درحالی ایران تاکنون توانسته ۱۴ سهمیه قطعی برای المپیک ۲۰۲۴ پاریس بهدست بیاورد که در ۴ رویداد قبلی، متوسط ۵۵ سهمیه داشته است. حتی اگر پیشبینی ۳۵ سهمیه کمیته ملی المپیک هم محقق شود، بازهم ایران با کمترین ورزشکار در پاریس حاضر خواهد شد؛ سقوط ناگهانی ورزش ایران و پایان روند صعودی.
ایسنا در گزارشی دراینباره نوشته است: «ایران در فاصله حدود هفت ماه مانده به بازیهای المپیک پاریس ۱۴ سهمیه قطعی گرفته و ۲۱ نفر دیگر باید جواز حضور در المپیک را به دست آورند تا پیشبینی کمیته ملی المپیک درست از آب در بیاید.»
مطابق آمار، ایران در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی ۳۵ سهمیه (۳۴ مرد، یک زن)، ۲۰۰۴ آتن ۳۸ سهمیه (۳۷ مرد و یک زن)، ۲۰۰۸ پکن ۵۵ سهمیه (۵۲ مرد و ۳ زن) در ۲۰۱۲ لندن ۵۳ سهمیه (۴۵ مرد و ۸ زن)، ۲۰۱۶ ریو ۶۳ سهمیه (۵۴ مرد و ۹ زن) و ۲۰۲۰ توکیو ۶۵ سهمیه (۵۵ مرد و ۱۰ زن) داشته است.
هرچند که در المپیک توکیو، والیبال و بسکتبال سهمیه تیمی گرفتند و هر کدام ۱۲ ورزشکار داشتند. شمشیربازی هم با سهمیه تیمی که گرفت چهار نفر را در المپیک داشت.
برای المپیک پاریس بسکتبال، فوتبال و هندبال سهمیه نگرفته اند. والیبال باید از لیگ ملتها که در خرداد سال آینده برگزار میشود، برای گرفتن سهمیه المپیک بجنگند که البته با توجه به عملکرد پیشین و همچنین بلاتکلیف بودن فدراسیون و تیم ملی، چندان شانسی برای والیبال هم وجود ندارد. به نظر میرسد شمشیربازی تنها رشته تیمی ایران در المپیک پاریس باشد.
وزنهبرداری (سه سهمیه مردان)، شمشیربازی (سهمیه تیمی؛ چهار ورزشکار)، تنیس روی میز، دوچرخه سواری (یک سهمیه در بخش جاده مردان گرفته)، دوومیدانی، قایقرانی، تیروکمان، سنگنوردی، شنا، بوکس، تکواندو (دو سهمیه در مردان و زنان گرفته، در انتظار دو سهمیه دیگر)، کشتی (۱۲ سهمیه میتواند داشته باشد، تاکنون ۷ ورزشکار قطعی شده است)، ژیمناستیک، جودو و تیراندازی (فعلا سه سهمیه زنان و یک سهمیه مردان گرفته) رشتههایی هستند که کمیته ملی المپیک پیشبینی کرده سهمیههای ورزش ایران در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را بدست بیاورند.
لیلا مهدوی در توصیف عکس نوشت: «سیاوش عاشق فوتبال، پر انرژی، پر از شوق زندگی. سیاوش از ۶سالگی فوتبال کار میکرد. اول از فوتبال سالنی شروع کرد. یادم هست برای اولین بار که وارد استادیوم شد، همراه تیم صبای قم و استقلال بود که همراه بازیکنها وارد زمین ورزشگاه آزادی شد.»
«آخ مادر، امروز کل آن روزهایی که با تو برای فوتبال آمدم، همهاش را در ذهنم مرور میکردم، هر وقت دنبال سیاوش بودم، در زمین فوتبال پیدایش میکردم. چه آرزوهای قشنگی داشتی، چه زود بزرگ شدی، اینبار در میدان عدالت و آزادیخواهی بودی. تماشاچی نداشتی، خودت بودی. خودت چه مردانه جنگیدی.»
اینبار به جای اینکه توپ به تو پاس بدهند، با گلوله به پایت نه، به سر و دستت شلیک کردند. سیاوش باز هم مثل همیشه آمدم، اما اینبار مامان دیر رسید. دیر رسیدم،نرسیدم بهت، نرسیدم بهت و تیم مقابل با نامردی تمام، بازی نه جنگیدند. جنگ نبود، فقط و فقط بیان عدالت و حقخواهی بود. شلیک، شلیک. مامان دیوانهوار دنبالت بود، اما نرسیدم. سیاوش برنده تو هستی، قهرمان تو هستی. اینبار به جای مامان، یک دنیا، یک ایران میگوید سیاوش.»
«الان باختی در کار نیست. اینبار نوبت من است. این دیگر بازی نیست، این دادخواهی است. این همان عدالتی است که تو را از من گرفت. پس پرقدرت مثل خودت، به نام خودت، در مقابل ستمگر و ستمکاران ایستادهام.»
سیاوش محمودی، در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش انقلابی مردم ایران، در محله نازیآباد با شلیک نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد.