهد تا آنجا که تماشاگر به این فکر میافتد که دختری با این همه زیبایی و مهر، چطور میتواندعاشق این شخصیت خشن با رفتار بیمارگونهاش باشد و چرا باید این همه تحقیر را تحمل کند؟
فیلم البته قصد دارد شخصیت این دختر را به شخصیت مادر نزدیک کند، همان گونه که شخصیت جی را با شخصیت پدرش یکی میکند.
در هر دو مورد دیالوگی در فیلم وجود دارد: جایی که جی به دختر میگوید نمیخواهد سرنوشت او به مانند مادرش شود و مورد دوم جایی است که پدر، جی را به خودش شبیه میداند و جی سعی دارد این شباهت را انکار کند.
در واقع اما هم دختر به مادر شبیه است و هم جی به پدرش. هر دو این شخصیتهای جوان تکرار بیحاصلی هستند از نسل گذشته: نه دختر توانایی بریدن از یک مرد خشن با رفتاری توهینآمیز را دارد و نه جی با وجود نفرت از پدرش توانسته از اخلاق و رفتار او فاصله بگیرد.
در اسطورههای یونان باستان، اودیپ پدرش را میکشد، بر خلاف شاهنامه که در آن پدر، پسر را میکشد. این موضوع شاید دو نوع نگاه به جهان را در دو سوی دنیا تصویر میکند: نگاه به آینده و نگاه به گذشته.
فیلم «خانواده» از اسطوره اودیپ بهره میگیرد و به آینده نگاه دارد. جایی که در پایان به رغم تلخی، قرار است نوید آیندهای روشنتر داده شود. نوشتههای فیلم درباره سرنوشت جی هم این موضوع را تایید میکند.
به گزارش خبرگزاری رویترز، این نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم است که یک حزب راستگرای افراطی در یک انتخابات پارلمان ایالتی در این کشور، پیروز میشود.
سازمان امنیت ایالتی، حزب آلترناتیو برای آلمان را به صورت رسمی به عنوان حزب «راست افراطی» طبقهبندی کرده است و دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان که به عنوان نهاد ناظر و نگهبان قانون اساسی این کشور شناخته میشود، مدتهاست حزب آلترناتیو برای آلمان را زیر نظر دارد.
بر اساس نتایج اولیه انتخابات که رسانههای آلمانی منتشر کردهاند، حزب آلترناتیو برای آلمان که به رهبری بیورن هوکه، پنج سال پیش نزدیک به ۲۳ درصد آرا را در انتخابات پارلمانی ایالت تورینگن به دست آورده بود، در انتخابات روز یکشنبه ۱۱ شهریور با کسب ۳۲/۸ درصد آرا، حزب پیشتاز و پیروز این انتخابات شده است.
در ایالت زاکسون، اگرچه حزب دموکرات مسیحی با کسب ۳۱/۵ درصد آرا حائز اکثریت شده اما حزب آلترناتیو برای آلمان تنها با ۱/۱ درصد اختلاف و با کسب ۳۰/۴ درصد آرا، جایگاه دوم را در رقابتهای انتخاباتی به دست آورده است.
علیرغم این موفقیتها، این حزب که در این دو ایالت شرق آلمان به عنوان «راستگرای افراطی» شناخته میشود، به احتمال زیاد قادر به تشکیل دولت نخواهد بود چون به دلیل عدم همکاری سایر احزاب نمیتواند به حدنصاب ۵۰ درصدی آرای پارلمان برای تشکیل دولت ایالتی برسد.
به گزارش رویترز، این حزب ملیگرا، ضد مهاجرت و دوستدار روسیه، ممکن است تعداد کرسیهای کافی را در هر دو ایالت برای ناکام گذاشتن شماری از تصمیمهای اساسی، به دست آورده باشد.
بر اساس قوانین ایالتی، شماری از مصوبات و انتصابات دولتی مانند انتصاب قضات یا مقامات ارشد امنیتی، نیازمند تایید اکثریت دو-سومی اعضای پارلمان است؛ امری که میتواند به این حزب افراطی امکان مسدود کردن چنین مصوبات و انتصاباتی را بدهد.
صدراعظم آلمان در بیانیهای که به رویترز داده است، هشدار داد به عنوان یک قانونگذار حزب سوسیال دموکرات، نتایج حزب آلترناتیو برای آلمان در ایالتهای زاکسن و تورینگن را نگرانکننده میداند.
به گزارش رویترز، شولتز در ادامه بیانیه خود گفت آلمان نمیتواند و نباید به این وضعیت عادت کند: «آلترناتیو برای آلمان به این کشور آسیب میرساند. این حزب اقتصاد را تضعیف میکند، جامعه را چندپاره میکند و شهرت کشور ما را خراب میکند.»
بر اساس گزارش رویترز، نتایج انتخابات یکشنبه، ضربه سنگینی به ائتلاف حاکم در آلمان به رهبری شولتز وارد کرده و این ائتلاف را بیش از پیش متزلزل ساخته است.
بنا بر همین گزارش، نتایج این انتخابات موجب تشدید فشار بر شولتز برای سختتر کردن سیاستهای پناهجویی و همچنین مساله حمایت از اوکراین خواهد شد.
آرای هر سه حزب سهیم در دولت ائتلافی حاکم در انتخابات پارلمانی در این دو ایالت کاهش یافت و در نهایت تنها حزب سوسیال دموکرات شولتز توانست از آستانه کسب دستکم پنج درصد آرای اخذ شده برای باقی ماندن در پارلمانهای دو ایالت عبور کند.
بیورن هوکه، رهبر حزب آلترناتیو برای آلمان، دو بار در سال جاری به دلیل استفاده از یک شعار ممنوعه نازیها در ایالت تورینگن محکوم و جریمه شد و پرونده دیگر او در ارتباط با اتهام تحریک افکار عمومی هنوز در جریان است.
این انتخابات چند روز پس از یک حمله با چاقو در شهر زولینگن آلمان برگزار شد که در جریان آن سه نفر کشته شدند.
گروه دولت اسلامی (داعش) مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت اما انجام آن از سوی یک مرد سوری موجب شد بحثی داغ درباره مساله مهاجرت در آلمان به راه افتد.
تعدادی از سیاستمداران آلمانی بر لزوم افزایش تدابیر امنیتی، در نظر گرفتن محدودیتهای سختگیرانهتر در خصوص استفاده از سلاح، اعمال مجازاتهای بیشتر علیه جنایات خشونتآمیز و اصلاح سیاستهای مهاجرتی تاکید کردهاند.
فردریش مرتس، عضو برجسته حزب راست میانه «اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان»، در واکنش به حمله زولینگن، خواستار توقف ورود پناهندگان از سوریه و افغانستان به این کشور شد.
نقش مهاجران در چند حمله در آلمان واکنشهای بسیاری را در این کشور برانگیخت و بسیاری خواستار وضع قوانین سختگیرانهتر برای جلوگیری از ورود مهاجران به این کشور شدهاند.
در خرداد ماه نیز فردی با چاقو به تجمع راستگرایان منتقد اسلام در شهر مانهایم آلمان حمله کرد و یک نیروی پلیس را کُشت. چند تن دیگر نیز در این حمله زخمی شدند.
بر اساس نظرسنجیها، حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» در ایالت تورینگن بین ۳۰.۵ تا ۳۳.۵ درصد آرا و در ایالت زاکسن ۳۰ تا ۳۱.۵ درصد آرا را به خود اختصاص خواهد داد.
در صورت نهایی شدن نتایج، این برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم خواهد بود که حزب راست افراطی آلمان در پارلمان یک ایالت این کشور بیشترین کرسی را به دست میآورد.
پیشتر پیشبینی میشد حزب راست افراطی بتواند در انتخابات هر دو ایالت زاکسن و تورینگن به پیروزی دست یابد و موقعیت سیاسی اولاف شولتس، صدراعظم آلمان را بیش از پیش تضعیف کند.
مراکز رایگیری در ساعت هشت صبح یکشنبه به وقت محلی در این دو ایالت گشوده شد.
حدود ۳.۳ میلیون رایدهنده در زاکسن و ۱.۷ میلیون رایدهنده در تورینگن به صندوقهای رای فراخوانده شدند.
این انتخابات چند روز پس از یک حمله با چاقو در شهر زولینگن آلمان برگزار میشود که در جریان آن سه نفر کشته شدند.
گروه دولت اسلامی (داعش) مسئولیت حمله با چاقو در شهر زولینگن را بر عهده گرفت، اما انجام این حمله از سوی یک مرد سوری موجب شد که بحث داغی درباره مسئله مهاجرت به راه افتد.
تعدادی از سیاستمداران آلمانی بر لزوم افزایش تدابیر امنیتی، در نظر گرفتن محدودیتهای سختگیرانهتر در خصوص استفاده از سلاح، اعمال مجازاتهای بیشتر علیه جنایات خشونتآمیز و اصلاح سیاستهای مهاجرتی تاکید کردهاند.
فردریش مرتس، عضو برجسته حزب راست میانه «اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان»، در واکنش به حمله زولینگن، خواستار توقف ورود پناهندگان از سوریه و افغانستان به این کشور شد.
او در نامهای سرگشاده که در وبسایتش منتشر شد، نوشت: «دیگر کافی است.»
نقش مهاجران در چند حمله در آلمان واکنشهای بسیاری را در این کشور برانگیخته است و بسیاری خواستار وضع قوانین سختگیرانهتر برای جلوگیری از ورود مهاجران به این کشور شدهاند.
در خردادماه نیز فردی با چاقو به تجمع راستگرایان منتقد اسلام در شهر مانهایم آلمان حمله کرد و یک نیروی پلیس را کُشت. چند تن دیگر نیز در این حمله زخمی شدند.
بر اساس آخرین نظرسنجیها، حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» در هر دو ایالت در حال پیشرفت است.
در تورینگن، که محل استقرار رادیکالترین جناح این حزب است، انتظار میرود که این حزب جلوتر از محافظهکاران دموکرات-مسیحی قرار گیرند.
با این حال، بعید است که این حزب بتواند یک دولت را رهبری کند و احتمال میرود سایر احزاب از هرگونه ائتلاف با آن خودداری کنند.
پیروزی راست افراطی در انتخابات کنونی باعث تضعیف دولت ائتلافی شولتس، آن هم یک سال مانده به انتخابات پارلمانی آلمان خواهد شد.
بر اساس نظرسنجیها، آرای حزب سوسیال دموکرات که شولتس در آن عضویت دارد، در هر دو ایالت حدود ۶ درصد سقوط کرده است.
در سالهای اخیر، نزدیک به هشت میلیون نفر، برابر با بیش از یکچهارم جمعیت ونزوئلا، به دلیل مشکلات اقتصادی و سرکوب سیاسی، از این کشور فرار کردهاند.
پیشتر و در روز ۳۰ مرداد، اندیشکده شورای آتلانتیک با اشاره به وخامت بحران سیاسی در ونزوئلا هشدار داده بود که آمریکا و دیگر کشورهای منطقه باید خود را برای موج جدید مهاجرت از ونزوئلا آماده کنند.
شهری که جوانهایش را از دست داده است
نیویورکتایمز روز یکشنبه ۱۱ شهریور در گزارشی درباره ماراکایبو نوشت: «شهری که زمانی یک کلانشهر پررونق در قلب منطقه نفتی ونزوئلا بود، دیگر وجود ندارد.»
این شهر امروز مملو از خانههای متروکه است. برخی از آنها چنان به نظر میرسند که انگار بمب روی آنها افتاده، زیرا صاحبان خانهها، قبل از سفرشان به کلمبیا، شیلی و آمریکا، پنجرهها و سقفها را کندهاند تا به عنوان ضایعات بفروشند.
محلههای طبقه متوسط پر از تابلوهای «برای فروش» و حیاطهای پوشیده از علفهای هرز است.
خودروهای کمتری در خیابانها حرکت میکنند و مجرمان کمتری هم برای سرقت آنها وجود دارند.
نیویورکتایمز تاکید کرد در هیچ کجا، مهاجرت به اندازه ماراکایبو چشمگیر نیست؛ شهری که با از دست دادن حدود نیم میلیون نفر از جمعیت ۲.۲ میلیونیاش، تقریبا خالی از سکنه شده است.
این دادهها بر اساس نظرسنجیها تهیه شده، زیرا دولت ونزوئلا از یک دهه پیش تاکنون، سرشماری رسمی در این کشور انجام نداده است.
ماراکایبو واقع در غرب ونزوئلا همچنان دومین شهر بزرگ این کشور محسوب میشود اما از اقتصاد فروپاشیده، خاموشیهای مکرر، و کمبود مداوم بنزین و آب رنج میبرد.
در این شهر برق و آب شش روز در هفته قطع میشوند.
یک سازمان غیرانتفاعی با نام Convite هشدار داد در ماراکایبو، صدها هزار نفر از افراد مسن در شرایط بحرانی زندگی میکنند و تنها حدود سه دلار در ماه مزایای بازنشستگی دارند.
گذران زندگی بیشتر مردم از طریق کمکهای مالی بستگانشان در خارج از کشور با میانگین کمتر از ۲۵ دلار در ماه است.
بسیاری از بزرگسالان برای پیدا کردن کار راهی مناطق دیگر شدهاند و کودکانشان را در خانه نزد پدربزرگها و مادربزرگهای مسن رها کردهاند.
آنتونیو سیرا، شهروندی ۷۲ ساله که سه فرزند بزرگسالش سالها پیش مهاجرت کردهاند، به نیویورکتایمز گفت این وضعیت باعث شده که شهر به مکانی پر از افراد مسن تبدیل شود.
به گفته مقامهای ماراکایبو، سهم افراد مسن از جمعیت این شهر در حال افزایش است چون جوانان کمتری در آن باقی ماندهاند.
ماراکایبو برای موج جدید مهاجرت آماده میشود
ماراکایبو اکنون در حال آماده شدن برای موج دیگری از مهاجرتها در ماههای آینده است، بهویژه با توجه به اینکه ونزوئلا پس از انتخابات ریاستجمهوری اخیر خود به سمت بیثباتی بیشتری میرود.
در این انتخابات، نیکولاس مادورو باوجود شواهدی که حاکی از شکست قاطع او بود، ادعا کرد پیروز شده است.
دولت مادورو دست به سرکوب بیرحمانه و خشن معترضان به نتایج انتخابات زده است.
تاکنون حدود دو هزار نفر از معترضان، فعالان، روزنامهنگاران و سیاستمداران دستگیر شدهاند.
با توجه به اینکه آمریکا از جمله کشورهایی است که ادعای پیروزی مادورو را نپذیرفته، انتظار نمیرود تحریمهای ایالات متحده که مشکلات اقتصادی ونزوئلا را عمیقتر کرده است، در آینده نزدیک کاهش یابد.
تبعات مهاجرت اندک پزشکان، پرستاران و رانندگان اتوبوس باقیمانده در ونزوئلا برای ماراکایبو وخیمتر خواهد بود، چرا که بسیاری از صاحبان این مشاغل، قبلا شهر را ترک کرده بودند.
رافائل رامیرز، شهردار ماراکایبو به نیویورکتایمز گفت که افزایش شدید مهاجرت از این شهر حدود یک دهه پیش و در پی فروپاشی شرکت دولتی نفت آغاز شد.
این فروپاشی به دلیل فساد، کمبود سرمایهگذاری و پاکسازیهای سیاسی کارکنان ماهر روی داد و البته تحریمهای ایالات متحده به آن دامن زد.
قطعی بزرگ و سراسری برق ونزوئلا در سال ۲۰۱۹ موجب غارت چندروزه در ماراکایبو شد و نقطه عطفی در این روند بود.
ایالت زولیا که ماراکایبو در آن واقع شده، با کلمبیا هممرز است و این ویژگی جغرافیایی، مهاجرت گسترده و با پای پیاده افرادی را که توانایی خرید بلیت هواپیما نداشتند، آسانتر کرد.
نتایج یک نظرسنجی که اخیرا به سفارش اتاق بازرگانی در زولیا انجام شد، نشان داد که یک عضو نزدیک تقریبا ۷۰ درصد از خانوادههای مورد پرسش، در خارج از ونزوئلا زندگی میکند.
دستکم نیمی از افرادی که در نظرسنجی دیگری شرکت کرده بودند، گفتند که قصد دارند از ونزوئلا بروند.
شهروندان ونزوئلایی روز هفتم مرداد برای شرکت در انتخابات ریاستجمهوری به پای صندوقهای رای رفتند.
بسیاری از آنان، حتی حامیان قدیمی هوگو چاوز، رییسجمهوری پیشین این کشور و مرشد مادورو، رییسجمهوری کنونی، روی پیروزی ادموندو گونزالس، نامزد مورد حمایت اپوزیسیون، حساب کرده بودند تا سرنوشت کشورشان را تغییر دهند و عزیزانشان را به خانه بازگردانند.
ماریا کورینا ماچادو، رهبر اصلی اپوزیسیون، این موضوع را به یکی از ارکان کارزار انتخاباتی گونزالس تبدیل کرده بود.
میرلا پرز، استاد و محقق علوم اجتماعی در دانشگاه مرکزی ونزوئلا به نیویورکتایمز گفت با توجه به اینکه دولت مادورو هیچ تمایلی به مذاکره برای حل بحران انتخاباتی نشان نمیدهد، سطح مهاجرت در اواخر سال جاری میلادی «بسیار چشمگیر» خواهد بود.
به گفته او، در حال حاضر، شمار زیادی از مردم در حال برنامهریزی برای خروج از کشور هستند.
در هفتههای گذشته بسیاری به فرودگاه ماراکایبو رفتند تا برای همیشه به فرزندان مهاجرشان در اسپانیا و آرژانتین بپیوندند.
گزارشهای متعددی هم از صفهای طولانی ونزوئلاییها در حال ترک کشور با پای پیاده به سمت کلمبیا منتشر شده است.
جاستین ترودو، نخستوزیر کانادا در این رابطه گفت: «ما استفاده از برنامه جذب کارگران موقت خارجی کمدستمزد را کاهش خواهیم داد.»
او افزود: «ما همچنین به دنبال تغییراتی در مولفه مشاغل با دستمزد بالا هستیم.»
برنامه مورد اشاره ترودو به افراد غیرکانادایی اجازه میدهد تا بهصورت کوتاهمدت به این کشور بیایند و برای دورههای مختلف از چند ماه تا چند سال کار کنند.
استفاده از چنین برنامهای که با هدف رفع کمبود نیروی کار ایجاد شده بود، رشد چشمگیری داشته، اما به دلیل سوءاستفادههایی که از آن شده، مورد انتقاد قرار گرفته است.
این سوءاستفادهها بهویژه شامل تبانی کارگران و کارفرمایان بوده است.
قوانین جدید شامل بازگرداندن ممنوعیت صدور مجوز کار موقت برای کارگران خارجی برای مشاغل کمدرآمد در شهرها است؛ البته شهرهایی که دارای نرخ بیکاری ۶ درصد یا بیشتر باشند.
رندی بواسونو، وزیر کار کانادا در این زمینه گفت: «در حال حاضر، ما میدانیم که کاناداییهای واجد شرایط بیشتری میتوانند موقعیتهای خالی را پر کنند.»
او افزود: «تغییراتی که ما امروز ایجاد میکنیم، کارگران کانادایی را در اولویت قرار میدهد.»
به گفته مقامهای کانادایی، بازار کار در این کشور نسبت به سالهای گذشته راکدتر شده است.
این در حالی است که کانادا در همین مدت بالاترین میزان رشد جمعیت را در بیش از نیم قرن اخیر در پی سیاستهای مهاجرتی خود تجربه کرده است.
کانادا اکنون بیش از ۴۱ میلیون نفر جمعیت دارد، اما نرخ بیکاری در آن در سال گذشته به ۶.۴ درصد رسید.
افزایش جمعیت همچنین بحران مسکن و خدمات را وخیمتر کرده است.
نزدیک به ۱۰ سال پیش، ترودو در فرودگاه تورنتو با دادن ژاکتهای زمستانی به پناهندگان سوری به آنان گفت: «شما در خانه خود هستید.»
اکنون در شرایطی که ترودو از سیاستهای باز مهاجرتی خود عقبنشینی کرده، شرکتهای تجاری نسبت به کاهش تعداد کارگران خارجی ابراز نگرانی کردهاند و مدیران این شرکتها بیم دارند این اقدامات باعث کاهش عرضه نیروی کار ارزان شود.
سیمرانزیت سینگ، یکی از مدیران اتاق بازرگانی انتاریو گفت برای اطمینان از اینکه «تغییرات بهطور سهوی به اقتصاد یا خدمات حیاتی ما آسیب نمیزند، مشاوره بیشتری لازم است».
تغییر سیاست دولت ترودو در شرایطی صورت میگیرد که حزب محافظهکار هزینههای سرسامآور زندگی و اقتصاد کُند کانادا را به محور اصلی کارزار انتخاباتی خود تبدیل کرده است.