پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال از شهرهای مختلف نشان میدهد از زمان آغاز جنگ و قطع اینترنت، موج بیکاری، کاهش درآمد و تعطیلی کسبوکارها، معیشت بسیاری از خانوادهها را به مرز بحران رسانده است.
پیامهای دریافتی از شهروندان نشان میدهد وضعیت نابهسامانی که از زمان اعتراضات ۱۸ دی آغاز شده بود، طی یک ماه گذشته شدت بیشتری گرفته است.
گزارشهای مردمی حاکی از توقف فعالیت کسبوکارها، پایین آمدن دستمزدها در برخی مشاغل، تعدیل نیرو و تاخیر شدید در پرداخت حقوق است.
کارگران برخی واحدهای صنعتی میگویند با وجود ادامه فعالیت کارخانهها، حقوق و مزایای آنها پرداخت نشده است.
یکی از کارگران یکی از شرکتهای مشهور پتروشیمی هفتم فروردین برای ایراناینترنشنال نوشت که مدیران این مجموعه هنوز حقوق و مزایای اسفند کارگران را پرداخت نکردهاند و رییس حراست و معاونت تولید، آنها را تهدید کرده که در صورت اعتراض، به نهادهای اطلاعاتی و امنیتی تحویل داده میشوند.
در بخشهای مختلف اقتصاد نیز رکود به مراتب جدیتر از قبل گزارش میشود.
به گفته یک شهروند، بسیاری از کسبوکارها عملا متوقف شدهاند، شرکتها با کاهش شدید درآمد مواجهاند و روند تعدیل نیرو بطور محسوسی رو به افزایش است.
تعطیلی کسبوکارهای وابسته به اینترنت
قطع یا اختلال گسترده اینترنت یکی از عوامل اصلی توقف فعالیت بسیاری از کسبوکارها عنوان شده است.
یکی از شهروندان تهرانی نوشت: «یک ماه است اینترنت قطع شده. تا الان ۱۰ میلیون تومان پول فیلترشکن دادم، درحالیکه سه ماه است بیکارم.»
از شهرهای مختلف نیز گزارشهایی درباره تعطیلی فروشگاهها و کسبوکارهای آنلاین به دست ایراناینترنشنال رسیده است.
یک شهروند از جنوب ایران نوشت: «اکثر جوانها شغلهای آزاد دارند؛ در شیراز و بندرعباس و قشم و درگهان، از همان اعتصاب گسترده دی بیشتر مغازهها بستهاند. شاگردهای این فروشگاهها حالا بیکار و بدون درآمد هستند.»
مخاطبی در پیام مشابهی از ارومیه گفت: «نزدیک به دو ماه است که بیکاریم ... لعنت به جمهوری اسلامی که ما را به این وضعیت انداخت.»
شهروندی از کرج گفت: «کسانی که درآمدشان از آنلاینشاپها بود، همه راههای درآمدی خود را از دست دادهاند.»
افرادی که شغل آنها به آموزش یا خدمات آنلاین وابسته بوده است، بیش از دیگران تحت تاثیر قرار گرفتهاند.
یک مدرس زبان نوشت: «من و چند نفر از دوستانم مدرس زبان هستیم و به صورت آنلاین تدریس میکنیم. الان یک ماه است که هیچ شغلی نداریم و برای مخارج زندگی به مشکل برخوردهایم.»
شهروندی دیگر از رشت با اشاره به زمینه شغلی خودش و همسرش در طراحی وبسایت، یادآوری کرد از ماه دی با مشکلات زیادی مواجه شدهاند و دیگر نمیتوانند جوابگوی کارمندان شرکت خود باشند.
تعدیل نیرو در صنایع مختلف
علاوه بر پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال، مطالب منتشر شده در رسانههای اجتماعی نیز نشان میدهد بخشهای مختلف اقتصادی از گردشگری تا حملونقل هوایی نیز تحت تاثیر قرار گرفتهاند.
یکی از کارکنان حوزه گردشگری در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «شرکتی که در آن کار میکردم نزدیک به ۵۰۰ نفر کارمند داشت. از روز اول جنگ همه را فرستادند خانه، حقوقهای اسفند نصفه و نیمه پرداخت شد و با پایان قراردادها عده زیادی بیکار شدند.»
کارمندان برخی ایرلاینها نیز از قطع پرداختها خبر دادهاند.
یکی از مخاطبان ایراناینترنشنال نوشت: «در این اوضاع و بسته بودن فرودگاهای کشور، به امثال من که کارمند ایرلاینها هستیم نه حقوق دادند نه عیدی؛ با این شرایط تعدیل نیرو هم میکنند.»
شهروند دیگری در پیامی به ایراناینترنشنال نوشته: «موج تعدیل نیروها از شرکتهای خصوصی شروع شده. امروز مطلع شدم دو نفر از دوستانم در تهران از کار بیکار شدهاند و شرایط اقتصادیشان به سرعت در حال وخیم شدن است.»
فشار معیشتی و افزایش هزینهها
افزایش شدید قیمتها نیز فشار مضاعفی بر خانوادهها وارد کرده است.
یکی از مخاطبان نوشت: «قیمتها روز به روز بیشتر میشود؛ یک کیلو مرغ شده ۲۵۰ هزار تومن، یک کیسه برنج چهار میلیون و یک کیلو گوشت حدود یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان. به خوراک ساده هم نمیرسیم، بهخدا امشب دارم گرسنه میخوابم.»
برخی پیامها از ناتوانی در تامین اجاره خانه و هزینههای اولیه زندگی حکایت دارند.
یک شهروند تهرانی نوشت: «در این جنگ بیکار شدم و نمیدانم چطور قرار است ماه بعد کرایه خانه را بدهم.»
او افزود: «هر وقت صدای موشک را میشنوم میگویم ای کاش به خانه من هم برخورد کند، من هم بمیرم و از این شرایط راحت شوم.»
بنا بر اعلام خانوادهها، محمدامین بیگلری، شاهین واحدپرست کلور، ابوالفضل صالحی سیاوشانی، امیرحسین حاتمی و علی فهیم، پنج معترض زندانی هستند که پرونده آنها به اجرای احکام ارجاع شده است.
پرونده این هفت زندانی به شامگاه ۱۸ دیماه و آتشسوزی در پایگاه بسیج «۱۸۵ شهید محمود کاوه» در شرق تهران مربوط میشود.
بر اساس گزارشها و ویدیوهای اعترافات اجباری منتشر شده در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، این افراد نه اقدام به آتش زدن پایگاه کردهاند و نه در تخریب وسایل دخیل بودهاند، بلکه وارد ساختمان پایگاه بسیجی شده بودند که از سوی افرادی مشکوک درون آن محبوس شدند و سپس ساختمان به آتش کشیده شد تا جان آنان در خطر قرار گیرد.
پیشتر شاهدان عینی حاضر در محل به ایراناینترنشنال گفته بودند جمعیت معترضان زیادی در شامگاه ۱۸دیماه و در جریان انقلاب ملی علیه جمهوری اسلامی مقابل این پایگاه بسیج تجمع کرده بود و چندین موتورسیکلت در خیابان به آتش کشیده شد.
به گفته شاهدان، برخی افراد مسلح و ناشناس معترضان را به داخل پایگاه هل دادند و در را بستند. آتش و دود گستردهای فضای ساختمان را فرا گرفت و این معترضان عملا در معرض خطر مرگ قرار گرفتند، در حالی که ماموران انتظامی حاضر در محل اقدامی نکردند.
یکی از این زندانیان، محمدامین بیگلری، جوان ۱۹ سالهای که در یک سالن پیرایش مردانه کار میکند، بلافاصله پس از بازداشت به بند عمومی زندان قزلحصار منتقل شد و خانوادهاش تنها پس از سه هفته از طریق برخی زندانیان آزاد شده از بازداشتگاه متوجه وضعیت او شدند.
بنا بر اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، این هفت زندانی قربانی یک سناریو از پیش طراحیشده بودهاند؛ نهادهای امنیتی و بسیج قصد داشتند با آتش زدن پایگاه، آنان را مقصر نشان دهند. اما پس از ناکامی در اجرای این طرح، اکنون پنج نفر از آنها با اتهامات واهی «محاربه، افساد فیالارض و اجتماع و تبانی بر ضد امنیت» به اجرای احکام ارجاع شدهاند.
پرونده این زندانیان در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی رسیدگی و حکم اعدام برای آنان در ۱۸ بهمنماه صادر شده بود. این در حالی است که مدت زمان رسیدگی به پرونده تنها ۳۰روز پس از بازداشت بوده و وکلای مدافع امکان بررسی پرونده و دفاع از متهمان را نداشتهاند.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی همچنین اعلام کرده است که پویا قبادی بیستونی و بابک علیپور، دو زندانی سیاسی، بامداد سهشنبه ۱۱ فروردین اعدام شدهاند. بامداد دوشنبه ۱۰ فروردین نیز اکبر (شاهرخ) دانشورکار و محمد تقویسنگدهی، دو زندانی سیاسی دیگر اعدام شده بودند.
در همین پرونده که چهار زندانی اعدام شدند، وحید بنیعامریان و ابوالحسن منتظر نیز در آذرماه ۱۴۰۳ از سوی شعبه ۲۶دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری حکم اعدام دریافت کرده بودند.
خانوادههای زندانیان و نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به اجرای این حکم در این شرایط هشدار دادهاند و خواستار توقف فوری آن شدهاند.
این پروندهها همچنین توجه جامعه بینالمللی و رسانههای جهانی را به خود جلب کرده است، چرا که نشاندهنده خطرات صدور احکام اعدام بدون رعایت حقوق اولیه متهمان است.
به نظر میرسد در شرایط کنونی، جمهوری اسلامی از فضای تنشهای جنگی و امنیتی موجود سوءاستفاده کرده و روند اجرای احکام اعدام زندانیان سیاسی را به طور قابل توجهی تسریع کرده است. خطر اجرای حکم اعدام این هفت زندانی در چنین فضایی، جان آنها را در معرض تهدید مستقیم و غیرقابل پیشبینی قرار میدهد.
در شرایط که بیش از یک ماه از قطع اینترنت در ایران میگذرد، امکان اطلاعرسانی سریع و دقیق در خصوص وضعیت زندانیان سیاسی در ایران از بین رفته است.
نهادهای حقوق بشری نسبت به این روند هشدار دادهاند و تاکید کردهاند که تسریع اعدامها میتواند به یک فاجعه انسانی منجر شود.
بر اساس گزارشهایی که به دست ایراناینترنشنال رسیده، ماموران امنیتی برای بازداشت احمد که برای درمان مجروحان اعتراضات دی اعلام آمادگی کرده بود به منزل او در اردبیل هجوم بردند و او را ضرب و شتم کردند.
صالحه برای جلوگیری از خشونت علیه همسرش، مقابل ماموران ایستاد. ماموران به سینه او شلیک کردند و صالحه را به قتل رساندند.
صالحه اکبری، پرستار، کارمند سازمان تامین اجتماعی، مربی امداد ورزشی و کوهنورد حرفهای بود. همسر او، احمد خدایی نیز از کوهنوردان و مربیان شناختهشده در اردبیل است.
در روزهای ابتدایی پس از مرگ صالحه، روایتهایی از جمله خودکشی، مرگ در سانحه کوهنوردی یا کشته شدن در خیابان و در جریان اعتراضات درباره او مطرح شد.
با این حال، گزارشهای جدید نشان میدهد او در منزل شخصیاش هدف شلیک قرار گرفته است.
بر اساس این گزارشها، در روزهای منتهی به ۱۸ و ۱۹ دی و پیش از قطع اینترنت، احمد در صفحه اینستاگرام خود از افراد معترضان مجروح خواسته بود در صورت نیاز به خدمات درمانی و نگرانی از مراجعه به بیمارستان، با او تماس بگیرند.
همین موضوع، زمینهساز یورش نیروهای امنیتی به منزل این زوج شد.
بر اساس گزارشها، ماموران پس از کشتن صالحه، پیکر او را با خود بردند و احمد را نیز در مراسم خاکسپاری همسرش در اراک بازداشت و به زندان اراک منتقل کردند.
به گفته منابع نزدیک به خانواده، خدایی در دوران بازداشت تحت فشار و شکنجه قرار گرفت و از او خواسته شد روایتهای نادرست درباره مرگ همسرش را تایید کند.
این روایتها شامل ادعای خودکشی یا مرگ در سانحه کوهنوردی بوده است.
گزارشها همچنین حاکی از آن است که احمد بعد از آزادی به قید وثیقه، برای افشا نکردن حقیقت درباره نحوه به قتل رسیدن همسرش تحت فشار قرار گرفته است.
شورای سردبیری ایراناینترنشنال پیشتر با استناد به گزارشهای محرمانه و میدانی، روایتهای کادر درمان، شاهدان و خانوادههای جانباختگان گزارش داده بود در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ شهروند ایرانی به دست جمهوری اسلامی کشته شدهاند.
بر اساس این اسناد و روایتها، تعدادی از شهروندان مجروح، در حالی که در بیمارستانها بستری و تحت مداوا بودند، از ناحیه سر هدف اصابت گلوله قرار گرفتند و با شلیک «تیر خلاص» کشته شدند.
رسانههای حکومتی در ایران، اتهام پویا قبادی بیستونی و بابک علیپور را بغی از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق و حمله به مراکز حساس و اماکن عمومی با استفاده از سلاح گرم منحنیزن (لانچر) عنوان کردهاند.
سازمان حقوق بشری ههنگاو گزارش داده است که این دو زندانی سیاسی، بدون اطلاع قبلی به خانواده و وکلا و بدون انجام آخرین ملاقات، بهطور مخفیانه در زندان قزلحصار به دار آویخته شدهاند.
قبادی بیستونی و علیپور پیشتر در یک پرونده مشترک همراه با سه زندانی دیگر به اتهام بغی از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق به اعدام محکوم شده بودند. حکم اعدام اکبر دانشورکار و محمد تقویسنگدهی، دو همپروندهای دیگر آنان بامداد دوشنبه در زندان قزلحصار اجرا شده بود.
حکم اعدام اکبر دانشورکار، محمد تقوی سنگدهی، بابک علیپور، پویا قبادی بوستانی، وحید بنیعامریان و ابوالحسن منتظر در آذرماه ۱۴۰۳ از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری صادر شده بود.
بهنوشته رسانههای حکومتی در جمهوری اسلامی، «بغی از طریق مباشرت در انجام اقدامات متعدد تروریستی و انفجارهایی با هدایت گروهک تروریستی منافقین، استفاده از سلاح پرتابی ـ لانچر، خروج غیرمجاز از کشور، عضویت در گروهک تروریستی منافقین، تشکیل دسته یا جمعیت با هدف بههمزدن امنیت کشور از طریق ارتباطگیری تشکیلاتی و آگاهانه با سرپلهای نفاق، ارتکاب اقدامات موثر ایذایی در جهت حمایت از گروهک تروریستی منافقین با هدف سرنگونی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و تخریب اموال عمومی با استفاده از سلاح لانچر از جمله اتهامات منتسب به محکومین بوده است.»
ههنگاو در گزارش خود تاکید کرده است که این زندانیان در دوران بازجویی برای اخذ اعترافات اجباری، تحت شکنجههای شدید از جمله ضربوشتم، شوکر، شلاق و تهدید به قتل خانواده قرار گرفته بودند.
براساس این گزارش، پویا قبادی بیستونی ۳۴ ساله و اهل شهرستان سنقر استان کرمانشاه بود. او مهندس برق قدرت، فارغالتحصیل دانشگاه کردستان، هنرمند خوشنویس و نوازنده سنتور بود و پیش از این نیز پنج سال زندان را تجربه کرده بود.بابک علیپور ۳۵ ساله، اهل رشت و فارغالتحصیل رشته حقوق بود. او از فعالان مدنی و کوهنوردان گیلان بود که به دلیل فشارهای اقتصادی به کار در شالیکاری مشغول بود. مادر، خواهر و برادر او نیز از بهمن ماه سال گذشته بازداشت شدهاند.
همزمان سایت حقوقبشری هرانا گزارش داد شامگاه یکشنبه ۱۰ فروردین، نیروهای گارد زندان و ماموران امنیتی با ورود به بند چهار زندان قزلحصار کرج، ۲۲ زندانی سیاسی را با باتوم و ضربوجرح از بند خارج و به مکانی نامعلوم منتقل کردند. بیخبری از وضعیت این زندانیان، نگرانی خانوادههایشان را افزایش داده است.
هرانا نوشت سعید ماسوری، افشین بایمانی، حمزه سواری، بابک علیپور، علی معزی، وحید بنیعامریان، پویا قبادی، میثم دهبانزاده، سپهر امامجمعه، لقمان امینپور، ابوالحسن منتظر، رضا محمدحسینی، آرشام رضایی، حسین رمضانی، احمدرضا حائری، علی یونسی و اکبر باقری از جمله زندانیان سیاسی منتقلشده بودند و هویت سایر زندانیان همچنان در دست بررسی است.
از میان زندانیان سیاسی منتقلشده، پویا قبادی، بابک علیپور، بامداد سهشنبه اعدام شدند و وحید بنیعامریان و ابوالحسن منتظر با حکم اعدام مواجه هستند و اکنون جان آنها در خطر جدی قرار دارد.
پیشتر در ۲۸ اسفند، جمهوری اسلامی حکم اعدام صالح محمدی، مهدی قاسمی و سعيد داودی، از معترضان بازداشتشده در جریان انقلاب ملی ایرانیان، را به اجرا درآورد.
بر پایه بیانیه شورای سردبیری ایراناینترنشنال، بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ نفر در جریان سرکوب هدفمند انقلاب ملی به دستور علی خامنهای، دیکتاتور پیشین ایران، کشته شدند.
جمهوری اسلامی در ماههای اخیر، بهویژه پس از انقلاب ملی ایرانیان، سیاستهای سرکوبگرانه خود را بهطور چشمگیری تشدید کرده و حتی علیه شهروندان حاضر در اعتراضات سراسری دیماه از برچسب «تروریست» استفاده کرده است.
بازداشتهای خودسرانه، مصادره اموال، برپایی ایستهای بازرسی و تفتیش داراییهای شخصی، ایجاد فضایی شبیه به حکومت نظامی در شهرها، قطع سراسری اینترنت و ایجاد پارازیت بر روی شبکههای ماهوارهای، از جمله اقداماتی است که حکومت ایران در این راستا به کار گرفته است.
